Kategoria: 04. Święta w kwietniu

Św. Izydor z Sewilli jest ostatnim Ojcem Kościoła Zachodu i encyklopedystą, gdyż miał wiedzę doprawdy encyklopedyczną. A tutaj dowiadujemy się, że uciekł ze szkoły, w której być może się nudził. Oddał się nauce, ale musiał z celu klasztornej wyjść i objąć biskupstwo w burzliwych czasach. Biskupem został przymuszony przemocą, ale został.

Św. Piotr z Werony miał dobre zadatki na inkwizytora, bo im bardziej jego katolicyzm był za młodu prześladowany, tym bardziej się o niego starał. Uwięziony przez współbraci i uwolniony, nawracał katarów, od których roiło się we Włoszech i nie tylko. Własną krwią w chwili śmierci napisał słowo „Credo..”. Doprawdy wzruszające.

Gdyby nie zły cesarz Dioklecjan i jego prześladowanie nie byłoby tylu męczenników, którzy przyczynili się do upadku pogaństwa, bo wielu męczeństwom towarzyszyły cuda, jak w przypadku św. Wita. I tak zło przyczynia się do rozrostu dobra.

Więc już przed Franciszkiem mieliśmy papieża-odstępcę, który ofiarował kadzidło nie Pachamamie, ale Izydzie i Weście. Już w roku 180 biskupów radziło, jak to złożyć z urzędu, aż przekonano go, by sam ustąpił. Umarł jako męczennik i święty, więc wszystko możliwe, a sam św. Piotr zatroszczył się o pochowanie jego ciała.

A skąd św. Marek miał te wiadomości, skoro nie był Apostołem? Od św. Piotra, gdyż Ewangelia według św. Marka jest w sumie Ewangelią według św. Piotra, który stanowi jej główne źródło. To dlaczego św. Piotr nie napisał sam Ewangelii, tylko swoje listy? Bo miał co innego do roboty i Opatrzność tak zrządziła.

Św. Jerzy był męczennikiem z Kapadocji, który przeżył wiele, aż w końcu został ścięty. Historia o św. Jerzym smokobójcy dotyczy kogoś innego. A czy istnieją smoki? Metaforyczne z pewnością, a może się i kiedyś jakiś realny ostał, bo „smok” to żaden gatunek zoologiczny i interpretować go można różnie.

Święty Wojciech jest doskonałym przykładem na to, że nawet święty może mieć dość swoich współziomków i swojej rodziny. Waśnie rodowe zakończone wymordowaniem jego rodziny, powikłania polityczne, dynastyczne i osobiste. Zamordowany został jednak nie z rąk swoich, ale obcych.

św. Anzelm znany jest filozofom jako twórca tzw. dowodu ontologicznego na istnienie Boga, teologom jako autor pierwszej scholastycznej soteriologii „Cur Deus homo”, historykom jako bojownik i wolność Kościoła i wygnaniec. Urodził się w Italii, w Aoście, a skończył jako prymas Anglii. Uchodzi także za pierwszego scholastyka. Jest więc co świętować.

O błog. Janie Prandocie, biskupie Krakowa, chyba mało kto słyszał. Ciekawe, że nawet za Jana Pawła II nie awansował na świętego. Może mało cudów, ale tuszowania pedofilii na pewno mu zarzucić nie można. Chyba archidiecezja krakowska nigdy tak nie sięgnęła dna, jak obecna. Błogosławiony Janie Prandoto, módl się za nami!

Pomijając zasługi własne św. Leona IX warto zwrócić uwagę na okoliczność, iż główni papieże Średniowiecza byli bardzo młodzi, porównując ich z papieżami choćby XX wieku, gdy osiedli na Stolicy Piotrowej. Św. Grzegorz VII miał 43, Innocenty III 37, a obchodzony dziś Leon IX 47. To właśnie wiek, kiedy się jeszcze coś chce i może. Z wiekiem człowiek staje się niestety coraz wygodniejszy i bojaźliwy. A św. Leon IX nigdy nie pełnił swojej woli i nie realizował sam siebie. Bo będąc diakonem musiał udać się na dwór cesarski, tam został żołnierzem, potem biskupem, a w końcu papieżem, gdzie wszystkie dotychczasowe doświadczenia się mu przydały. Więc potrafił i „dołożyć” i znał zasady dyplomacji. I gdzie dziś tacy duchowni?

Św. Apolloniusz był senatorem, więc senat musiał potwierdzić jego wyrok śmierci, co też uczynił. Przywiązanie do posady było silniejszy niż słowa prawdy. Trudno.

Innocenty I papież jest męczennikiem, bo męczeństwo przeżył i długo jeszcze potem działał dla dobra Kościoła. Przeżył także wprowadzony przez samego siebie sąd Boży posądzany o stosunki z pobożną wdową. To on przeżył splądrowanie Rzymu przez Wizygotów i przeniósł niejako Rzym do Rawenny.