Lekcja 1
Z Księgi Rodzaju
Rdz 5:31; 6:1-4
31 Noe zaś gdy był piąci set lat, zrodził Sema, Chama, i Japheta.
1 A gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, i zrodzili córki:
2 Widząc synowie Boży córki ludzkie, iż były piękne, wzięli sobie za żony ze wszystkich, które obrali.
3 I rzekł Bóg: Nie będzie trwał duch mój na wieki w człowieku, gdyż jest ciałem: i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.
4 A Olbrzymowie byli na ziemi w one dni; bo gdy weszli synowie Boży do córek ludzkich, a one porodziły: ci są mocarze od wieku, mężowie sławni.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Rzekł do Noego: Koniec wszelkiemu ciału przyszedł przedemną: napełniona jest ziemia nieprawością od oblicza ich:
* A ja wytracę ich z ziemi.
℣. Uczyń sobie korab z drzewa heblowanego: mieszkaniczka w nim poczynisz.
℟. A ja wytracę ich z ziemi.

Lekcja 2
Rdz 6:5-8
5 A widząc Bóg, że wiele było złości ludzkiéj na ziemi, a wszystka myśl serca była napięta ku złemu po wszystek czas:
6 Żal mu było, że uczynił człowieka na ziemi: i ruszony serdeczną boleścią wewnątrz rzekł:
7 Wygładzę człowieka, któregom stworzył z obliczności ziemie: od człowieka aż do zwierząt: od ziemopłazu aż do ptastwa powietrznego; bo mi żal, żem je uczynił.
8 Noe zaś nalazł łaskę przed Panem.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Noe mąż sprawiedliwy i doskonały był w rodzajach swoich, z Bogiem chodził:
* I uczynił wszystko, cokolwiek mu Bóg rozkazał.
℣. Uczynił sobie korabia, i ocalił całe plemię swoje.
℟. I uczynił wszystko, cokolwiek mu Bóg rozkazał.

Lekcja 3
Rdz 6:9-15
9 Noego rodzaje te są. Noe mąż sprawiedliwy i doskonały był w rodzajach swoich, z Bogiem chodził.
10 I zrodził trzech synów, Sema, Chama, i Japhetha.
11 Ale ziemia skaziła się przed Bogiem, i napełniła się nieprawością.
12 A gdy ujrzał Bóg ziemię być skażoną; (bo wszelkie ciało popsowało było drogę swą na ziemi):
13 Rzekł do Noego: Koniec wszelkiemu ciału przyszedł przedemną: napełniona jest ziemia nieprawością od oblicza ich: a ja wytracę je z ziemią.
14 Uczyń sobie korab z drzewa heblowanego: mieszkaniczka w nim poczynisz, i namażesz klijem wewnątrz i zewnątrz.
15 A uczynisz go tak: Trzysta łokci będzie długość korabia, pięćdziesiąt łokci szerokość, a trzydzieści łokci wysokość jego.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Czterdzieści dni i czterdzieści nocy niebiosa były otwarte; i weszło do arki dwoje i dwoje wszelkiego ciała, w którym jest tchnienie życia.

* I zamknął je Pan.

℣. Tego samego dnia wszedł Noe do arki i jego synowie, i jego żona, i żony jego synów.

℟. I zamknął ich Pan.

℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.

℟. I zamknął ich Pan.

Lekcja 4
Z Księgi o Arce Noego autorstwa św. Ambrożego, biskupa Mediolanu.

Rozdział IV.

Czytamy, że Pan się rozgniewał. W myślach, to znaczy w poznaniu Boga, człowiek umieszczony na ziemi i obciążony ciałem nie może być bez grzechu, ponieważ ziemia jest domem pokus, a ciało jest przynętą na zepsucie. Jednak człowiek miał rozumną duszę, a jego dusza miała moc kontrolowania swojego ciała; a będąc tak stworzonym, nie podejmował żadnej walki, aby uchronić się przed popadnięciem w to, z czego nie chciał wrócić. Myśli Boże nie są takie jak myśli ludzkie; w Nim nie ma czegoś takiego jak zmiana zdania, nie ma czegoś takiego jak rozgniewanie się, a następnie ochłonięcie. Te rzeczy są napisane, abyśmy poznali gorycz naszych grzechów, przez które zasłużyliśmy na Boski gniew. Do takiego stopnia wzrosła nieprawość, że Bóg, który z natury nie może być poruszony gniewem, nienawiścią czy jakąkolwiek namiętnością, jest przedstawiony jako sprowokowany do gniewu.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Zbudował Noe ołtarz Panu: ofiarował na nim całopalenia: zawoniał Pan wonność wdzięczności i błogosławił mu mówiąc:
* Rośćcie i mnóżcie się, a napełniajcie ziemię.
℣. Oto ja postanowię przymierze moje z wami i z nasieniem waszem po was.
℟. Rośćcie i mnóżcie się, a napełniajcie ziemię.

