Tradycja i Wiara

Carol Byrne, „Msza dialogowana” (10 z 94): Pius XII upoważnił postępowców do reformy liturgicznej

Kolejny opis udziału papieży w destrukcji liturgii, tym razem Piusa XII.
Posłuchaj
Oceń post

Zanim Pius XII został wybrany na papieża w 1939 r. neomodernizm i progresywizm zaczęły już odnawiać się w Kościele wraz z powstaniem „Nowej teologii” [nouvelle théologie] i ujawniać się w liturgii – w miejscu, w którym katolik regularnie nawiązuje kontakt z wiarą.

Reforma, która zmieniła oblicze kultu katolickiego …

Widzieliśmy, jak hasło „aktywne uczestnictwo” stało się mottem reformy liturgicznej i odegrało rolę katalizatora zmiany oblicza katolickiego kultu. Ale prawdziwy bunt nie był powierzchowny: miał on na celu zmianę podstaw samej wiary, zwłaszcza doktryny o Eucharystii i kapłaństwie.

„Aktywne uczestnictwo” rodzi również głębsze pytania.

  • W jaki sposób wierni tak niepostrzeżenie wślizgnęli się w nietradycyjny sposób oddawania czci Bogu?
  • W jaki sposób reformatorzy mogli tak łatwo zmienić sposób, w jaki katolicy uczestniczą od wieków we Mszy Św.?
  • W jaki sposób pozwolono im [reformatorom] zmienić podstawy wiary wyrażone w liturgii trydenckiej?

Odpowiedzi na te pytania opierają się na fakcie, że to sami papieże (począwszy od Piusa XI) osobiście promowali „aktywne uczestnictwo” świeckich, najpierw wstępnie, a potem w coraz bardziej śmiercionośnych dawkach. W ten sposób posuwali postępowy program reformatorów i skutecznie podważali sprzeciw wiernych.

Nowa koncepcja Kościoła jako „ludu”

Papież Pius X nauczał, że śpiewanie liturgii jest funkcją urzędu kapłańskiego, tj. prerogatywą wyświęconych szafarzy ołtarza i chóru lewitów. Tymczasem Pius XI wręcz przeciwnie, przedstawił to jako prawo i obowiązek wszystkich ochrzczonych, zarówno duchownych, jak i świeckich.

Dzisiejsi katolicy  (obrazek powyżej), a następnie protestanci ze wspólnym śpiewem kongregacji

W tych dwóch ujęciach – pierwszym ściśle klerykalnym, drugim otwartym i „demokratycznym” – odnajdujemy echo typów liturgii charakterystycznych dla dwóch przeciwstawnych religii: katolicyzmu i protestantyzmu. Nie sposób nie wyciągnąć wniosku, że takie rewolucyjne posunięcie Piusa XI odzwierciedla również doktrynalne konflikty obu religii.

Ponieważ XVI-wieczni reformatorzy protestanccy odrzucili kapłaństwo katolickie, ich śpiew zgromadzenia był jednym z najbardziej skutecznych sposobów przekazywania tej zasady wiernym. Śpiew wiernych uważać za liturgiczny wyraz zasad wspólnych dla protestantyzmu, ucieleśnionych zarówno w luteranizmie, jak i kalwinizmie.

Można się zatem zastanawiać, jakie miejsce taka praktyka miałaby zająć w  liturgii katolickiej skodyfikowanej na polecenie Soboru Trydenckiego, dopóki nie uświadomimy sobie, że śpiew zgromadzenia był warunkiem sine qua non ruchu liturgicznego zainicjowanego przez Lamberta Beauduina w celu promowania ekumenizmu.

Pius XII: chwiejny papież

Pius XII próbował rozwiązać problem, biorąc obie strony sporu.

