Kolejny opis katastrofy liturgicznej wprowadzonej przez reformę Wielkiej Nocy. Idąc za logiką Maxima redemptionis Kościół przez 14 wieków mylił się odchodząc wigilię za dnia i trzeba było dopiero Bugniniego i jego reform, by sprawę naprostować.
Bugnini knuł aż uknuł, ale z drugiej strony trudno stwierdzić, że działał nielegalnie, skoro z upoważnienia i nakazu papieża. I tak wersja beta Soboru miała miejsce już w 1955 roku. Według Maxima Redemptionis z 1955 ten nowy porządek liturgiczny musiał być przestrzegany i basta!
„Liturgiczny krokodyl” Ruchu Liturgicznego był międzynarodowy, nie tylko niemiecki, chociaż ten ostatni okazał się najbardziej skuteczny.
Episkopat Niemiec wymógł na Piusie XII w latach 1940-tych zmiany liturgiczne, które utorowały drogę do Vat. II. Dlaczego im uległ?
Kolejne dzieje reformy. Tym razem o kongresie liturgicznym z 1947 roku i o promowaniu o. Bugniniego przez Msgr. Montiniego i Piusa XII.
Kolejny opis udziału papieży w destrukcji liturgii, tym razem Piusa XII.
Już Pius XI aktywnie popierał aktywne uczestnictwo, gdyż najwyraźniej uważał Mszę za formę wykładu. Utorował tym drogę Pawłowi VI, który chciał „wyciągnąć ludzi z ich osobistej pobożności”. Sądząc po skutkach Novus Ordo można powiedzieć, że mu się udało.
You cannot copy content of this page
Polski 
English
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.