Ewangelia

Mt 2:13-18

Onego czasu: Anioł Pański ukazał się we śnie Józefowi mówiąc: «Wstań, a weźmij Dziecię i Matkę Jego i uchodź do Egiptu. A pozostań tam, aż ci oznajmię. Albowiem stanie się, że Herod szukać będzie Dziecięcia, aby Je zgładzić». A on powstał, wziął Dziecię i Matkę Jego w nocy i uszedł do Egiptu. I pozostał tam aż do śmierci Heroda, aby się spełniło, co powiedziane jest od Pana przez Proroka, mówiącego: «Z Egiptu wezwałem Syna mojego». Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, rozgniewał się bardzo i posławszy pozabijał wszystkie dzieci, które były w Betlejem i we wszystkich granicach jego, w wieku od dwóch lat i niżej według czasu, o który się był pytał Mędrców. Wówczas wypełniło się, co jest powiedziane przez Jeremiasza proroka, mówiącego: «Głos usłyszano w Rama, płacz i jęk wielki: Rachel opłakująca synów swoich, i nie chciała się dać pocieszyć, bo ich nie ma».

Lekcja 7

Homilia świętego Hieronima, Kapłana
Księga 1. Komentarza do rozdz. 2. Ewangelii wg św. Mateusza oraz Glosa Zwyczajna
Kiedy wziął Dziecię i Jego Matkę, aby udać się do Egiptu? W nocy bierze i w ciemnościach; ponieważ tych niewierzących, od których odszedł, zostawił w nocy niewiedzy. Gdy zaś wraca do Judei, w Ewangelii nie wspomina się już o ciemnościach i nocy, albowiem na końcu świata Żydzi zostaną oświeceni światłem wiary, tak jak przyjęli do siebie Chrystusa powracającego z Egiptu.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Święci śpiewali nową pieśń przed tronem Boga i Baranka,
* Ziemia rozbrzmiewała echem ich głosu.
℣. Są oni wykupionymi z ludzi pierwocinami Bogu i Barankowi, a w ustach ich nie postało kłamstwo.
℟. Ziemia rozbrzmiewała echem ich głosu.

Lekcja 8

Aby się spełniło, co powiedziane jest od Pana przez Proroka, mówiącego: „Z Egiptu wezwałem Syna Mojego”. Niech ci, którzy odrzucają prawdę ksiąg hebrajskich, odpowiedzą, gdzie to można przeczytać w Septuagincie. Kiedy nie znajdą, wyjaśnimy im, że zapisano to u Proroka Ozeasza i mogą to potwierdzić wydane ostatnio przez nas egzemplarze.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Pod ołtarzem Boga ujrzałem duchy zabitych dla słowa Bożego, które mieli. I wołali donośnym głosem:
* Daj pomstę, o Panie, za krew Świętych Twoich, którą przelano.
℣. Pod tronem Boga wołają wszyscy Święci:
℟. Daj pomstę, o Panie, za krew Świętych Twoich, którą przelano.

Lekcja 9

Wówczas wypełniło się, co jest powiedziane przez Jeremiasza Proroka, mówiącego: „Głos usłyszano w Rama, płacz i jęk wielki: Rachel płacząca synów swoich”. Z Racheli narodził się Beniamin. Betlejem nie znajduje się na obszarze jego pokolenia. Pojawia się więc pytanie: dlaczego Rachela opłakuje synów Judy, to jest Betlejem, niczym własne dzieci? Odpowiemy na to pokrótce, że po pierwsze dlatego, że została pochowana niedaleko Betlejem – w Efrata (otrzymała matki miano od miejsca pochówku), albo też dlatego, że pokolenia Judy i Beniamina ze sobą sąsiadowały, a Herod rozkazał wymordować dzieci nie tylko w Betlejem, ale i w całej okolicy.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Ci, którzy są obleczeni w szaty białe, którzyż są? i zkąd przyszli? I rzekł mi:
* Ci są, którzy przyszli z ucisku wielkiego, i omyli szaty swoje we krwi Barankowéj.
℣. Widziałem pod ołtarzem dusze pobitych dla słowa Bożego i dla świadectwa, które miały.
℟. Ci są, którzy przyszli z ucisku wielkiego, i omyli szaty swoje we krwi Barankowéj.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. Ci są, którzy przyszli z ucisku wielkiego, i omyli szaty swoje we krwi Barankowéj.

Módlmy się.
Boże, którego chwałę umęczone Niewiniątka wyznały dziś nie słowami, lecz śmiercią: racz umorzyć w nas źródło grzechów wszelkich, aby wiarę Twą, którą język nasz opowiada, także i życie czynami wyznawało.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna: który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg, przez wszystkie wieki wieków.
℟. Amen.

Spodobało się? Wspieraj nas!

Kartą, paypalem lub bezpośrednim przelewem.

Datki