Kieran Tapsell, Prawo kanoniczne na temat seksualnego wykorzystywania dzieci na przestrzeni wieków. (6 z 10). Zmiany w XX wieku.

Data

Informacje podane przez Tapsella na temat niejako ustawowej niekaralności duchownych za pospolite przestępstwa są tak gorszące, że każdemu wiernemu nóż otwiera się w kieszeni.

Crimen Sollicitationis 1922

Pięć lat później, w 1922 r., Pius XI wydał tajną instrukcję Crimen Sollicitationis [solicytacja to nakłanianie penitenta do seksu przez spowiednika w konfesjonale lub w trakcie spowiedzi]. Na pierwszej stronie dokumentu widnieją słowa: „Należy przechowywać w tajnym archiwum Kurii do użytku wewnętrznego. Nie jest przeznaczone do publikacji lub uzupełnienia komentarzami”. „Kuria”, o której mowa w tej pozycji, to urząd centralny diecezji biskupiej pod opieką kanclerza, który jako jedyny miał klucz.[1] Nikt nie mógł mieć dostępu do tego sejfu [z tajną instrukcją] bez zgody biskupa, wikariusza generalnego lub kanclerza.[2] Dowody tych zbrodni [solicytacji] miały być spalone po śmierci kapłana lub po dziesięciu latach, z zachowaniem jedynie krótkiego podsumowania faktów i dekretu.[3] 

Wymóg wydalenia ze stanu kapłańskiego „w poważniejszych wypadkach” został przestrzegany tylko tam, gdzie nie istniała możliwość zreformowania danego kapłana.[4] Informacje nabyte o duchownych dopuszczających się seksualnego wykorzystywania dzieci, homoseksualizmu i zoofilii, nabyte podczas wewnętrznego śledztwa i procesu kościelnego zostały poddane „tajemnicy Świętego Oficjum”, to jest nakazowi permanentnego milczeniu, które, w razie naruszenia, pociągało za sobą automatyczną ekskomunikę, którą mógł znieść jedynie osobiście Ojciec Święty.[5] Postanowienia te odzwierciedlały podwójną troskę Stolicy Apostolskiej w tamtym czasie: unikanie „zgorszenia” oraz odmienne traktowanie księży, ponieważ zostali oni „zmienieni ontologicznie”, kiedy zostali namaszczeni przez Boga podczas święceń. W ten sposób wprowadzony został de facto przywilej dla duchowieństwa tylnymi drzwiami i zaczęła się era ukrywana sekretu.[6] Tam, gdzie władze cywilne nie wiedziały o tych zarzutach, tam też nie byłoby procesów świeckich, a sprawa byłaby rozpatrywana wyłącznie w sądach kanonicznych, gdzie maksymalną karą było wydalenie ze stanu duchownego. Efektem tej zmiany polityki kościelnej było postawienie na głowę poprzedniej tradycji Kościoła, która postrzegała wykorzystywanie seksualne dzieci jako przestępstwo i żądał co najmniej kary pozbawienia wolności, która w XIX wieku stała się karą nakładaną wyłącznie przez państwo [z braku aresztów i więzień kościelnych]. Istnieje wiele wyjaśnień, dlaczego się tak stało.

Kapłan bytem odmienionym ontologicznie

Teologia dowodząca, iż ​​kapłan jest kimś wyjątkowym sięga czasów przed św. Augustynem, ale wydaje się, że osiągnęła ona swój szczyt około początku XX wieku i została uosobiona w beatyfikacji 1905 i w kanonizacji 1925 francuskiego księdza Johna Vianneya przez papieża Piusa XI, który ogłosił: 

Po Bogu, ksiądz jest wszystkim!”[7] 

