Kategoria: Byrne

Bez „reform” brewiarza i Wielkiego Tygodnia do Novus Ordo by nie doszło, bo najpierw należało wprowadzić zasadę ciągłej zmienności i liturgicznej dyskontynuacji.

Maxima Redemptionis (1955) nie tylko praktycznie zniosła nabożeństwa paraliturgiczne Wielkiego Tygodnia, ale i zapoczątkowała niechęć do pobożności ludowej.

Czy kościoły przed 1955 rzeczywiście świeciły podczas Triduum pustkami, tak iż reformy Maxima Redemptionis były konieczne? Carol Byrne dowodzi, że nie.

Czy przełożenie obchodów było rzeczywiście powodowane „względami duszpasterskimi”? Czy rzeczywiście chodziło o to, żeby więcej wiernych w nich uczestniczyło? Wyobraźmy sobie przedsoborową rodzinę katolicką w 1951 roku, matka, ojciec, siedmioro dzieci, ósme w drodze. O ile uczestnictwo w wigilii w sobotę za dnia było dla takiej rodziny możliwe, bo przedtem ojciec z dziatkami szedł na groby, a mamusia przygotowywała śniadanie wielkanocne i świąteczne wypieki, o tyle pójście po całym tygodniu pracy, sprzątania i gotowania na wigilię w nocy wydaje się niemożliwe. Wigilia w Vetus Ordo trwa sześć godzin, zatem kończy się o trzeciej lub czwartej nad ranem, dzieci przysypiają i są markotne, kobiety mdleją, ojcowie złoszczą się, cała rodzina trafia wykończona do domu o piątej nad ranem i albo trzeba zbierać się znowu na rezurekcję, do której są przyzwyczajeni, albo szykować świąteczne śniadanie, na które ma zjawić się rodzina, by ponarzekać na zmiany. Czy pójdą na to w przyszłym roku? Raczej nie. A ponieważ są dobrzy, więc oskarżają samych siebie, nie Kościół, że są za mało ofiarni, twardzi, wytrzymali, ksiądz im konfesjonale powie, że „Pan Jezus czeka” lub „papież wie, co robi” i konflikt gotowy. Przecież jeżeli ktoś dotychczas a wigilię paschalną za dnia nie chodził, to na nocną też nie pójdzie, a ci, którzy chodzili, chodzić przestaną, bo jest to za trudne i niewykonalne.

Czas liturgiczny, to nie czas astronomiczny i dlatego można obchodzić wigilię za dnia, skoro „vigilia” oznacza czuwanie przez nadchodzącym świętem.

Kolejny opis katastrofy liturgicznej wprowadzonej przez reformę Wielkiej Nocy. Idąc za logiką Maxima redemptionis Kościół przez 14 wieków mylił się odchodząc wigilię za dnia i trzeba było dopiero Bugniniego i jego reform, by sprawę naprostować.

Bugnini knuł aż uknuł, ale z drugiej strony trudno stwierdzić, że działał nielegalnie, skoro z upoważnienia i nakazu papieża. I tak wersja beta Soboru miała miejsce już w 1955 roku. Według Maxima Redemptionis z 1955 ten nowy porządek liturgiczny musiał być przestrzegany i basta!