Rzekomo konserwatywny Pius XII mianował o. Bugnini szefem Komisji ds. Reformy liturgicznej
  • Potępił nadużycia Ruchu Liturgicznego w Mediator Dei w 1947 r., ale w 1956 r., dopuszczając te same (i gorsze) nadużycia do przerzutów w całym Kościele, oświadczył, że „ruch liturgiczny jawi się jako znak opatrznościowych zarządzeń Boga dla dnia dzisiejszego, jako poruszenie Ducha Świętego w Jego Kościele”.[3] 
  • Utrzymywał potrzebę łaciny w liturgii w Mediator Dei, ale autoryzowane używanie języka ojczystego znacznie wzrosło podczas jego pontyfikatu w wielu krajach.
  • Nauczał, że wewnętrzne uczestnictwo w liturgii ma pierwszorzędne znaczenie, ale położył nacisk na „aktywność” świeckich jako najlepszy sposób osiągnięcia uczestnictwa.
  • Okazywał wrażliwość wiernym, którzy woleli modlić się w ciszy podczas Mszy św., ale wskazał, że ich preferencje nie są godne szacunku, promując „Mszę Dialogową” dla całego zgromadzenia.[4] 

Z tego krótkiego szkicu jasno wynika, że ​​dla Piusa XII liturgia miała dwa oblicza, tradycyjne (święte) i nowoczesne (światowe), teraz zróżnicowane, teraz enigmatycznie pomieszane w Mediator Dei. To wyjaśnia, w jaki sposób zawarte w nim przesłanie można było przefiltrować przez różne pryzmaty, w wyniku czego konserwatyści wychwalali Papieża jako obrońcę Tradycji, a postępowcy jako przyjaciela aggiornamento lub dostosowania liturgii do wymagań współczesnego świata.

Zgodnie z tą podwójną wizją liturgia stała się polem bitwy, na którym te dwie przeciwstawne siły stanęły naprzeciw siebie i walczyły o hegemonię w Kościele.

Kronika reformy liturgicznej kard. Antonelliego od 1948 do 1970 roku

Nie wiemy, czy ta dwoistość była wytworem umysłu papieża, czy też odzwierciedlała presję, na jaką znajdował się w wyniku masowych, skoordynowanych działań Ruchu Liturgicznego. Jednak z powodu jego wahania i odmowy wywieszenia katolickiej flagi w rozpoznawalny sposób, pozostawił siebie otwartym na podejrzenie, że mogły go przyciągnąć „adaptacje”, które udawał, że potępiają. Uznając, że Ruch liturgiczny może wywołać szkodliwe skutki, dał mu jednak swoje błogosławieństwo i wyraził chęć wspierania go.[5]

Ale być może największym bodźcem, jaki dał progresywistycznym reformatorom, było uznanie ich wysiłków odnośnie „ruchu liturgicznego” w Kościele (Mediator De i § 4). Bugnini uznał to za główne strategiczne osiągnięcie:

„W swojej encyklice Mediator Dei z 11 listopada 1947 r. Pius XII przypieczętował ten ruch [liturgiczny] pieczęcią swej najwyższej władzy, ruch, który do tej pory można było znaleźć wszędzie w Kościele”.[6] 

W tym sensie można powiedzieć, że encyklika zastosowała nie tyle uzdę względem Ruchu liturgicznego, ile raczej dała mu ostry bodziec w okresie poprzedzającym Sobór Watykański II.

Ale tym, co decyduje o dobrowolnym współudziale papieża w ruchu liturgicznym, jest fakt, że rok wcześniej niż Mediator Dei, bo w 1946 r., uruchomił już plany wybranej grupy[7] specjalistów od liturgii, aby wprowadzić ogólną reformę liturgii.[8] 

 
Powstanie biurokratycznego zespołu do „produkcji” liturgicznej odnowy


Papież Pius XII, który najpierw otoczył się „gwardią pretoriańską”[9] uczonych i ekspertów, w 1948 r. powołał Papieską Komisję ds. Ogólnej Reformy Liturgii i mianował do niej w większości postępowców. Jego nominacje obejmowały:

  • Kard. Clemente Micarę – od 1946 roku obrońcę seryjnego drapieżnika seksualnego ks. Marciala Maciela – jako Prezesa komisji;
  • O. (późniejszego arcybiskupa) Bugniniego – przyszłego niszczyciela rytu rzymskiego – jako sekretarza;
Część nowego zespołu: Micara, Antonelli & Bea
  • Ks. (późniejszego kardynała) Giuseppe Antonelliego – współodpowiedzialnego wraz z Bugninim za utworzenie Novus Ordo – jako Dyrektora Generalnego;
  • O. (późniejszego kardynała) Beę, spowiednika Piusa XII, który pomógł w sporządzeniu projektu Mediator Dei i miał odegrać główną rolę w ekumenizmie na Soborze Watykańskim II;
  • Mgr. (późniejszego kardynała) Dantego, papieskiego mistrza ceremonii w latach 1947-1967;
  • Ks. Joseph Löwa, który będzie współpracował z ks. Antonellim i zmieni Wigilię Paschalną w 1951 r. oraz uroczystości Wielkiego Tygodnia w 1955 r.;
  • Ks. Carlo Bragę, który ściśle współpracował z Bugninim i został sekretarzem Consilium pod przewodnictwem Pawła VI.

Dzięki tej Komisji Pius XII stworzył nową klasę liturgicznych specjalistów i powierzył im kluczowe urzędy, niosące w sobie wielką władzę i wpływy, i pozwolił im stać się dominującą siłą w ruchu liturgicznym.

Podstawową sprzecznością nieodłącznie związaną z jego polityką jest to, że Mediator Dei został porwany w ciągu kilku lat przez tego typu postępowych reformatorów, którym [Mediator Dei] wydawał się być przeciwny.

Źródło 


[1] Mgr. George Roche, Pie XII Devant l’Histoire, Editions Robert Laffont, Paryż, 1972, s. 52.

[2] Następnie, jeszcze za panowania Piusa XII, został mianowany konsultantem Świętej Kongregacji Obrzędów (1956) i profesorem Liturgii Świętej na Uniwersytecie Laterańskim (1957).

[3] Przemówienie Papieża Piusa XII na Międzynarodowym Kongresie Liturgii Pastoralnej, który odbył się w Asyżu, 22 września 1956 r. Zob. Acta Apostolici Sedis , 29 października 1956, s. 712 i L’Osservatore Romano, 24 września 1956.

[4] Wezwał, aby „całe zgromadzenie, zgodnie z przepisami liturgicznymi, albo odpowiadało kapłanowi w sposób uporządkowany i stosowny, albo śpiewało hymny odpowiednie dla różnych części Mszy, albo jedno i drugie”. (Mediator Dei, § 105).

[5] Przemówienie Papieża Piusa XII wygłoszone na Międzynarodowym Kongresie Liturgii Pastoralnej w Asyżu w 1956 r.

[6] A. Bugnini, The Reform of the Liturgy (1948-75), Collegeville, Liturgical Press, s. 6.

[7] Ks. Bugnini, wschodząca wówczas gwiazda Ruchu Liturgicznego, słusznie stwierdził, że reforma liturgiczna za czasów Piusa XII była „owocem myśli i modlitwy elitarnych umysłów, a następnie stopniowo przekazywanym coraz szerszym kręgom wiernych”.

[8] A. Bugnini, op. cit., s. 7 (przypis 5): „Podczas audiencji udzielonej kard. Carlo Salottiemu, prefektowi Świętej Kongregacji ds. Obrzędów, 10 maja 1946 r., Papież Pius XII wyraził życzenie, aby rozpocząć badanie problemu ogólnej reformy liturgia. Podczas innej audiencji, udzielonej arcybiskupowi Alfonso Carinci, sekretarzowi tej samej Kongregacji, 17 lipca 1946 r., Postanowiono, że „specjalna komisja ekspertów powinna zastanowić się nad ogólną reformą liturgii i przedstawić konkretne propozycje”.

[9] Gwardia Pretoriańska była elitarnym korpusem żołnierzy wybranych spośród najbardziej doświadczonych i godnych zaufania żołnierzy, którzy mieli pełnić funkcję ochroniarza cesarza rzymskiego.

Translate

Reklama

Ostatnie wpisy

Komentarze

Popularne

Bractwo św. Piusa X nie jest wyjściem: Przyczyny moralne (3 z 3)
Objawienia prywatne o. Rodrigue lub ponownie o tym, czy Ann Barnhardt jest opętana?
Bractwo św. Piusa X: nadużycia seksualne w Afryce, ks. Stehlin doprowadzał chłopców
Czy Neokatechumenat jest sektą?

Archiwa

Hierarchicznie
Chronologicznie

Podziel się

Reklama

Nasze Produkty

Datki

Darowizna przez Paypal

Podoba Ci się ten blog, masz konto Paypal-Konto i chcesz pomóc? Możesz wybrać dowolną kwotę mnożąc ją przez 20 zł. Bóg zapłać!

20,00 PLN

Możliwość komentowania dla zalogowanych użytkowników.

You cannot copy content of this page
pl_PLPolski
Tradycja i Wiara