O. Karol Antoniewicz SI, O Powołaniu kobiety (2)

Data

Oceń post

4835b9b06d

Następują przykłady niewiast ze Starego Testamentu.

Jednak to przeczucie godności przyszłej niewiasty, utrzymywane w przepowiedniach o Maryi, nigdy nie gasło, wpośród najgrubszej i najciemniejszej pory błogim świeciło światłem, jak ta lampka w podziemnych pieczarach Rzymu katolickiego, wpośród prześladowań trzech wieków! Były zawsze niewiasty, które naturalnym uczuciem poznawały godność swoją, jak te Lukrecje, Wirginie, siostry Horacjuszów, matka Gracchów, Cecylia, Metella i tyle innych, a Westalki, których ślady nie tylko w Rzymie i Grecji, ale i w Indiach i Ameryce znaleźć można, były uważane jako niebiańskie istoty, którym cześć równą bogom oddawano. Ale to były jasne meteory, które świat pogański podziwiał, ale tego nigdy nie mógł zrozumieć, że takie cnoty wypływają z powołania kobiety i stanowią prawdziwą jej istotę! I dlatego stały one tak ostro odcięte, odosobnione od praktycznego toku życia, jak palmy błogie, rozrzucone na piaszczystej pustyni! Tylko w historii ludu wybranego, na mocy proroctwa i wiary w przyszłą matkę oczekiwanego Zbawcy, większej czci i uszanowania doznawała niewiasta. W tej historii ludu Izraela widzimy pojawiające się typy, figury, obrazy Maryi, tej niewiasty, która przez tyle wieków z upragnieniem i tęsknotą oczekiwana, miała dać światu Zbawcę, a upodlonej kobiecie przywrócić przynależną jej godność! Te pojedyncze cnoty, które pojedynczo zdobiły córki Izraela, jako drogie perły w jedną wiążą się koronę, która zdobi skronie Maryi!

Że powołaniem jest każdej kobiety cierpieć i kochać, to okazała nam pierwsza matka, Ewa; to okazała nam i potwierdziła druga matka, Maryja. Cierpienie i miłość są to dwa węgielne kamienie wszelkiej doskonałości niewieściej. Płakała Ewa nad grobem niewinnego Abla, bratobójczą ręką zabitego. Płakała Maryja nad niewinnym nowym Ablem, bratobójczą ręką nowego Kaina – rodu ludzkiego – zamordowanym! Widzimy tę piękną, młodą, niewinną Rebekę, wieczorem przy studni stojącą i napawającą wielbłądy starego Eleazara! Z gościnną ręką wprowadza go pod strzechę domu ojcowskiego, objawiając tę cnotę pokory, uprzejmości i gościnności, które serce każdej dziewicy zdobić powinny. Tu widzimy tę Ruth na rozległych polach bogatego Booza zbierającą w upale dniowym kłoski z pod sierpa żniwiarza pozostałe, aby wyżywić świekrę swoją, dla której wyrzekła się szczęścia i swobody, porzuciła dom, ojczyznę, krewnych i przyjaciół, ucząc, że serce kobiety innym życiem żyć nie powinno, jak życiem ciągłej, nieustannej ofiary i zaprzania się, dobrze czynieniem i miłosierdziem. Widzimy tę staruszkę, matkę Tobiasza, codziennie przy zachodzie słońca wychodzącą na wzgórze, wyglądającą powrotu ukochanego syna Tobiasza, tak czuły i rzewny obraz troskliwości i niepokoju serca matki o dziecko, które uczucie codziennie w was dobre matki katolickie, się pojawia. Ale obok tej matki, pełnej czułości i miłości, o jak wielki i potężny rozwija nam obraz Pismo święte w tej niezłomnej duszy, w matce Machabejczyków, stojącej wobec Antiocha tyrana, patrzącej na te okropne katusze, przez które przechodzą dzieci żywota jej, które kat z objęcia jej wydziera; a ona zachęca je przykładem i słowem do wytrwania w wierze ojców; zadziwiający to dowód, do jakiej wielkości umysłu i serca zdolna jest niewiasta, wsparta łaską Boga. A kogóż do łez nie poruszy ta najpiękniejsza między córkami Izraela Judyta, która opływając we wszystkie dostatki i bogactwa, tak samotne i odosobnione między niewiastami dworu swego wiodła życie, przysposabiając umysł i duszę i siłę: modlitwą i dobrymi uczynkami do wielkiej sprawy wyswobodzenia ukochanego kraju i ludu swojego z pod jarzma sromotnej niewoli i tam, gdzie długo już wyszczerbione stępiały miecze Izraela, tam oswobodziła potężną ręką, ale potężniejszym sercem, jedna Judyt, jedna niewiasta kraj swój! Od tej krwawej sceny zwraca się oko na tę Zuzannę, z urody i cnoty równie wsławioną, gotową raczej utracić życie i sławę, jak uczciwość i cnotę, tę cnotę, która otaczadziś prawdziwą dziewicę katolicką jasnością nadziemską, że znakomity jeden publicysta nie wahał się powiedzieć, że najpotężniejszą warownią kraju jest cześć Bogu oddawana, czystość dziewic i wierność żon. Debora, Ester, Abigail i tym podobne zjawiska w historii ludu Izraela, są to gwiazdy promieniste po tym ciemnym, nieraz krwią zlanym, tle historii ludu tego!

 

[wpedon id=”24285″ align=”left”]

Nasze subskrypcje

Miesięczna

Indywidualna

29,90 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Roczna

Indywidualna

299 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subkskrybuj

Rodzinna miesięczna

Do 6 osób

49,90 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Rodzinna roczna

Do 6 osób

499 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Przelewem za 3 Miesiące

Indywidualna

90,00 zł

Ustaje automatycznie, przełączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 6 Miesiący

Indywidualna

180,00 zł

Ustaje automatycznie, przełączenie przez administratora
Subskrybuj

Więcej
wpisów

You cannot copy content of this page

pl_PLPolski
×
×

Koszyk