Wygląda na to, że Kościół przyjął za ortodoksję, najgorszą herezję Lorda Actona, iż ​​„urząd uświęca jego posiadacza”.[8] Ta teologia znalazła odzwierciedlenie w konkordatach zawartych przez Stolicę Apostolską z sympatyzującymi [z nią] krajami katolickimi w celu zapewnienia specjalnych przywilejów dla księży skazanych za przestępstwa stanu. Odbywali raczek karę pozbawienia wolności w klasztorach niż w więzieniach. Konkordaty przewidujące tego rodzaju przywileje zostały zawarte z Łotwą w r. 1922, z Polską w 1925 r., z Włochami w 1929 r., z Hiszpanią w 1953 r., z Dominikaną w 1954 r. i z Kolumbią w 1887, 1928 i tak niedawno jak w 1973 r.[9] 


[1]Code of Canon Law: Latin-English Edition (Washington: Canon Law Society of America, 1984) Canon 377.

[2] Id, kan. 377.

[3] Id, kan. 379.

[4] Crimen Sollicitationis Art, 63. Aby zapoznać się z oryginalnym dokumentem łacińskim z 1922 r., Zob http://www.awrsipe.com/patrick_wall/selected_documents/1922%20Instruction.pdf (dostęp 28 grudnia 2014). Plik Wersja z 1962 r. jest identyczna z tym, że jej postanowienia zostały rozszerzone na księży będących zakonnikami zamówienia: http://www.vatican.va/resources/resources_crimen-sollicitationis-1962_en.html (dostęp 4 sierpnia 2013) i http://www.vatican.va/resources/Beal-article-studia-canonica41-2007-pp.199-236.pdf (Dostęp 16 lipca 2013).

[5] Id, Crimen Sollicitationis Art. 11.

[6] Fr Thomas Doyle: http://reform-network.net/?p=3006 par 27 (Dostęp 3 lipca 2013)

[7] http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/letters/2009/documents/hf_ben-xvi_let_20090616_anno-sacerdotale_en.html (Dostęp 15 maja 2013). Pogląd ten, przynajmniej w odniesieniu do biskupów, można również sprowadzić i  wcześniej do św. Ignacy z Antiochii: Katechizm katolicki, par  1549: http://www.vatican.va/archive/ccc_css/archive/catechism/p2s2c3a6.htm (Dostęp 26 października 2013). Gary Macy twierdzi, że ta koncepcja kapłana mającego szczególną moc, a nie jest powołany do pełnienia szczególnej roli we wspólnocie chrześcijańskiej pochodzi dopiero z XII wieku. http://scu.edu/ic/publications/upload/scl-0711-macy.pdf (Dostęp 6 września 2013). Ale wydaje się, że nie ma co do tego wątpliwości, iż ta kultura klerykalizmu osiągnęła swój szczyt na początku XX wieku. Papież Pius X podkreślał to w encyklice z 1906 roku Kościół składał się z dwóch oddziałów, hierarchii, która przewodziła, i trzody, której jedynym obowiązkiem było posłuszeństwo: http://www.vatican.va/holy_father/pius_x/encyclicals/documents/hf_p-x_enc_11021906_vehementer-nos_en.html . (Dostęp 1 października 2013) Teologia ta jest również wyrażona w kanonie 1008 Kodeksu z 1983 roku : „Na mocy ustanowienia Bożego, przez sakrament kapłaństwa niektórzy spośród wiernych, naznaczeni w nim niezatartym charakterem, są ustanawiani świętymi szafarzami; są oni mianowicie konsekrowani i przeznaczeni ażeby – każdy odpowiednio do swojego stopnia, wypełniając w osobie Chrystusa-Głowy zadania nauczania, uświęcania i kierowania – byli pasterzami Ludu Bożego.”. Zobacz David Timbs: Clericalism , OMG! Journal of Religion and Culture 1 kwietnia 2015 r., http://ohmygodjournal.org/?page_id=434 (Dostęp 6 kwietnia 2015).

[8] Lord Acton (1834 – 1902) „Nie mogę zaakceptować twojego kanonu, że mamy sądzić Papieża i Króla nie tak jak innych ludzi, z korzystnym założeniem, że nie zrobili oni nic złego… Nie ma gorszej herezji niż to, że urząd uświęca jego posiadacza”. Acton jest najbardziej znany ze słów, które następują w jego liście do biskupa Mandela Creightona: Władza ma tendencję do korumpowania i władza absolutna korumpuje absolutnie”. List do biskupa Mandella Creightona, 5 kwietnia 1887 opublikowany w Historical Essays and Badania , pod redakcją JN Figgisa i RV Laurence’a (Londyn: Macmillan, 1907).

[9] http://www.worldlii.org/int/other/LNTSer/1923/80.html (Dostęp 13 stycznia 2013) http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,1369/k,2 (Dostęp 13 stycznia 2014) Traktat Laterański 1929, artykuł 8 http://www.aloha.net/~mikesch/treaty.htm (Dostęp 14 grudnia 2013, Porozumienie między Stolicą Apostolską a Włochami, 3 czerwca 1985, art. 4 (4) http://original.religlaw.org/template.php?id=578 (Dostęp 11 kwietnia 2015) Rząd republikański odrzucił konkordat z 1851 r. między Stolicą Apostolską a królową Izabellą, który zawierał wiele przywilejów duchownych. http://www.concordatwatch.eu/showtopic.php?org_id=845&kb_header_id=34511 (Dostęp 13 stycznia 2014), Stolica Apostolska i Hiszpania w 1953 r.: http://www.vatican.va/roman_curia/secretariat_state/archivio/documents/rc_seg-st_19530827_concordato-spagna_sp.html (Dostęp 7 maja 2013) Art XVI (1) Art XVI (4). Przywileje zostały zniesione w r 1985: http://www.laicismo.org/data/docs/archivo_678.pdf s. 58 (dostęp 7 maja 2013), Dominican Republic Concordat 16 czerwca 1954 http://www.vatican.va/roman_curia/secretariat_state/archivio/documents/rc_seg-st_19540616_concordato-dominicana_sp.html Art XI (2) (dostęp 18 października 2013), Kolumbia: Immunitet biskupów został przyznany przez konkordat z 1887 r. Stał się on częścią prawa kolumbijskiego ustawą nr 34 z 1892 r .: http://www.banrepcultural.org/node/32783 (Dostęp 16 marca 2015). Immunitet był kontynuowany w 1928 r. przez Konwencja dotycząca misji: Seria traktatów Ligi Narodów, art. XIV. http://www.worldlii.org/int/other/LNTSer/1928/192.html (dostęp: 16 marca 2015). Zostało to ponownie potwierdzone przez Konkordat z 1973 r., Art XIX i XX http://mre.cancilleria.gov.co/wps/portal/embajada_santasede/!ut/p/c0/04_SB8K8xLLM9MSSzPy8xBz9CP0os3gLUzfLUH9D YwOL4BAnAyMvVyM3IyPTAGNDU_2CbEdFAKVyXgk! /? WCM_PORTLET = PC_7_85F9UO1308STB02JE2F225P3H4_WCM i WCM_GLOBAL_CONTEXT = / wps / wcm / connect / WCM_EMBAJADA_SANTASEDE / embajada / relaciones + bilaterales / concordato + cna + la + santa + sede (Dostęp 19 października 2013)

Dodaj komentarz

Nasze subskrypcje

Miesięczna

Indywidualna

29,90 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Roczna

Indywidualna

299 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subkskrybuj

Rodzinna miesięczna

Do 6 osób

49,90 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Rodzinna roczna

Do 6 osób

499 zł

7 dniowy bezpłatny okres próbny
Subskrybuj

Przelewem za 3 Miesiące

Indywidualna

90,00 zł

Ustaje automatycznie, przełączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 6 Miesiący

Indywidualna

180,00 zł

Ustaje automatycznie, przełączenie przez administratora
Subskrybuj

Więcej
wpisów

error: Content is protected !!
pl_PLPolski
×
×

Koszyk

%d bloggers like this: