Munus, ministerium lub raz jeszcze o rezygnacji Benedykta. Munus i ministerium w CIC (1917) (4 z 14)

Data

Munus i ministerium w CIC (1917)

Ponieważ deklaracja rezygnacji Benedykta jest aktem prawnym, toteż z góry odrzucić trzeba wszelką teorię synonimów, gdyż w języku kodeksów prawnych żadnych synonimów nie ma. Jeśli papież jako najwyższy prawodawca oraz ten, który aktu prawnego dokonuje, używa dwóch różnych terminów kanoniczno-prawnych, to robi tak celowo. Inaczej naraża się na błąd formalny lub istotny (kan. 188) powodujący nieważność deklaracji. Najwłaściwszym kontekstem do stwierdzenia tego, co munus lub ministerium znaczą jest przeto kodeks prawa kanonicznego, a nie klasyczna literatura piękna. Ponieważ kodeks z roku 1983 powstał na kanwie kodeksu z 1917, toteż zajrzeć trzeba najpierw do starszego, a następnie do nowszego.

I tak w indeksie CIC (1917) pod hasłem munera, lb.mn. od munus znajdujemy pierwsze ich znaczenie, mianowicie „podarki/łapówki”, których przyjmować nie wolno (c. 1624, 1941 § 2, 2037 § 1). Następnie po wyrazie munera występuje termin ecclesiastica vide Benedicia, Clerici, Officia. Zatem munera ecclesiastica lub w lb. poj. munus ecclestacticum to po prostu „urząd kościelny”. Przedsoborowy, solidny i obszerny podręcznik prawa kanonicznego Eichmanna-Mördorfa w haśle munus odsyła nas do hasła Amt,[1] to jest „urząd”, co zachowało się w dawnym galicyjskim „iść amcić”.

Termin munus występuje w CIC (1917) w Nom. Sg. to jest w mianowniku lb. poj. aż 61 razy.  I tak w can. 145 § 1 CIC (1917) napotykamy następującą definicję:

Officium ecclesiasticum lato sensu est quodlibet munus quod in spiritualem finem legitime exercetur; stricto autem sensu est munus ordinatione sive divina sive ecclesiastica stabiliter constitutum, […]

Urząd kościelny jest sensu lato wszelkim urzędem (munus), który wykonywany jest w sposób legalny w duchowym celu; natomiast [urzędem kościelnym (officium)] sensu stricto to urząd (munus) ustanowiony za pomocą ordynacji tak boskiej jak i kościelnej w sposób trwały […]

Zatem termin munus jest definiensem terminu officium mając od tego ostatniego szersze znaczenie. Zatem munus to powierzone oficjalnie zadanie lub urząd kościelny, czy to legatów papieskich (can. 268 § 1), czy to kaznodziejski (por. can. 336 § 3) czy to wikariusza generalnego (can. 367 § 3).

Natomiast ministerium, termin, który pojawia się w CIC (1917) 21 razy, to wykonywana posługa i stąd często łączy się ona z czasownikiem exercere – „wykonywać, spełniać” (can. 404 § 2; 631 § 1). Mamy więc „świętą posługę” – sacrum ministerium (can. 671 § 1) lub Boską posługę – divinum ministerium (can. 948 § 2).  Zatem ten, kto ma urząd (munus) może go wykonywać lub nim posługiwać, a tą właśnie posługą jest ministerium.


[1] Eichmann-Mörsdorf, Lehrbuch des Kirchenrechts auf Grund des Codex Iuris Canonici, Bd. III Prozeß- und Strafrecht, Paderborn 19506, 491.

Dodaj komentarz

Nasze subskrypcje

Miesięczna

Indywidualna

29,90 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Roczna

Indywidualna

299 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subkskrybuj

Rodzinna miesięczna

Do 6 osób

49,90 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Rodzinna roczna

Do 6 osób

499 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Przelewem za 3 Miesiące

Indywidualna

90,00 zł

Ustaje automatycznie, przełączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 6 Miesiący

Indywidualna

180,00 zł

Ustaje automatycznie, przełączenie przez administratora
Subskrybuj

Więcej
wpisów

pl_PLPolski
×
×

Koszyk

%d bloggers like this: