Kategoria: 08. Święta w sierpniu

św. Franciszka de Chantal do życia zakonnego i mistycznego dochodziła etapami poprzez małżeństwo, macierzyństwo, wdowieństwo, wydziedziczenie przez rodzinę męża i ubóstwo. Pan Bóg jej naprawdę niczego nie oszczędził, aby zyskać wszystko musiała najpierw wszystko utracić.

Gdyby ogłosić plebiscyt na “najbardziej emocjonalnego świętego” to św. Bernard z Clairvaux miałby dobre szanse na wygraną. Gdy czyta się jego komentarze do Pieśni nad Pieśniami lub chrystocentryczne teksty można odnieść wrażenie, że cały czas bujał w emocjonalnie-mistycznych obłokach. Jednak życie miał bardzo ciężkie, gdyż przeciwstawiwszy się ojcu uprowadził niejako swoich krewnych, tak iż ci stali się mnichami, zwalczał Abelarda, konkubinaty księży, co do upadku i rozwiązłości w Rzymie nie miał żadnych złudzeń, o czym przestrzegał papieża Eugeniusza III, swojego ucznia, miał wizje, wezwał do wyprawy krzyżowej, która zakończyła się klęską, za co ludzie go obwiniali i nienawidzili. W jego mistycznych tekstach tego nie znać, chociaż bez tych przeżyć do mistyki by niejako nie doszło. Zawsze jest cena, którą się za jakąś wybitność płaci.

Św. Ludwig spędził siedem lat od 14 do 21 roku życia w niewoli względnie w więzieniu, gdyż jako syn królewski był zakładnikiem wojennym. Kto wie, co by się z nim stało, gdyby żył “na wolności” jak inni. Potem właściwie nigdy nie wyszedł z więzienia posłuszeństwa jako zakonnik i biskup. Morał: Pan Bóg wie, co dla nas jest najlepsze i odpowiednio nas kształtuje.

(Żył około roku Pańskiego 371). Współrządca cesarza Dyoklecyana, imieniem Maksymian, był zawziętym wrogiem wiary Chrystusowej i wraz z namiestnikami zawiadującymi oddzielne prowincye państwa rzymskiego, srogą pałał nienawiścią naprzeciw chrześcijanom. Stało się tedy, iż w nieznanej, pewnej mieścinie Azyi Mniejszej rządził naonczas niejaki Maksencyusz, jeden z najokrutniejszych prześladowców chrześcijan, któremu doszło było do uszu jego, że wyznawcy Chrystusa szczególnym szacunkiem otaczają pewnego starca, żyjącego nader świętobliwie i krzewiącego gorliwie nową wiarę. Współrządca cesarza, Maksymian, bawił właśnie w onej mieścinie, więc Maksencyusz,

(Żył około roku Pańskiego 1327). Roch święty urodził się w Montpellier (czytaj Mąpelie), mieście Południowej Francyi, w roku 1295, jako jedyne dziecię bardzo majętnych rodziców i znakomitego pochodzenia. Wybłagali go oni u Boga długotrwałą i szczerą modlitwą. Przyniósł Roch z sobą na świat znamię w kształcie czerwonego krzyża na lewej piersi, które z postępem lat stawało się coraz wyraźniejszem i widoczniejszem. Pobożni rodzice uważali w tem przepowiednię, że Bóg powołuje ich syna do szczególnej doskonałości w naśladowaniu Ukrzyżowanego i dali

(Żył około roku Pańskiego 1257). Urodził się święty Jacek, zwany także Hyacyntem, w roku 1185 we wsi Kamieniu w dyecezyi Wrocławskiej, za panowania Kazimierza Sprawiedliwego, króla polskiego. Jest więc Ślązakiem, ale Śląsk należał wtedy do Polski, a książętami polskimi byli podówczas Piastowie. Pochodził z przezacnej rodziny Odrowążów, do której należy wielu świętobliwych mężów i niewiast, jak np. błogosławiony Czesław, błogosławiona Bronisława i błogosławiony Jan Odrowąż, stryj Jacka, założyciel wspaniałej świątyni Najświętszej Maryi Panny w Krakowie.Święty Jacek.  Już w dziecięcych latach ćwiczył

Brewiarzowe kazania Ojców Kościoła na dzisiejsze święto ku zbudowaniu duszy.

(Żył około roku Pańskiego 1620). Młodzieniaszek ten święty urodził się dnia 13 marca 1599 roku, w miasteczku Diestheim w Brabancyi. Rodzice jego Jan Karol Berchmans i Elżbieta Van den Hove słynęli z pobożności, w której i dziatki swoje, czterech synów i jedną córkę, starannie wychowali. Z tych Jan najstarszy, stał się całej rodziny nieśmiertelną chlubą i koroną. Dziwne to było dziecko ten Jan. Jeszcze niemowlęciem będąc, nigdy nie płakał, ani żadnej nikomu przykrości nie wyrządził. Jako siedmioletni chłopczyna zrywał się

(Żył około roku Pańskiego 258). Święty Hipolit był jednym z dowódców gwardyi cesarza Waleryana, pełniącym straż podczas męczeństwa świętego Wawrzyńca, opisanego w niniejszem dziele pod dniem 10 tego miesiąca. Będąc świadkiem cudów, jakie Święty ten czynił, kiedy jeszcze w więzieniu był zamknięty, Hipolit nie tylko sam wskutek tego się nawrócił, lecz wraz z nim przyjęła Chrzest święty cała jego rodzina, złożona z dziewiętnastu osób. Odtąd pałał święty Hipolit tak wielką chęcią poniesienia śmierci za Pana Jezusa, iż patrząc na męki

(Żyła około roku Pańskiego 1234). Czas lektury: 9 minut Święta Klara, duchowna córka św. Franciszka Serafickiego, założyciela zakonu Braci Mniejszych i jego najwierniejsza naśladowniczka, była rodem jak i on z miasta Assyżu we Włoszech. Urodziła się dnia 16 lipca roku Pańskiego 1194, jako córka bardzo zamożnej, szlacheckiej rodziny. Bogobojna matka uczyła sama swego aniołka początków Religii św., a dziewczątko natomiast okazało się pilną uczennicą. Modlitwa była najmilszem jej zajęciem; przy każdym obiedzie i wieczerzy odkładała część swej porcyi, aby ją

(Żyła około roku Pańskiego 302). Wroku 1802 wywołało w Rzymie wielkie wrażenie odnalezienie w katakombach grobu św. Pryscylli. Na grobowcu wyczytać było można z trzech stron napis: „Święta Filomena niechaj spoczywa w pokoju.“ W grobie zaś znaleziono oprócz kości, cieniutkie nadłamane naczynie szklane ze skrzepłą krwią, zwykłe świadectwo, że pochowany umarł śmiercią męczeńską. Gdy cząsteczki krwi oddzielono od naczynia, połyskiwały jak złoto lub klejnoty. Cudu tego świadkami byli mężowie głębokiej nauki i wielu innych obecnych. Na przykryciu grobowym wyżłobiona była

(Żył około roku Pańskiego 1547). Święty Kajetan urodził się z bogatych i zacnych rodziców, w roku 1480 w mieście Vicenza, w rzeczypospolitej Weneckiej. Skoro tylko ujrzał światło dzienne, pobożna matka ślubowała oddać go na służbę Boga i Najświętszej Panny. Już jako dziecię pilnie wystrzegał się grzechu, był miłosiernym i szczodrobliwym względem ubogich, często cierpiał głód dobrowolnie, ażeby mógł ofiarować śniadanie lub wieczerzę głodnemu. Wstawiał się u rodziców za biedakami i zbierał dla nich jałmużny u krewnych. Najmilszą zabawą jego było

Ponieważ dobrych kazań na temat Przemienienia Pańskiego jest mało, dlatego przedstawiamy to brewiarzowe kazanie Ojca Kościoła na pociechę wiernym i na inspirację księżom.

(Działo się roku Pańskiego 366). Rzym, stolica całego świata chrześcijańskiego, ma przeszło 400 kościołów, nie licząc w to kaplic i oratoryów; 70 z tych świątyń poświęcone są czci Matki Boskiej. Pomiędzy temi 400 świątyniami odznaczają się cztery, przewyższające wspaniałością i pięknością nie tylko wszystkie kościoły w Rzymie, ale i na całym świecie: Kościół Zbawiciela na Lateranie, Maryi Panny Śnieżnej, Bazylika świętgo Piotra, jako też świętego Pawła. Powodem wybudowania tego słynnego na cały świat domu Bożego był następujący wypadek, którego wiarygodność

(Żył około roku Pańskiego 1221). Wśród szczęku oręża i wypraw krzyżowców do Palestyny religijne wychowanie na Zachodzie w niektórych krajach wielce było zaniedbane. Jak grzyby wyrastały kacerstwa i pod nazwą Albigensów łączyli się odszczepieńcy w ślepej nienawiści przeciw Kościołowi katolickiemu. W tym samym czasie dorastał w mieście Calarnega w Hiszpanii uzdolniony chłopiec Dominik, syn pobożnych rodziców, obrany przez Opatrzność, aby zgorszenie odszczepieństwa usunąć, a Kościołowi dodać nowego blasku i uświetnić go nowym tryumfem. Pod troskliwą opieką matki i mądrym sterem jej brata, kapłana, przewyższył Dominik swych współuczniów i rówieśników czystością obyczajów

Św. Eugeniusz żył w czasach, gdy Kościół był prześladowany pod każdym możliwym względem, a on jako biskup katolicki był na pozycji przegranej. Manichejczycy, arianie, Wandale. Ale Pan Bóg zmiłował się nad swoim Kościołem dla jego męczenników. A gdzie dziś męczennicy i ktoś, kto by dla Tradycji chciał coś wycierpieć i zaryzykować? Szczególnie wśród biskupów.