Lekcja 5
Bóg zagroził, że zniszczy człowieka. Rzekł: Zgładzę człowieka, którego stworzyłem, z powierzchni ziemi; i człowieka, i zwierzę, i pełzające stworzenie, i ptactwo powietrzne. Jaką krzywdę wyrządziły zwierzęta? Zostały stworzone na użytek człowieka, a kiedy człowiek został wymazany, nie były już użyteczne. Jest jeszcze inny powód. Człowiek jest żywą duszą, zdolną do rozumowania, którą można opisać jako żywe zwierzę, podlegające śmierci i obdarzone rozumem. Kiedy więc najwyższe zwierzę odchodzi, dlaczego niższe gałęzie miałyby pozostać? Dlaczego cokolwiek miałoby być zbawione żywe, skoro sprawiedliwość, podstawa zbawienia, ma już nie istnieć?
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Łuk mój położę na obłokach, powiedział Pan do Noego:
* I wspomnię na przymierze moje z wami.
℣. A gdy okryję obłokami niebo, ukaże się łuk mój na obłokach.
℟. I wspomnię na przymierze moje z wami.

Lekcja 6
Aby jednak skuteczniej potępić resztę ludzi i zamanifestować dobroć Boga, jest napisane, że Noe znalazł łaskę w oczach Pana. Tutaj również dowiadujemy się, że grzech bliźniego nie rzuca cienia na sprawiedliwego, gdy jest on trzymany jako wywar, z którego ma wyrosnąć cała rasa. Jest on chwalony nie dlatego, że należał do szlachetnej rasy, ale dlatego, że był człowiekiem sprawiedliwym i doskonałym. Rodowód człowieka sprawiedliwego rodzi ludzi o sprawiedliwych duszach, ponieważ cnoty, podobnie jak krew, są dziedziczne. Wśród ludzi są pewne rody sławne z powodu zaszczytnych rodowodów, a więc są też rasy dusz, których piękno jest blaskiem cnót.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Przysiągłem na samego siebie, mówi Pan. Nie sprowadzę więcej wód potopu na ziemię, wspomnę na przymierze Moje.

* A wody nie będą więcej potopem na zniszczenie wszelkiego ciała.

℣. Umieszczam Mój łuk na obłokach i będzie on znakiem przymierza między Mną a ziemią.

℟. I wody nie staną się więcej potopem, aby zniszczyć wszelkie ciało.

℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.

℟. A wody nie staną się więcej potopem, by zniszczyć wszelkie ciało.

Lekcja 7
Czytanie Ewangelii świętej według Łukasza
Łk 8:4-15

Onego czasu: Gdy zgromadziła się rzesza wielka i z miast zdążali do Niego, mówił w przypowieści: «Wyszedł siewca rozsiewać ziarna swoje. A gdy siał, jedno padło przy drodze. I zdeptane jest, a ptaki niebieskie wydziobały je. A drugie padło na grunt skalisty, a wzszedłszy uschło, gdyż nie miało wilgoci. A inne padło między ciernie, a ciernie wzrosły wespół z nim i przygłuszyły je. A inne jeszcze padło na ziemię, na rodzajną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny». To mówiąc wołał: «Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha».

Pytali go tedy uczniowie Jego, co by to była za przypowieść. A On im rzekł: «Wam dane jest poznać tajemnicę Królestwa Bożego, innym zaś przez przypowieści, aby „patrzyli, a nie ujrzeli i usłyszeli, a nie zrozumieli”. Taką jest przypowieść: Ziarnem jest słowo Boże. Przy drodze są ci słuchacze, do których potem przychodzi szatan i porywa słowo z serca ich, aby uwierzywszy nie byli snadź zbawieni. A na gruncie skalistym są ci, którzy posłyszawszy z radością przyjmują słowo. Ale ci korzenia nie mają, wierzą do czasu, a w chwili próby ustępują. To znowu, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy posłyszeli, ale odchodząc, przez troski, bogactwa i rozkosze życia są przygłuszeni i nie przynoszą owocu. Które jednak upadło na ziemię dobrą, oznacza tych, którzy w dobrym i szczerym sercu zachowują słowo i owoc przynoszą w wytrwałości».

Homilia świętego Grzegorza, Papieża
Homilia 15. na Ewangelię
Czytanie Świętej Ewangelii, któreście, bracia najdrożsi, przed chwilą usłyszeli, nie wykładu wymaga, lecz napomnienia. Skoro bowiem sama Prawda Je wyłożyła, to ułomność ludzka nie ośmiela się tego roztrząsać. Jest jednak w samym wykładzie Pańskim coś, co z niepokojem powinniście zważyć — bo jeślibyśmy my wam mówili, że ziarno oznacza słowo, pole — świat ptaki — demony, ciernie — bogactwa, to może wasz umysł wahałby się, czy nam uwierzyć. Stąd też sam Pan osobiście raczył wyjaśnić to, co mówił, byście umieli szukać znaczeń rzeczy, także i w tych miejscach, których osobiście nie zechciał wyjaśnić.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Błogosławił Bóg Noego i syny jego, i rzekł do nich:
* Rośćcie i mnóżcie się, a napełniajcie ziemię.
℣. Oto ja postanowię przymierze moje z wami i z nasieniem waszem po was.
℟. Rośćcie i mnóżcie się, a napełniajcie ziemię.

Lekcja 8
Wykładając więc to, co powiedział, ujawnił, że mówi poprzez figury, by dać wam pewność na czas, kiedy my w swej ułomności będziemy wam odsłaniać znaczenie użytych przez Niego figur. Któż by mi bowiem kiedykolwiek uwierzył, gdybym chciał interpretować ciernie jako bogactwa — zwłaszcza, że te pierwsze kolą, a drugie sprawiają przyjemność? A jednak są to ciernie — bo myśli o nich ranią umysł jak ukłucia, a kiedy pociągną go one aż do grzechu, wówczas powodują krwawienie, jakby zadały ranę. Słusznie też w tym miejscu — wedle świadectwa innego Ewangelisty — nie nazywa Pan bogactw inaczej jak oszukańczymi.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Oto ja postanowię przymierze moje z wami i z nasieniem waszem po was:
* Więcej nie będzie potop pustoszący ziemię.
℣. Łuk mój położę na obłokach, i będzie znakiem przymierza między mną a między ziemią.
℟. Więcej nie będzie potop pustoszący ziemię.

Lekcja 9
Są bowiem oszukańcze — nie mogą z nami długo pozostawać; są oszukańcze, bo nie usuwają ubóstwa naszego ducha. Jedyne zaś prawdziwe bogactwa to te, które czynią nas bogatymi w cnoty. Jeśli więc, bracia najdrożsi, tak bardzo pragniecie być bogaci, kochajcie prawdziwe bogactwa. Jeśli pragniecie osiągnąć szczyt prawdziwej godności, dążcie do królestwa niebiańskiego. Jeśli miłujecie chwałę zaszczytów, zabiegajcie o policzenie was między tamten niebieski dwór aniołów. Słowa Pana, które przyjęliście uszami, zatrzymajcie w duchu. Mowa Boga jest bowiem pożywieniem ducha. I kiedy usłyszana nauka nie pozostaje we wnętrzu pamięci, to tak jakby chory żołądek wyrzucał przyjęte pożywienie. Ale gdy kto nie przyswaja pokarmu, to przecież jego stan uważa się za beznadziejny.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Gdy zgromadziła się rzesza wielka i z miast zdążali do Niego, mówił w przypowieści:
* Wyszedł siewca rozsiewać ziarna swoje.
℣. A gdy siał, jedno padło na ziemię, na rodzajną, i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny.
℟. Wyszedł siewca rozsiewać ziarna swoje.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. Wyszedł siewca rozsiewać ziarna swoje.

Módlmy się.
Boże, Ty widzisz, że w żadnem z dzieł naszych nie pokładamy nadziei: spraw więc miłościwie, aby opieka Nauczyciela narodów: broniła nas przeciw wszelkim przeciwnościom.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna: który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg, przez wszystkie wieki wieków.
℟. Amen.

Spodobało się? Wspieraj nas!

Kartą, paypalem lub bezpośrednim przelewem.

Datki