Tradycja i Wiara

Kieran Tapsell, Prawo kanoniczne na temat seksualnego wykorzystywania dzieci na przestrzeni wieków. (5 z 10). Zmiany w XIX wieku.

Od 1842 zaczęła się równia pochyła bezkarności księża w sprawach pedofilii, nakłaniania do seksu w konfesjonale i innych obyczajowych. Kodeks z 1917 te ustanowienia przyjął i nakazał laicyzację tylko w "cięższych wypadkach".
Posłuchaj
Oceń post

Niestety odpowiedzialni są papieże. Jak w przypadku reformy liturgii, tak i w przypadku braku kary za wykroczenia obyczajowe księży. O ile przed 1842 każdy wierny, pod karą ekskomuniki, musiał na nagabującego go księdza donieść, to po 1842 roku wierni zostali w krajach niewiernych z tego obowiązku zwolnieni. Następnie zwolniono z niego wiernych w krajach katolickich. Czy zaczyna się okres bezkarności duchownych? Wydaje się, że tak, skoro nie ma zapisanych kar w kodeksie z 1917, a cały proces np. solicytacji jest tak utajniony, że nikt nie wie, czy się w ogóle odbywa. Jakoś się nikt w XVII wieku zgorszeniem nie przejmował jak Kościół księży sodomitów palił, wieszał czy zsyłał na galery. Niestety można dopuścić myśl, że osoby, które to nowe prawo stanowiły nie chciały by było zbyt rygorystyczne, to same się tego rodzaju czynów dopuszczały albo były one tak rozpowszechnione, że strach było tego ruszać. Mocne słowa? Mocne, ale jak to inaczej wyjaśnić? Oczywiście, że każdy taki proces jest zgorszeniem, ale równocześnie odstraszeniem potencjalnych sprawców oraz ostrzeżeniem wiernych, że różne rzeczy podczas spowiedzi mieć miejsce mogą. Sporo osób molestowanych przez księży znalazło się w takim położeniu, ponieważ nie liczyły się one z tym, że coś takiego jest w ogóle możliwe. Natomiast po okresowych paleniu księży-sodomitów np. w Hiszpanii czy w Ameryce Łacińskiej w XVI wieku każdy wiedział, że możliwe jest i się pilnował. Pilnowali się także księża. Każdy duchowny wiedział, że postrzegany jest jako potencjalny gwałciciel, pedofil lub sodomita, jak i obecnie, ale wiedział też, że, jeśli się czegoś dopuści, to od razu zostanie zlaicyzowany i skończy na stosie, na galerach lub zostanie zgarotowany w więzieniu. I dyscyplina była w duchowieństwie? I to jak.

Początki zmiany kulturowej

W 1842 roku, za panowania papieża Grzegorza XVI, zaczynamy dostrzegać niechęć [Kościoła] do przekazywania w niektórych krajach księży [pod sąd] władzy świeckiej. W tym roku Święte Oficjum wydało dekret zwalniający Penitentów z ich kanonicznego obowiązku denuncjowania księży, którzy zabiegali o seks w konfesjonale [tj. dopuszczali się solicytacji] w kraju „schizmatyków, heretyków i mahometan”, zauważając, że takim kapłanom łatwo było uniknąć kary z rąk schizmatyckich biskupów lub niewierzących sędziów”.[1] 

W 1866 roku zaczynamy widzieć zmianę, nie tylko w kwestii wydawania księży władzom cywilnym, ale też niechęć do zwalniania księży [z urzędu] nawet za nakłanianie do seksu w konfesjonale. Instrukcja Piusa IX za pośrednictwem Świętego Oficjum okryła to postępowanie [solicytacji] absolutną tajemnicę, ale nie wspomina ona o przekazywaniu takich kapłanów władzy świeckiej i stwierdza, iż należy stosować powściągliwość w znoszeniu kapłanów z urzędu i w przekazywaniu ich [do ukarania] „władzy świeckiej”.[2] 

W dniu 20 lipca 1890 roku Święte Oficjum, za papieża Leona XIII, wydało kolejną instrukcję nakładającą całkiem szczegółowe procedury utrzymywania postępowania w sprawie solicytacji w tajemnicy, nakładając na nie tajemnicę spowiedzi. Teraz zaczynamy dostrzegać wzmożone zaniepokojenie skandalem, jaki mogą wywołać tego rodzaju procesy.[3] Procedury nakreślone w tym dekrecie zostały zaprojektowane tak, aby ukryć nie tylko dowody, które mogą być przedstawione, ale również fakt, że taki proces miał w ogóle miejsce. Proces nie miał się odbyć w kurii biskupiej. Świadkowie mieli być wzywani w różne dni, zaprzysięgani do zachowania tajemnicy, pytani osobno a przesłuchiwania i badania dowodów miały odbywać się w zakrystii lub innym miejscu prywatnym.[4] 

Pierwszy Kodeks Prawa Kanonicznego 1917

W 1904 r. papież Pius X powołał Papieską Komisję ds. Kodyfikacji Prawa Kanonicznego pod przewodnictwem kardynała Gasparriego. Jego asystentem był Monsignore Eugenio Pacelli, przyszły papież Pius XII.[5]  Praca nad tworzeniem pierwszego Kodeksu Prawa Kanonicznego polegała na przyjęciu, zmianie lub odrzuceniu dekretów, o których sądzono, iż są nieaktualne lub nieistotne w czasie tworzenia kodeksu.[6]

Komisja odrzuciła dekrety Innocentego III, Leona X, Piusa IV, św. Piusa V, Soboru Laterańskiego III, IV i V oraz Soboru Trydenckiego wymagających, by księża winni poważnych zbrodni zostali zlaicyzowanie] i przekazani władzom cywilnym. [Uprzednie] prawo kanoniczne [dotyczące karania księży] i praktyka wydawania kapłana władzom cywilnym w celu ukarania została oficjalnie zarzucona wszędzie, nie tylko w krajach rządzonych przez „schizmatyków, heretyków i mahometan”. Kodeks przewidywał, że osoby, które wykorzystują seksualnie dzieci miały być zlaicyzowane tylko w „poważniejszych przypadkach”.[7] 


[1]  Gasparri, Codis Iuris Canonici Fontes, tom IV Curia Romana N714-2055, 889, SCS Off. Litt 20 maii 1842 http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1842%20Augustinian%20dubium.pdf (dostęp 20 września 2014)

[2] Gasparri, redaktor, Codicem Iuris Canonici Fontes , t. 1, (Watykan, Typis Polyglottis, 1926), pkt 14 http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1866%20Instruction%20on%20sacramentum%20poenitentiae.pdf (dostęp 9 lutego 2013) Instrukcje dotyczące zachowania tajemnicy powtórzono w 1897 roku http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1897_instructionis_circa_sacramentum_poenitentiae.pdf (Dostęp 9 lutego 2013 r. SCS Off. Instr., 20 lutego 1866, Instrukcja pod Sacramentum Poenitentiae, pkt 12 http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1866%20Instruction%20on%20sacramentum%20poenitentiae.pdf (Dostęp 20 września 2014)

[3] Gasparri, redaktor, Codicem Iuris Canonici Fontes, t. 1, (Watykan, Typis Polyglottis, 1926) N 714-2055, 1123 http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1890%20Denunciations%20of%20confessors.pdf .

[4] W zrewidowanym wstępie historycznym do Sacramentorum Sanctitatis Tutela papież Benedykt XVI powiedział, że surowa poufność [tego dochodzenia] została nałożona pierwotnie dlatego, że przypadki solicytacji w konfesjonale dotyczyły tajemnicy spowiedzi. A następnie powiedział: „Z biegiem czasu i tylko analogicznie, normy te zostały rozszerzone na niektóre przypadki niemoralnego postępowania księży”. To stwierdzenie jest poparte dokumentacją przedstawioną powyżej. Ale nie odpowiada ono na pytanie, dlaczego tajemnica Świętego Oficjum była wymagana w niektórych przypadkach wykroczeń seksualnych nie mających nic wspólnego z tajemnicą spowiedzi. http://www.vatican.va/resources/resources_introd-storica_en.html (dostęp 3 lipca 2013)

[5] Edward Peters: http://www.canonlaw.info/canonlaw_menbehindman.htm (dostęp: 20 września 2014)

[6] Konstytucja apostolska, Providentissima Mater Ecclesia Benedykta XV z dnia 27 maja 1917 roku: Edward N Peters: The 1917 or Pio-Benedictine Code of Canon Law: in English Translation with Extensive Scholarly Apparatus:  Ignatius Press, str. 22.

[7] Kan. 2359 § 2: Edward N. Peters: The 1917 or Pio Benedictine Code of Canon Law in English Translation p.749.  

Translate

Reklama

Ostatnie wpisy

Komentarze

Popularne

Bractwo św. Piusa X nie jest wyjściem: Przyczyny moralne (3 z 3)
Objawienia prywatne o. Rodrigue lub ponownie o tym, czy Ann Barnhardt jest opętana?
Bractwo św. Piusa X: nadużycia seksualne w Afryce, ks. Stehlin doprowadzał chłopców
Czy Neokatechumenat jest sektą?

Archiwa

Hierarchicznie
Chronologicznie

Podziel się

Reklama

Nasze Produkty

Datki

Darowizna przez Paypal

Podoba Ci się ten blog, masz konto Paypal-Konto i chcesz pomóc? Możesz wybrać dowolną kwotę mnożąc ją przez 20 zł. Bóg zapłać!

20,00 PLN

Możliwość komentowania dla zalogowanych użytkowników.

You cannot copy content of this page
pl_PLPolski
Tradycja i Wiara