Tradycja i Wiara

Kieran Tapsell, Prawo kanoniczne na temat seksualnego wykorzystywania dzieci na przestrzeni wieków. (4 z 10).

Kary za pedofilię lub homoseksualizm duchownych była naprawdę drakońskie i chyba mało kto wie, że Inkwizycja Hiszpańska przekazywała władzy świeckiej na spalenie nie tylko Żydów i heretyków, ale także przestępców seksualnych spośród kleru. Mnisi sodomici byli w więzieniu duszeni garotą. Inkwizycjo wróć!
Posłuchaj
Oceń post

Sobór kościelny i dekrety papieskie od XII do XVIII wieku

Kościelny zakaz wydawania przez duchownych wyroków „przelanej krwi” [tj. kary śmierci] został sformalizowany na Soborze Laterańskim IV pod rządami Innocentego III w 1215 r. Odtąd tego rodzaju kary miały być wykonywane przez władze świeckie.[1] Rozwinęła się wówczas praktyka „degradacji” [wydalenia ze stanu duchownego] duchownych sprawców seksualnych nadużyć, a następnie przekazania ich władzom świeckim, które stosowały wobec nich prawo świeckie.

Kościół nadal miał prawo weta w stosunku do księdza sądzonego przez państwo za jakiekolwiek przestępstwo, ponieważ, o ile ksiądz nie został „zdegradowany”, nadal posiadał on nadal „przywilej duchowieństwa” i z tej przyczyny mógł być sądzonym tylko przez sądy kościelne. To właśnie to weto stanowiło centrum sporu między Henrykiem II a Tomaszem Becketem w 1170 roku.[2] 

Trzeci Sobór Laterański w 1179 r. pod rządami papieża Aleksandra III orzekł, że duchowni winni „zbrodni przeciw naturze” [rozumiano przez to wszelki akt seksualny wykluczający prokreację, ale głównie sodomię i inne praktyki homoseksualne] mieli być więzieni na czas nieokreślony w klasztorze lub poddawani „degradacji”.[3]  Niemniej jednak, nawet jeśli zdecydowano się nie „degradować” księdza, karą było wygnanie i ekstremalna pokuta.[4] 

W 1209 roku papież Innocenty III orzekł, że degradacja duchownego powinna nastąpić w obecności przedstawiciela władz świeckich, który następnie dokonywał aresztowania.[5] Czwarty Sobór Laterański w 1215 r. kontynuował potępienie „zbrodni przeciw naturze”.[6] Sobór zadekretował również, że biskupi, którzy tuszowali seksualne wykroczenia swoich kapłanów, mieli zostać „na zawsze złożeni z urzędu”.[7] 

Na Piątym Soborze Laterańskim w 1514 r. papież Leon X orzekł, że duchowni zaangażowani w „zbrodnie przeciwko naturze” mają być ukarani „zgodnie ze świętymi kanonami lub ukarani karami przewidzianymi w prawie świeckim”.[8] 

Sobór Trydencki w 1551 r. zaostrzył postawę wobec kapłanów, którzy popełnili poważne przestępstwa. Zważywszy na fakt, iż poprzednie dekrety przewidywały ogólną swobodę co do tego, czy duchowny powinien być uwięzionym w klasztorze czy „zdegradowany”, to Sobór Trydencki uznał, iż niektóre przestępstwa były tak poważne, że księża, którzy je popełnili, musieli zostać wydaleni [ze stanu duchownego] i przekazani sądom świeckim.[9] 

Dziesięć lat później, w 1561 roku, papież Pius IV kontynuował tę surowszą politykę w swojej bulli papieskiej Cum Sicut Nupera, w którym nakazał inkwizycji hiszpańskiej by wszystkich księży winnych namawiania do grzechu w konfesjonale [tzw. solicytacji] „degradowała do stanu świeckiego” i przekazywała ich „świeckiemu sędziemu w celu ukarania”.[10][i] 

W 1566 roku papież św. Pius V (1566-72) wydał encyklikę Cum primum, która dekretowała, by duchowni, którzy dopuścili się „niewypowiedzianego przestępstwa przeciwko naturze,”[ii] mieli być najpierw „zdegradowani” przez sąd kanoniczny a następnie poddani „odpowiedniej karze”.[11]  Dwa lata później ten sam papież wydał konstytucję Horrendum Illud Scelus przeciwko duchownym, którzy zgrzeszyli „przeciwko naturze” i nakazał, że mają być odstraszeni przez „miecz pomsty praw świeckich”. Ci, którzy zostali zdegradowani przez kościelnego sędziego, mieli być „natychmiast przekazani władzy świeckiej”.[12] Przykładem tego była sprawa kanonika Fontino z włoskiego miasta Loreto, który w 1570 r. został oskarżony przed sądem kanonicznym o zsodomizowanie ministranta. Kanonik został zdegradowany, a następnie przekazany świeckim władzom do ścięcia.[13] 

W latach 1570-1630 hiszpańska inkwizycja przeprowadziła w Aragonii ponad 1000 procesów w sprawie „sodomii”, a przed niektórymi trybunałami aż jedną piątą oskarżonych stanowili duchowni. Byli oni jednymi z pierwszych, których poddano egzekucji.[14]  W Walencji w latach 1565-1785 większość sądzonych księży i ​​zakonników było oskarżonych o popełnianie przestępstw seksualnych z nastolatkami, z nowicjuszami lub z uczniami lub też z chłopcami prostytuującymi się „na ulicy”.[15] Pewien kapelan jezuicki z Sewilli zauważył, że jezuici rzadko grzeszą z kobietami, ponieważ łatwo mogą znaleźć partnerów seksualnych wśród swoich uczniów i nowicjuszy.[16] Doświadczenie współczesnych czasów uczy, iż okazja jest potężnym czynnikiem wykorzystywania seksualnego dzieci i istnieją wszelkie podstawy do przyjęcia, iż wykorzystywanie przebiegało w ten sam sposób we wcześniejszych czasach, kiedy to szkoły były przyłączone do klasztorów.[17] 

W latach osiemdziesiątych XVIII wieku Inkwizycja w Walencji i Saragossie przekazała władzy cywilnej kilku mnichów w celu spalenia na stosie, kiedy to ich sodomia przedostała się do wiadomości publicznej mając wpływ na wiarygodność i wizerunek Kościoła.[18] W niektórych przypadkach, gdy przestępstwo nie stało się jawne, mnich poddawany był karze uduszenia garotą w więzieniu, a nie palony na stosie „tak, by wierni nie słyszeli o tak złym mnichu” i nie utracili szacunku dla religii.[19][iii] W zależności od okoliczności księży i ​​zakonników palono na stosie, duszono garotą w więzieniu, chłostano, skazywano na długie kary na galerach, więziono w klasztorach z narzuconą pracą przymusową i postem oraz zsyłano na wygnanie.[20] 

W XVII i XVIII wieku stanowisko Kościoła wobec tych księży wydawało się być bardzo bliskie tego, co dziś nazwalibyśmy „zerową tolerancją”. W 1635 r. i ponownie w 1726 r. Stolica Apostolska odmówiła przywrócenia na urząd księży, którzy odbyli wyroki zgodnie z prawem świeckim za wykorzystywanie seksualne chłopców.[21] 


[1] Kanony [Soboru Laterańskiego IV] 21 i 18 http://www.papalencyclicals.net/Councils/ecum12-2.htm (Dostęp 20 września 2014)

[2] Spigelman J, Becket & Henry, The Becket Lectures, St. Thomas More Society (2004)  

[3] Cafardi: Before Dallas p.4 and footnote 23. http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1179%20III%20Lateran%20Council.pdf (Accessed 9 February 2014).  

[4] Mark D. Jordan: The Silence of Sodom: Homosexuality in Modern Catholicism, (University of Chicago Press, 2000) str.123.

Papież Aleksander III zakazał świeckich kar dla duchowieństwa i ograniczył kary kanoniczne do wydalenia oraz odniósł się z dezaprobatą do jakichkolwiek dalszych kar wynikających z prawa świeckiego: John F. Wirenius: Command and Coercion: Clerical Immunity, Scandal and the Sex Abuse Crisis in the Roman Catholic Church: Journal of Law and Religion, Vol 27 nr 2 2011-12 s.448. Późniejsi papieże, tacy jak Innocenty III, mieli inne poglądy na temat przekazywania zdegradowanych duchownych władzy świeckiej, po to, by byli przez nią później ukarani.

[5] Rosamond McKitterick: New Cambridge Medieval History, pkt 1-2.c.1024-c.1198, str. 441

[6] Cafardi, Before Dallas, s. 5. Sobór Laterański IV nalegał również, by duchowni, które stali się po raz drugi winnymi wykroczenia przeciwko wstrzemięźliwości „na zawsze zostali złożeni z urzędu”.

http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1215%20IV%20Lateran%20Council.pdf (Dostęp 9 lutego 2014.

[7] Kanon 14, tamże:

[8] Cafardi, Before Dallas, s. 5 i przypis 27.

[9] http://www.thecounciloftrent.com/ch13.htm (Dostęp 9 lutego 2014)

[10] http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1561%20Cum%20sicut%20super.pdf (Dostęp 20 Wrzesień 2014)

[11] Papież Pius V, Cum primum, „Romani Pontifices”, 1 kwietnia 1566, w: P. Gasparri, redaktor, Codicem Iuris Canonici Fontes, t. 1, (Watykan, Typis Polyglottis, 1926), s. 200

http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1566%20Cum%20primum.pdf   (Dostęp 21 września 2014 r.)

[12] http://www.eurekaencyclopedia.com/index.php/Category:15th-18th_Centuries_Abuse (Dostęp 6 maja 2016)

http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1568%20Horrendum.pdf (Dostęp 4 sierpnia 2013)

[13] R. Sheer, „A Canon, a Choirboy and Homosexuality in Late Sixteenth Century Italy: a Case Study”, Journal of Homosexuality 21 (1991): 1-22, Mark D. Jordan: The Silence of Sodom: Homosexuality in Modern Catholicism, (University of Chicago Press, 2000) s.122

[14] Mark D. Jordan: The Silence of Sodom, s. 126

[15] Mark D. Jordan: The Silence of Sodom, s. 127 i Carrasco: Inquisición y represión sexual en Valencia: s.175-176

[16] Mark D Jordan: The Silence of Sodom, s. 126, cytując Mary Elizabeth Perry: „The 'Nefarious Sin’ in Early Modern Seville”, Journal of Homosexuality 16, nr 1-2 (1988); pp.67-89.

[17] Profesorowie Desmond Cahill i Patrick Parkinson wyjaśniają, iż znaczny spadek liczby skarg na wykorzystywanie seksualne w Australii od lat 80-tych można sprowadzić do szeregu czynników, w tym do zamknięcie szkół z internatem oraz do upadku systemu ministrantury: Patrick Parkinson: Child Sexual Abuse and the Churches: A Story of Moral Failure?, Current Issues in Criminal Justice, July 2004, Vol. 26 No. 1    http://www.austlii.edu.au/au/journals/CICrimJust/2014/16.pdf  (dostęp 26 grudnia 2014)

[18] Carrasco: Inquisición y represión sexual en Valencia, s. 179–181 oraz sprawy takie jak sprawa Fray Jeronimo Estruch, s. 180.

