Tradycja i Wiara

Koronawirus i zaćmienie widzialności Kościoła. Religia aktem sprawiedliwości (3 z 5)

Posłuchaj
Oceń post

Piszący te słowa usiłował w tym krótkim czasie odnaleźć wypowiedź jakiegoś Doktora Kościoła, teologa lub świętego na temat tego, co będzie, gdy katolicki kult zaniknie, jak ma to miejsce przynajmniej w sporej części Europy i w USA tej chwili. Niczego naprędce nie znalazł, więc teorię braku zewnętrznego kultu trzeba będzie rekonstruować z różnych źródeł. Oczywiście, że będzie źle, ale dlaczego i na jakim poziomie duchowym, do tego potrzeba pogłębionej teologicznej refleksji.

Religia aktem sprawiedliwości wobec Boga

Św. Tomasz z Akwinu określa religię jako „cnotę oddającą należną cześć Bogu” (religio est virtus reddens debitum honorem Deo).[1] Ponieważ sprawiedliwość jest „oddaniem każdemu, co jemu należne” (suum cuique reddere), toteż religia jest przejawem cnoty sprawiedliwości (iustitia) lub po prostu ludzkim obowiązkiem (officium). Religia jest również ukierunkowaniem człowieka na Boga oraz na obiektywny porządek Boży. Św. Tomasz pisze (22 q. 81.1. o et q. 94. 1 ad 4), iż

Religia sprowadza powoduje porządek ku Bogu, do którego to kieruje człowieka (religio importat ordinem ad Deum, ad quem ordinat hominem).

Zatem religia (religio) faktycznie umiejscawia człowieka w porządku Bożym. Skoro jednak łacińskie importo oznacza coś czynnego jak „1. wprowadzać, wwozić, 2. sprowadzać, sprawiać, powodować”,[2] to rzec można, iż religia wraz z jej wewnętrznymi i zewnętrznymi aktami kultu wprowadza człowieka w boski wymiar, który jest równocześnie porządkiem. Religia zatem ten wspomniany porządek powoduje, sprowadza, po prostu go czyni. Stąd też poprzez akty kultyczne regulowany jest metafizycznie porządek doczesny. Dzieje się tak za pomocą zewnętrznych aktów religii jak składanie ofiar czy uwielbienie (22 q. 81.1 ad 1 et q. 83. 3. o), które są odzwierciedleniem wewnętrznych i zasadniczych aktów wewnętrznych (22 q. 81.7 o et q. 82. prin.et q. 84. 2 o et q. 83.2.c, q. 81.7)[3] charakterystycznych dla religii. Jest to nie tylko chrześcijańskie, ale bardzo stare ogólnoludzkie pojęcie religii. Rzymianie uważali, że Rzym dlatego przez najazdy barbarzyńców upada, ponieważ przewagę bierze fałszywa, ich zdaniem, bo chrześcijańska religia będąca obrazą bogów Rzymu. Także Grecy, Babilończycy czy inne ludy uważały bogów za gwarantów praw i porządku, gdyż porządek boski był przedłużeniem i odbiciem porządku boskiego. Zatem religia i jej kult przebiegają od góry (od bogów lub od Boga) w dół ku ludziom. Ale religia ma również przebieg odwrotny, gdyż kult jest wyrazem wewnętrznych wierzeń i moralnych przekonań. Zatem jaka wewnętrzna wiara taka też zewnętrzna religia, co widzimy po Novus Ordo oraz po pontyfikacie Bergoglio, który po wydrążaniu prawie wszystkich prawd wiary doprowadził do całkowitej pustki na Placu św. Piotra.

Zewnętrzny kult wywodzi się nie tylko z natury religii i z prawa naturalnego, ale także z Trzeciego Przykazania, to jest z Objawienia.

Wszystko to, co odnosi się do religii (religio) zastosować można również do ofiary (sacrificium). Ofiarować oznacza bowiem

„uczynić coś ku czci jedynie należnej Bogu, po to by Go przebłagać” (22 q. 81 . 4 et 3a q. 22.2. c. et q. 48. 3.c.)

Natomiast, zdaniem Akwinaty,

„ofiara zewnętrzna jest odbiciem ofiary wewnętrznej, przez którą ktoś ofiaruje sam siebie Bogu.” (3a q. 82. 4. c)

Ponieważ ludzie zawsze uważali się za grzesznych i niegodnych, stąd każda religia posiada ofiarę będącą wyrazem najwyższego kultu. Początkowo ofiarowano to, co było najlepsze, w tym też ludzi i to tych najbardziej wartościowych: dzieci, dziewice, pokonanych wrogów. Ofiary Starego Testamentu zastąpiły jak wiemy Ofiara Chrystusa uobecniana w każdej Mszy Świętej, która jest ofiarą doskonałą.  Osoby, które czytały dzieło Marcina z Kochem „Wykład o Mszy Świętej” przypomną sobie rozległe fragmenty dotyczące Mszy Świętej jako ofiary i jej doskonałości. Ponieważ Msza Święta jest najdoskonalszą ofiarą, bo jest ona Ofiarą Chrystusa, toteż ustanie jej musi sprowadzić na świat katastrofalne skutki.

[wpedon id=”24285″ align=”left”]


[1] Summ. Theol. 1 2 q. 60.3 c et 22 q. 80 c. et q. 81.2 o et 5 c.

[2] Plezia, M. (red), Słownik łacińsko-polski, t. III, Warszawa 1998, 63.

[3] Por. Tanquerey, A., Synopsis Theologiae Dogmaticae, T. 1, Paris 1937, 67.

 
 

Translate

Reklama

Ostatnie wpisy

Komentarze

Popularne

Św. Alfons Liguori, Przewodnik spowiednika (50). Rachunki sumienia (ii) Księża - słuchanie spowiedzi
Nieoczekiwana diagnoza raka lub prośba o modlitwę
Bruno Devos, Byłem w Opus Dei, (8 z 13). Wypaczenie apostolstwa
Modlitwa przed jedzeniem - krótka
Ks. Edward Skotnicki: Neokatechumenat szansa czy zagrożenie dla Kościoła?
Św. Tomasz z Akwinu o złych duchach. (5 z 5). Czy pokonany diabeł przestaje innych napastować?

Archiwa

Hierarchicznie
Chronologicznie

Podziel się

Reklama

Nasze Produkty

Datki

Darowizna przez Paypal

Chcesz pomóc przez Paypal? Wybierz dowolną kwotę. Jeśli możesz, przejmij opłaty Paypal, to więcej do nas dotrze. Dobroczyńców zapewniamy o modlitwie. Bóg zapłać!

20,00 PLN

Możliwość komentowania dla zalogowanych użytkowników.

Miesięczna

Indywidualna

29,90 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subskrybuj

Roczna

Indywidualna

299 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subkskrybuj

Rodzinna miesięczna

Do 6 osób

49,90 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subskrybuj

Rodzinna roczna

Do 6 osób

499 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subskrybuj

Przelewem

Przelewem za 3 Miesiące

Indywidualna

90,00 zł

Ustaje automatycznie, przyłączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 6 Miesiący

Indywidualna

180,00 zł

Ustaje automatycznie, przyłączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 12 Miesięcy

Indywidualna

330,00 zł

Ustaje automatycznie, przyłączenie przez administratora
Subskrybuj

You cannot copy content of this page

pl_PLPolski
%d bloggers like this: