Lekcja 1
Z Pierwszego Listu św. Jana Apostoła
1 J 3:1-6
1 Patrzcie, jaką miłość dał nam Ojciec, że nazwani jesteśmy synami Bożymi i jesteśmy. Dlatego świat nie zna nas, iż onego nie zna.
2 Najmilejsi, teraz synami Bożymi jesteśmy, a jeszcze się nie okazało, czem będziemy. Wiemy, iż gdy się okaże, podobni mu będziemy, iż go ujrzemy, jako jest.
3 A wzelki, który ma tę nadzieję w nim, poświęca się, jako i on święty jest.
4 Każdy co grzech czyni, i nieprawość czyni, a grzech jest nieprawość.
5 A wiecie, iż się on okazał, aby grzechy nasze zgładził a grzechu w nim niemasz.
6 Wszelki, który w nim mieszka, nie grzeszy: a wszelki, który grzeszy, nie widział go, ani go nie poznał.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Po swéj męce, przez czterdzieści dni się im ukazując, i mówiąc o królestwie Bożem, alleluja.
* I widzieli, jak podniesion jest, alleluja: a obłok wziął go od oczu ich, alleluja.
℣. A z nimi jedząc rozkazał im, aby nie odchodzili z Jeruzalem; ale czekali obietnice Ojcowskiéj.
℟. I widzieli, jak podniesion jest, alleluja: a obłok wziął go od oczu ich, alleluja.

Lekcja 2
1 J 3:7-12
7 Synaczkowie, niechaj was żaden nie zwodzi. Kto czyni sprawiedliwość, sprawiedliwy jest, jako i on jest sprawiedliwy.
8 Kto czyni grzech, z djabła jest, gdyż od początku djabeł grzeszy. Na to się okazał Syn Boży, aby zepsował dzieła djabelskie.
9 Wszelki, co się narodził z Boga, grzechu nie czyni, iż nasienie jego w nim trwa: i nie może grzeszyć, iż z Boga narodzony jest.
10 Przez to jawni są synowie Boży i synowie djabelscy. Wszelki, który nie jest sprawiedliwy, nie jest z Boga, i który nie miłuje brata swego.
11 Albowiem to jest opowiadanie, któreście słyszeli od początku, abyście jeden drugiego miłowali.
12 Nie jako Kain, który był ze złośnika i zabił brata swego. A dla czegóż go zabił? Iż uczynki jego złośliwe były, a brata jego sprawiedliwe.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Pan umieścił swoje piękno ponad gwiazdami;

* Jego wspaniałość spoczywa w obłokach nieba, a Jego Imię trwa na wieki. Alleluja.

℣. Jego pochodzenie sięga krańców nieba, a Jego obieg sięga ich krańców.

℟. Jego wspaniałość spoczywa w obłokach nieba, a Jego Imię trwa na wieki. Alleluja.

Lekcja 3
1 J 3:13-18
13 Nie dziwujcie się, bracia, jeźli was świat nienawidzi.
14 My wiemy, iżeśmy przeniesieni z śmierci do żywota, iż miłujemy bracią. Kto nie miłuje, trwa w śmierci.
15 Każdy, co nienawidzi brata swego, mężobójca jest: a wiecie, iż wszelki mężobójca nie ma żywota wiecznego w samym sobie trwającego.
16 W temeśmy poznali miłość Bożą, iż on duszę swą za nas położył: i myśmy powinni kłaść duszę za bracią.
17 Ktoby miał majętność tego świata, a widziałby, że brat jego ma potrzebę, a zawarłby wnętrzności swe przed nim, jakoż w nim przebywa miłość Boża?
18 Synaczkowie moi, nie miłujmy słowem ani językiem, ale uczynkiem i prawdą.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Podnieś się, Panie, alleluja,
* W mocy twojéj, alleluja.
℣. Wyniosła się wielmożność twoja, nad niebiosa Boże.
℟. W mocy twojéj, alleluja.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. W mocy twojéj, alleluja.

Lekcja 4

Z kazań św. Jana Chryzostoma, patriarchy Konstantynopola.

O Wniebowstąpieniu, tom 3

Gdy Chrystus wstąpił do nieba, złożył Ojcu pierwociny naszej natury, a Ojciec zachwycił się tą ofiarą, widząc majestat Kapłana i nieskazitelność ofiary. Przyjął Ofiarę w swoje ręce, posadził Ją na swoim tronie, a nawet więcej, dał Jej miejsce po swojej prawicy. Zastanówmy się, jaka była natura Tego, który usłyszał słowa: „Zasiądź po mojej prawicy” (Ps 109, 1), jaka była natura Tego, do którego Bóg rzekł: „Bądź współuczestnikiem mojego tronu”? Była to ta sama natura, co u tego, który usłyszał wyrok: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Rdz 3, 19. Archaniołowie ujrzeli naszą naturę na Tronie Pana, promienną wieczną chwałą.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.

℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Przyszła godzina, abym powrócił do Tego, który Mnie posłał, mówi Pan. Nie smućcie się i niech się serce wasze nie trwoży.

* Proszę Ojca za was, aby was strzegł. Alleluja, Alleluja.

℣. Jeśli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was; tam, gdzie Ja pójdę, poślę Go do was.

℟. Proszę Ojca za was, aby was strzegł. Alleluja, Alleluja.

Lekcja 5

Nie wystarczyła Mu chwała, by zostać wywyższonym ponad niebiosa, ani by zasiąść wśród aniołów, ale został wywyższony ponad niebiosa, wzniósł się ponad cherubiny, wzbił się ponad serafiny i nie znalazł swego miejsca poniżej Tronu Pana panów. Zobaczcie, jak wysoko niebo jest ponad ziemią, a ziemia ponad piekłem, jak wysoko ponad niebem jest niebo niebios, jak wysoko ponad niebem niebios są aniołowie, ponad aniołami wyższe moce, a ponad wyższymi mocami tron Pana. Ponad to wszystko został wywyższony Ten, który jest z naszej natury, tak że człowiek, który upadł tak nisko, że nie było już dla niego dalszego upadku, znajduje się teraz w miejscu tak wysokim, że stamtąd nie ma już wznoszenia się.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.

℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Niech się nie trwoży serce wasze; idę do Ojca, a gdy odejdę od was, poślę wam, alleluja,

* Ducha Prawdy, a serca wasze będą się radować. Alleluja.

℣. Będę prosił Ojca, a On da wam innego Pocieszyciela.

℟. Ducha Prawdy, a serca wasze będą się radować. Alleluja.

Lekcja 6

Paweł, rozważając tę kwestię, mówi: „Ten, który zstąpił, jest tym samym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa”, tak jak wcześniej stwierdził: „A że wstąpił, to czymże jest to, jeśli nie tym, że najpierw zstąpił do najniższych części ziemi”. Ef 4,9–10. Dowiedzcie się zatem, Kto to był, który wstąpił, i w jakiej naturze został wywyższony. I tą myślą pragnę zakończyć moje kazanie. Z rozważania o tej uwielbionej Ludzkości nauczmy się z podziwem, czym jest dobroć Boża – ta dobroć, która ukoronowała czcią, wyższą od której nie ma żadnej, i chwałą, większą od której nie ma żadnej, Osobę, która ma w nas udział w naszej naturze, a mianowicie Tę Osobę, która dzisiaj zajęła miejsce, które słusznie Jej się należy, ponad wszystko inne poza Nią samą.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.

℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Wstąpiwszy Chrystus na wysokość, wiódł więźnie poimane.

* I dał dary ludziom, alleluja, alleluja, alleluja.

℣. Wstąpił Bóg przy okrzykach radosnych, i Pan przy odgłosie trąb.

℟. I dał dary ludziom, alleluja, alleluja, alleluja.

℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.

℟. I dał dary ludziom, alleluja, alleluja, alleluja.

Lekcja 7
Czytanie Ewangelii świętej według Marka
Mk 16:14-20

Onego czasu: Ukazał się Jezus jedenastu, gdy siedzieli u stołu, i ganił niedowiarstwo ich i twardość serca, że nie uwierzyli tym, którzy Go widzieli zmartwychwstałego. I rzekł im: «Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony. A tym, którzy uwierzą, takie cuda towarzyszyć będą: w imię moje będą czarty wyrzucać, nowymi językami mówić będą, węże będą brać, i choćby coś trującego pili, szkodzić im nie będzie; na chorych ręce kłaść będą, a wyzdrowieją». A Pan Jezus potem, gdy do nich przemówił, wzięty był do nieba i zasiadł na prawicy Bożej. Oni zaś wyruszywszy, przepowiadali wszędzie, a Pan im dopomagał i utwierdzał mowę przez cuda w ślad za nimi idące.

Homilia św. Grzegorza Wielkiego.

Tak samo jak poprzednio.

„Gdy więc Pan Jezus przemówił do nich, został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga”. Z Księgi 4 Królów, rozdział II, dowiadujemy się, że Eliasz został wzięty do nieba. Jednak słowo „niebo” może oznaczać zarówno ziemską atmosferę, jak i przestrzeń poza sferą naszej planety. Z tych dwóch atmosfery ściśle otaczają ziemię i nazywamy ptaki „ptakami nieba”, ponieważ widzimy, jak w niej latają. To właśnie do tej atmosfery został zabrany Eliasz, aby mógł zostać nagle przeniesiony do jakiejś części ziemi, nam nieznanej, i tam żyć w głębokim spokoju ciała i duszy, aż do końca świata, kiedy to powróci i spłaci dług natury. Dla niego zatem śmierć czeka, ale nie da się jej uniknąć. Nasz Odkupiciel jednak nie pozwolił, by na Niego czekała, lecz pokonał ją, a poprzez zmartwychwstanie zniszczył ją, a poprzez swoje Wniebowstąpienie objawił chwałę swojego zmartwychwstania.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Ja prosić będę Ojca i innego Pocieszyciela da wam,
* Aby pozostał z wami na zawsze, Ducha prawdy, alleluja.
℣. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was, a jeśli odejdę, poślę Go do was.
℟. Aby pozostał z wami na zawsze, Ducha prawdy, alleluja.

Lekcja 8

Należy również zauważyć, że Eliasz został zabrany w rydwanie, jakby dla wyraźnego pokazania, że zwykły człowiek potrzebuje pomocy z zewnątrz. Pomoc tę udzielili mu aniołowie, co jasno wynika z faktu, iż dla kogoś, kogo słaba natura wciąż przygniatała do ziemi, niemożliwe było wzbić się nawet w atmosferę. O naszym Odkupicielu nie czytamy jednak, że został uniesiony w rydwanie lub przez aniołów, ponieważ Ten, przez którego wszystko zostało stworzone, wyraźnie wzniósł się ponad wszystko dzięki własnej mocy. Powrócił do Tego, z którym był, i tam, gdzie powrócił, tam pozostał, ponieważ choć jako człowiek wstąpił do nieba, to jednak jako Bóg nadal obejmował zarówno niebo, jak i ziemię.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Chmury czynisz Twoim rydwanem, o Panie,
* Przechadzasz się na skrzydłach wiatru, alleluja.
℣. Odziałeś się w majestat i piękno, światłem okryłeś się jak płaszczem.
℟. Przechadzasz się na skrzydłach wiatru, alleluja.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. Przechadzasz się na skrzydłach wiatru, alleluja.

Lekcja 9

Tak jak sprzedaż Józefa przez jego braci była zapowiedzią sprzedania Chrystusa, tak samo zabranie Henocha i Eliasza było zapowiedzią Jego Wniebowstąpienia. Pan miał zatem poprzedników i świadków swojego Wniebowstąpienia – jednego przed wprowadzeniem Prawa, drugiego w czasach obowiązywania Prawa – aby pewnego dnia mógł przyjść On sam, który rzeczywiście był w stanie wstąpić do nieba. Stąd też należy dostrzec pewną różnicę w sposobie, w jaki każdy z nich został zabrany. Enocha już nie widziano, Rdz 5,24, gdyż Bóg go zabrał; Eliasz został uniesiony przez wichurę do nieba; Ten, który przyszedł po nich, nie został zabrany ani uniesiony, lecz wzniósł się w przestrzeń dzięki Swojej Własnej Mocy.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

Modlitwy {z Temporału}
℣. Panie, wysłuchaj modlitwy mojej.
℟. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie.
Módlmy się.
Daj nam, prosimy Cię, Wszechmogący Boże, abyśmy, którzy w cudowne wniebowstąpienie Syna Twego Jednorodzonego, a Odkupiciela naszego wierzymy, sercem i myślą z Nim w niebie przebywali.
Przez tegoż naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna: który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg, przez wszystkie wieki wieków.
℟. Amen.