[19] Tamże, s. 61 

[20] Mark D. Jordan: The Silence of Sodom, s. 123. Rafael Carrasco podaje przykłady niższych wyroków dla duchownych nałożonych przez Inkwizycję od XVI do XVIII wieku w Walencji, takich jak 4 letnie uwięzienie w klasztorze, 3 i 5 lat na galerach i 200 batów oraz wysokie grzywny za „dotykanie” lub „obejmowanie” chłopców: Carrasco: Inquisición y Represión Sexual en Valencia, str. 48. W 1617 roku ksiądz o nazwisku Ferrer został „zdegradowany” i spędził 10 lat na galerach (s. 64). Carrasco twierdzi, że mniej więcej po 1630 roku Inkwizycja Walencji rzadziej wydawała ludzi władzom cywilnym na spalenie na stosie i wolała skazywać ich na galery, chłostę i wygnanie. W przypadku duchownych i zakonników, którzy nie zostali „zdegradowani”, więziono ich w klasztorze wyznaczonym przez Świętą Kongregację Inkwizycji i nakładano pracę przymusową. Zmuszano do postu, zakazano odprawiania Mszy i głoszenia kazań. (str.82).

Carrasco twierdzi również, że 30% wszystkich mężczyzn przyprowadzonych przed trybunał Inkwizycji miało od 9 do 19 lat, przy średniej 15,4 roku. Młodzi mężczyźni byli ulubioną ofiarą homoseksualistów (duchownych lub nie), których metody perswazji były doskonale przystosowane do nędzy, w jakich żyła większość populacji. Seks był źródłem mobilności społecznej [tj. awansu społecznego] lub zapewniał dostęp do wygód i przyjemności zarezerwowanych dla elit gospodarczych. Bardzo niewielu z tych młodych ludzi zostało ukaranych przez Inkwizycję, co skłania do sądu, iż ​​Inkwizycja uznawała, że ​​wina leży głównie po stronie dorosłych, którzy ich uwiedli: (str. 222-224). Tę samą nierówność w pozycji społecznej między partnerami seksualnymi można znaleźć w badaniach nad Peruwiańską Inkwizycją z XVI i XVII, chociaż były też długotrwałe związki, które zdawały się być bardziej wyrównane: Molina: Los Sodomitas Virreinales, s. 36

[21] P. Gasparri, redaktor, Codicem Iuris Canonici Fontes, t. 1, str. 763: http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1726%20Lavellana.pdf (Dostęp 9 lutego 2014 r.) I Nicholas Cafardi, Before Dallas , s. 6


[i] Zauważmy, że władza świecka w Hiszpanii, bo do księży hiszpańskich bulla się ta odnosi karze przestępstwo czysto kanoniczne, bo solicytacji może dopuścić się tylko ksiądz w konfesjonale.

[ii] Wychodzono z założenia, że czynności homoseksualne są tak gorszące, że sodomia nazywana była „grzechem niemym” lub „grzechem niewypowiedzianym”.

[iii] Jak widać przestępstwa seksualne karane były śmiercią, gdyż wychodzono z założenia, że przestępca seksualny gwałtem niejako uśmiercił swoją ofiarę.

Translate

Reklama

Ostatnie wpisy

Komentarze

Popularne

Bractwo św. Piusa X nie jest wyjściem: Przyczyny moralne (3 z 3)
Objawienia prywatne o. Rodrigue lub ponownie o tym, czy Ann Barnhardt jest opętana?
Bractwo św. Piusa X: nadużycia seksualne w Afryce, ks. Stehlin doprowadzał chłopców
O. Wojciech Gołaski OP odchodzi do FSSPX lub "gdy zabraknie cukierków".

Archiwa

Hierarchicznie
Chronologicznie

Podziel się

Reklama

Nasze Produkty

Datki

Darowizna przez Paypal

Podoba Ci się ten blog, masz konto Paypal-Konto i chcesz pomóc? Możesz wybrać dowolną kwotę mnożąc ją przez 20 zł. Bóg zapłać!

20,00 PLN

Możliwość komentowania dla zalogowanych użytkowników.

You cannot copy content of this page
pl_PLPolski
Tradycja i Wiara