Kategoria: 08. Święta w sierpniu

Dzisiejsze święto uczy nas, że niekiedy, nawet, gdy będzie pełnić wolę Bożą, jak św. Piotr, będziemy tak bezradni jakby przykuci do murów więziennych. Wtedy możemy mieć nadzieję, że Pan Bóg nas sam uwolni, w okresie, który sam wybierze. Wtedy rzeczywiście możemy i musimy być bierni, bo nie mamy wyboru.

Św. Rajmund najpierw planował założenie zakonu od wykupu więźniów zanim sam trafił na osiem lat do niewoli., gdzie doświadczył, że rzeczywistość jest dużo gorsza od obaw. Wykupiono go i został kardynałem, a jego pokora była prawdziwa, bo wypróbowana w więzieniu i na torturach. On rzeczywiście na purpurę kardynalską zasługiwał.

Św. Róża słynie nie tylko z bardzo surowych umartwień, ale również ze skrajnych prób i dręczeń szatańskich, które trwały aż 15 lat. Przeszły tak nagle jak przyszły, skoro Pan Bóg stwierdził, że już dość. A nam źle, niedobrze i niewygodnie… ech…

Niewolnica nawróciła panią i obydwie poniosły męczeństwo. I czasami właśnie z tego powodu Pan Bóg posyła nas do pewnych pracodawców.

Czy św. Augustyn nawrócił się dlatego, że tak długo modliła się za niego jego matka? Nie, nawrócił się, bo sam chciał, a modlitwy matki z pewnością nie zawadziły. Czasami modlitwa o czyjeś nawrócenie jest naszą formą wywierania wpływu czy władzy. Wydaje nam się, że przez modlitwę mamy władzę nad Bogiem i tą osobą. Niestety tak nie jest, bo jest wolna wola, Boga i grzesznika.

Św. Józef miał nastawienie konfrontacyjne, bo gdy w wieku lat pięciu zobaczył coś na drzewie, co przypominało szatana wszedł na nie, by się rzeczy przyjrzeć z bliska. Nie uciekł, nie płakał, zaatakował. Gdy umierał jego zakon był w rozsypce, a on sam spotwarzony.

Św. Kryspin znał na pamięć Litanię Loretańską, którą ciągle odmawiał. Możemy go z łatwością w tym naśladować.

św. Ludwig był mężem, ojcem, królem, wojownikiem i świętym dowodząc nam wszystkim, że jednak można. A czy odnosił same polityczne zwycięstwa, skoro taki święty? Nie dostał się na sześć lat do niewoli islamskiej i zginął na polu bitwy podczas wojny krzyżowej i paradoksalnie jego śmierć na skutek zarazy spowodowała zwycięstwo chrześcijan. Więc Pan Bóg ma swoje drogie.

Ze św. Bartłomieja zdarto skórę, dosłownie nie w przenośni, zanim zabito go mieczem. Bez komentarza.

Św. Filip udawał prostego i nieuczonego, a sprawa i tak się wydała i ledwie co uchronił się przed papiestwem. Jednak brzemię przełożeństwa zakonnego dźwigał prawie całe życie, bo często wola Boża jest inna niż nasza własna.

Świętego Najczystszego Serca Maryi Panny jest stosunkowo młode, gdyż ustanowiono je dopiero w 1836 roku. Nikt wtedy ani później, w odróżnieniu od współczesnych “fatimistów” w “Triumf Niepokalanego Serca” nie wierzył, kiedy to wszystko odmieni się samo, nastanie raj na ziemi i “krowy więcej mleka dawać będą”, by sprowadzić te rojenia do absurdu. A dlaczego nie? Ponieważ czegoś takiego nigdy w historii ludzkości ani w historii Kościoła nie było, a Pan Bóg nie jest “Bogiem niespodzianek”, ale działa w sprawdzony sposób. Bo dlaczego Matka Boska miałaby robić coś za nas? Nigdy tego nie robiła. Dawała wsparcie, jak różaniec przeciwko heretyckim albigensom, których żołnierze zwalczali, a dominikanie nawracali. Ale na samym różańcu czy jakimś zawierzeniu się nie kończyło. Trzeba było wykonać konkretną robotę, która była niebezpieczna, mozolna i niekiedy krwawa. Tak samo w wojnach z islamem. Matka Boska niekiedy się na murach pojawiała, ale żołnierze walczyli sami i to nie tylko duchowo, ale realnie. A my chcemy leżeć i mieć wszystko za darmo.

Męczeństwo św. Symforiana zaczęło się od tego, że nie ukląkł na procesji, nie Bożego Ciała tylko bożka. Był to akt nie tylko wykluczenia się ze wspólnoty, ale także niesubordynacji politycznej, gdyż bogowie rzymscy byli bogami państwa. I w sumie nic się nie zmieniło, tylko męczenników dziś mało.

św. Franciszka de Chantal do życia zakonnego i mistycznego dochodziła etapami poprzez małżeństwo, macierzyństwo, wdowieństwo, wydziedziczenie przez rodzinę męża i ubóstwo. Pan Bóg jej naprawdę niczego nie oszczędził, aby zyskać wszystko musiała najpierw wszystko utracić.

Gdyby ogłosić plebiscyt na “najbardziej emocjonalnego świętego” to św. Bernard z Clairvaux miałby dobre szanse na wygraną. Gdy czyta się jego komentarze do Pieśni nad Pieśniami lub chrystocentryczne teksty można odnieść wrażenie, że cały czas bujał w emocjonalnie-mistycznych obłokach. Jednak życie miał bardzo ciężkie, gdyż przeciwstawiwszy się ojcu uprowadził niejako swoich krewnych, tak iż ci stali się mnichami, zwalczał Abelarda, konkubinaty księży, co do upadku i rozwiązłości w Rzymie nie miał żadnych złudzeń, o czym przestrzegał papieża Eugeniusza III, swojego ucznia, miał wizje, wezwał do wyprawy krzyżowej, która zakończyła się klęską, za co ludzie go obwiniali i nienawidzili. W jego mistycznych tekstach tego nie znać, chociaż bez tych przeżyć do mistyki by niejako nie doszło. Zawsze jest cena, którą się za jakąś wybitność płaci.

Św. Ludwig spędził siedem lat od 14 do 21 roku życia w niewoli względnie w więzieniu, gdyż jako syn królewski był zakładnikiem wojennym. Kto wie, co by się z nim stało, gdyby żył “na wolności” jak inni. Potem właściwie nigdy nie wyszedł z więzienia posłuszeństwa jako zakonnik i biskup. Morał: Pan Bóg wie, co dla nas jest najlepsze i odpowiednio nas kształtuje.

(Żył około roku Pańskiego 371). Współrządca cesarza Dyoklecyana, imieniem Maksymian, był zawziętym wrogiem wiary Chrystusowej i wraz z namiestnikami zawiadującymi oddzielne prowincye państwa rzymskiego, srogą pałał nienawiścią naprzeciw chrześcijanom. Stało się tedy, iż w nieznanej, pewnej mieścinie Azyi Mniejszej rządził naonczas niejaki Maksencyusz, jeden z najokrutniejszych prześladowców chrześcijan, któremu doszło było do uszu jego, że wyznawcy Chrystusa szczególnym szacunkiem otaczają pewnego starca, żyjącego nader świętobliwie i krzewiącego gorliwie nową wiarę. Współrządca cesarza, Maksymian, bawił właśnie w onej mieścinie, więc Maksencyusz,

(Żył około roku Pańskiego 1327). Roch święty urodził się w Montpellier (czytaj Mąpelie), mieście Południowej Francyi, w roku 1295, jako jedyne dziecię bardzo majętnych rodziców i znakomitego pochodzenia. Wybłagali go oni u Boga długotrwałą i szczerą modlitwą. Przyniósł Roch z sobą na świat znamię w kształcie czerwonego krzyża na lewej piersi, które z postępem lat stawało się coraz wyraźniejszem i widoczniejszem. Pobożni rodzice uważali w tem przepowiednię, że Bóg powołuje ich syna do szczególnej doskonałości w naśladowaniu Ukrzyżowanego i dali

(Żył około roku Pańskiego 1257). Urodził się święty Jacek, zwany także Hyacyntem, w roku 1185 we wsi Kamieniu w dyecezyi Wrocławskiej, za panowania Kazimierza Sprawiedliwego, króla polskiego. Jest więc Ślązakiem, ale Śląsk należał wtedy do Polski, a książętami polskimi byli podówczas Piastowie. Pochodził z przezacnej rodziny Odrowążów, do której należy wielu świętobliwych mężów i niewiast, jak np. błogosławiony Czesław, błogosławiona Bronisława i błogosławiony Jan Odrowąż, stryj Jacka, założyciel wspaniałej świątyni Najświętszej Maryi Panny w Krakowie.Święty Jacek.  Już w dziecięcych latach ćwiczył

Brewiarzowe kazania Ojców Kościoła na dzisiejsze święto ku zbudowaniu duszy.

(Nastąpiło około roku Pańskiego 56). LEKCYA (z Ekklezyastyka rozdział 24, wiersz 11—13 i 15—20).  We wszystkiem szukałem odpoczynku i w dziedzictwie Pańskiem mieszkać będę. Tedy przykazał i rzekł mi Stworzyciel wszystkich rzeczy, a który mnie stworzył, odpoczął w przybytku moim i rzekł mi: Mieszkaj w Jakóbie, i w Izraelu weźmij dziedzictwo, a między wybranymi moimi rozpuść korzenie. A tak jestem w Syonie utwierdzona, a w mieście świętem także odpoczywałam i w Jeruzalem władza moja. I rozkrzewiłam się w zacnym narodzie,