Tradycja i Wiara

„Dzieje grzechu” lub o tym, że Bractwo św. Piusa X nie jest ratunkiem Kościoła (18 z 22).

Nasz cykl na temat szkodliwości FSSPX.
Posłuchaj
Oceń post

4. Wątpliwe nauki Bractwa

i. Intencjonalność szafarza sakramentu

Część trzecia.

Założenie bardzo ogólnej i minimalnej intencjonalności szafarza, niezwiązanej z jego prawowiernością, jest tradycyjną nauką Kościoła, którą można odnaleźć zarówno (a) w dawnych dogmatykach, (b) u św. Tomasza z Akwinu oraz (c) w orzeczeniach Urzędu Nauczycielskiego Kościoła.

Cytowana już uprzednio dogmatyka Diekampa-Jüssena z lat 1950-tych cytując dosłownie starszą dogmatykę Franciszka Diekampa z lat 1920-tych, podaje co następuje:

 „Intencja szafarza nie musi być szczegółowa i umyślna (intentio specialis et reflexa), to znaczy nie musi być ona wyraźnie skierowana na udzielenie prawdziwego i właściwego (veri et proprie dicti) sakramentu. Nie musi się też ona odnosić do celu i skutków sakramentu, ani do wszystkich ani do poszczególnych. Co prawda intencja Kościoła skierowana jest na całokształt wewnętrznego znaczenia sakramentu (internum valori sacramenti); jednak Kościół nie wymaga od swojego sługi, aby miał on intencję tego, czego intencję ma Kościół, lecz aby chciał czynić to, co czyni Kościół. Wystarczy zatem ogólna i bezpośrednia intencja (intentio generalis et directa) sprawowania owego rytu, który sprawuje Kościół. Ryt ten nie musi być zamierzony jako ryt Kościoła rzymsko-katolickiego. [49] Wystarczy jedynie mieć zamiar czynić to, co chrześcijanie zwykli tym rytem czynić.” [50]

Oznacza to, że ksiądz wypowiadający słowa konsekracji nie musi zdawać sobie sprawy z całego teologicznego znaczenia Eucharystii i jej wszystkich skutków. Zakłada się bowiem, że głębia teologii Kościoła jest zawsze większa od głębi teologicznej poszczególnego księdza. Ten bowiem nie jest „macherem” lub sztukmistrzem przeistaczającym chleb w Ciało i wino w Krew Chrystusa siłą własnej świętości czy intencji. Przeistacza on mocą pośrednictwa łaski Kościoła, którego jako kapłan działający in persona Christi (utożsamiając we własnej osobie Chrystusa) jest przedstawicielem. Co ciekawe św. Tomasz z Akwinu, jeden z głównych filarów katolicyzmu, ujmuje całą intencjonalność szafarza jeszcze bardziej minimalistycznie:

“Niewierność [t.j. grzeszność i nieprawowierność] szafarza nie stoi na przeszkodzie, by miał on zamiar czynić to, co czyni Kościół, nawet jeśli uważa to za nic. I taka intencja wystarcza do [sprawowania] sakramentu”.[51]

Urząd Nauczycielski Kościoła, w encyklice Leona XIII Apostolicae curae z roku 1896 wypowiedział się na ten temat następująco:

„Intelektualnej postawy (mens) lub intencji (intentio) Kościół nie osądza, gdyż jest ona czymś wewnętrznym; o ile jednak zostanie ona ujawniona, musi ją osądzić. Jeśli jednak ktoś chcący sprawować sakrament i udzielać go z należytą powagą i porządkiem stosuje odpowiednią materią i formą, to zakłada się, iż najwyraźniej zamierza on czynić to, co czyni Kościół”.[52]

Ponadto Instrukcja św. Oficium do biskupa Nesqually z dnia 24. 01. 1877 stwierdza:

„Wynika z tego, iż poszczególne błędy, które szafarze reprezentują prywatnie lub publicznie, żadną miarą nie są w stanie umniejszyć ważności chrztu lub jakiegokolwiek innego sakramentu […]. Poszczególne błędy szafarzay nie wykluczają bowiem […] same z siebie i mocą swojej istoty owej intencji, którą musi mieć szafarz sakramentu, mianowicie czynienia tego, co czyni Kościół”.[53]

Zakłada się zatem, iż szafarz stosujący się do zewnętrznej formy sakramentu posiada minimalną intencję czynienia tego, co czyni Kościół. Ocenę mocno kontrowersyjnej nauki kardynała Billot (†1931) o aktywnym wzbudzaniu kontrintencji przy zewnętrznym zachowywaniu formy rytu polegającej na tym, że ktoś co prawda zewnętrznie konsekruje lub wyświęca, ale wewnętrznie się przed tym wzbrania, pozostawimy tęższym teologom oraz osądowi Bożemu. Reasumując rzec można, iż nauka Bractwa o wadliwości intencji szafarza na skutek jego błędnych poglądów teologicznych jest w świetle przedsoborowego i posoborowego nauczania błędna i prowadzi do narastania skrupułów u kapłanów FSSXP i u jego wiernych. Ponieważ określenie bardzo ogólnej intencjonalności szafarza jest orzeczeniem Magisterium De fide, toteż opinie Bractwa na ten temat niestety heretyckie i rozumieniu sensu stricto.

Jeśli bowiem Kościół twierdzi, że:

  1. ani prawowierność prywatnych lub publicznych poglądów szafarza,
  2. ani jego stan łaski,
  3. ani zamiar sprawowania konkretnego rytu Kościoła Rzymsko-Katolickiego

nie wchodzi w zakres intencji szafarza, toteż według prawowiernych poglądów brak 1. – 3. nie powoduje nieważności sakramentów na skutek braku właściwej intencji kapłana. Intencjonalność jest, jak już stwierdziliśmy, minimalna, gdyż kapłan jest jedynie przekaźnikiem, a nie twórcą sakramentalnej łaski. W przeciwnym razie nie bylibyśmy pewni intencjonalności jakigokolwiek kapłana na przestrzeni wieków.

Jeżeli jednak Bractwo twierdziłoby, czego oficjalnie nie robi, że w przeciwieństwie do starego rytu nowy ryt mszy nie gwarantuje tego, że kapłan będzie miał właściwą ogólną intencję czynienia tego, co czyni Kościół, to twierdzenie to byłoby równoznaczne z odrzuceniem formy nowym sakramentów, a nie wadliwością intencji sprawująych je kapłanów. Działaby się tak wówczas, gdyby Bractwo uważało, że forma nowych sakramentów została tak dalece zmieniona, iż same sakramenty stały się nieważne. Tego jednak Bractwo, przynajmniej oficjalnie czyli w formie pisemnej w swoich publikacjach lub na swoich stronach internetowych nie twierdzi. Pogląd ten głoszą jednak niektórzy wierni Bractwa, którzy nie bywają w tym zakresie przez swoich księży korygowani, głoszą to również całkiem oficjalnie sedewakantyści, z ks. Cekadą na czele, którzy wyrośli przecież z FSSPX. Jednak źródło tego rodzajów poglądów jest w Bractwie. Sam bp. Fellay mówi, że „nowa msza jest zła” (bad, evil, schlecht).[54] Jednakże bp. Fellay wiedzieć powinien i wie to dokładnie, że określenie „zły” nie jest terminem kanonicznym używanym do określenia ważności sakramentów. Nowa Msza może być (a) ważna (valida), (b) nieważna (invalida) lub (c) wątpliwie ważna (dubitative valida), rozumiejąc przez ważność absolutne minimum konieczne do zaistnienia sakramentu, a nie skutki owoców duchowych. Jeżeli zatem FSSPX (i) uznaje ważność posoborowych sakramentów, to w swoim nauczaniu na temat intencjonalności głosi herezje, jeśli (ii) tej ważności nie uznaje, to Bractwo powinno o tym powiedzieć, a wówczas jakiekolwiek szanse na rekoncyliację wydają się wykluczone. W tym drugim przypadku Bractwo określałoby samo siebie jako jedyny, realnie istniejący Kościół sprawujący prawdziwe sakramenty oraz dysponujący własnym, nieomylnym Urzędem Nauczycielskim. Tego rodzaju poglądów jednak FSSPX oficjalnie nie głosi, a ponieważ nadal z Rzymem rozmawia oraz pozwala na wizytację swoich seminariów rzymskim kardynałom,[55] to założyć trzeba, iż tak dobrego mniemania o sobie nie posiada. Niestety tego rodzaju nauka o intencjonalności sakramentów stanowi prostą drogę do sedewakantyzmu, którą kroczy już wielu byłych księży i sympatyków Bractwa.

 

[wpedon id=”24285″ align=”left”]

 

[49] Te ostatnie zdania odnoszą się do rytu chrztu, który był od zawsze uznawany przez Kościół Katolicki nawet wtedy, gdy był on udzielany poza Kościołem, w innym rycie, bez zamiaru sprawowania sakramentu Kościoła Katolickiego. Chrzest musiał być jedynie udzielony w imię Trójcy Świętej, tj. w imię Ojca i Syna i Ducha Św. by być ważnym.

[50] Diekamp-Jüssen, 848-849; por. Diekamp Franciscus, Theologiae dogmaticae manuale, Vol. IV, Paris 19426, 64.

[51] Thomas Aquinatus, Summ. Theol. III q. 64 a. 9 ad 1; vgl. In Sent. 4 d. 6 q. 1 a. 3 sol. 2 ad 1): “Non obstante infidelitate (minister) potest intendere facere id quod facit Ecclesia, licet aestimat id nihil esse. Et talis intentio sufficit ad sacramentum.”

[52] Denzinger-Hünermann (=DH), Enchiridion symbolorum definitionum et declarationum de rebus fidei et morum, Lateinisch-Deutsch, Freiburg 201043, Nr. 3318.

[53] DH, Nr. 3126.

[54] http://www.catholicculture.org/news/headlines/index.cfm?storyid=19372 http://pius.info/predigten/7998-inhaltliche-zusammenfassung-der-predigt-von-bischof-fellay

[55] http://rorate-caeli.blogspot.com/2014/12/for-record-cardinal-brandmuller-visits.html

Translate

Reklama

Ostatnie wpisy

Komentarze

Popularne

Św. Alfons Liguori, Przewodnik spowiednika (50). Rachunki sumienia (ii) Księża - słuchanie spowiedzi
Nieoczekiwana diagnoza raka lub prośba o modlitwę
Bruno Devos, Byłem w Opus Dei, (8 z 13). Wypaczenie apostolstwa
Modlitwa przed jedzeniem - krótka
Ks. Edward Skotnicki: Neokatechumenat szansa czy zagrożenie dla Kościoła?
Św. Tomasz z Akwinu o złych duchach. (5 z 5). Czy pokonany diabeł przestaje innych napastować?

Archiwa

Hierarchicznie
Chronologicznie

Podziel się

Reklama

Nasze Produkty

Datki

Darowizna przez Paypal

Chcesz pomóc przez Paypal? Wybierz dowolną kwotę. Jeśli możesz, przejmij opłaty Paypal, to więcej do nas dotrze. Dobroczyńców zapewniamy o modlitwie. Bóg zapłać!

20,00 PLN

Możliwość komentowania dla zalogowanych użytkowników.

Miesięczna

Indywidualna

29,90 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subskrybuj

Roczna

Indywidualna

299 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subkskrybuj

Rodzinna miesięczna

Do 6 osób

49,90 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subskrybuj

Rodzinna roczna

Do 6 osób

499 zł

3 dniowy okres próbny gratis
Subskrybuj

Przelewem

Przelewem za 3 Miesiące

Indywidualna

90,00 zł

Ustaje automatycznie, przyłączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 6 Miesiący

Indywidualna

180,00 zł

Ustaje automatycznie, przyłączenie przez administratora
Subskrybuj

Przelewem za 12 Miesięcy

Indywidualna

330,00 zł

Ustaje automatycznie, przyłączenie przez administratora
Subskrybuj

You cannot copy content of this page

pl_PLPolski
%d bloggers like this: