Antyfony w wykonaniu mnichów z Kansas posłuchać tu:

Co prawda dzisiejsza zasadnicza antyfona dotyczy św. Tomasza Apostoła, którego święto obchodzone jest 21 grudnia, ale antyfona adwentowa pojawia się mimo to we wspomnieniu, to jest w commemoratio, jako antyfona druga. Tytuł „Klucz Dawidowy” odnosi się do Chrystusa jako do sędziego żywych i umarłych, ale także do tego, który otwarł Otchłań, w której przed jego śmiercią przebywały dusze sprawiedliwych, które wyprowadził do nieba w Wielką Sobotę. Do tego wydarzenia nawiązują słowa: „pojmane z więzienia etc.” W dalszej kolejności odnosi się to do wszystkich, którzy żyją w grzechu śmiertelnym, bo tym są właśnie „ciemności i cienie śmierci”. Chrystus otworzył możliwość wejścia do nieba dla wszystkich i to on ma również klucz do naszego stanu eschatycznego, gdyż w momencie sądu szczegółowego po śmierci sądzi nasz Chrystus.

Antyfona ta nawiązuje do Iz 22, 22 (Biblia Wujka):

I dam klucz domu Dawidowego na ramię jego: i otworzy, a nie będzie, ktoby zamknął: i zamknie, a nie będzie, ktoby otworzył.

oraz Apk 3,7

A Aniołowi kościoła Philadelphskiego napisz: To mówi Święty i Prawdziwy, który ma klucz Dawidów, który otwiera, a żaden nie zawiera, zawiera, a żaden nie otwiera:

Oczywiście władzę kluczy Chrystus przekazał św. Piotrowi i jego prawowitym następcą, co tłumaczy władzę Kościoła nad odpustami, co jest praktycznym korzystaniem z tej władzy kluczy. Dojście do nieba przez czyściec ma miejsce wyłącznie przez Chrystusa, a w piekle znajdzie się ten, który władzę Chrystusa odrzucił i przez Niego będzie z tego sądzony. I choćby ta antyfona świadczy o tym, że teoria o powszechnym zbawieniu wszystkich jest bzdurą, gdyż w takim razie, żaden klucz nie byłby potrzebny tam, gdzie wszystko stałoby wszystkim otworem.