Ewangelia drugiej Niedzieli Adwentu

Mt 11, 2-10 Onego czasu: Jan usłyszawszy w więzieniu o dziełach Chrystusowych wysłał dwóch uczniów swoich i powiedział Mu: «Tyś jest, który masz przyjść, czy też innego czekamy?» A odpowiadając, Jezus rzekł im: «Idźcie, oznajmijcie Janowi, coście słyszeli i widzieli. Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci są oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głoszona jest Ewangelia, a błogosławiony, który się ze mnie nie zgorszy». A gdy oni odeszli, począł Jezus mówić do rzesz o Janie: «Coście wyszli widzieć na pustyni? Trzcinę chwiejącą się od wiatru? Ale coście wyszli widzieć? Czy człowieka w miękkie szaty obleczonego? Oto ci, którzy w miękkie szaty się przyodziewają, w domach królewskich są. Ale coście wyszli widzieć? Proroka? Oto Wam powiadam: I więcej niż proroka. Ten jest bowiem, o którym napisano: oto posyłam anioła mego przed obliczem twoim, który przygotuje drogę twą przed tobą>>.

Kazanie księdza Jakuba Wujka TJ

Przesłaniec Chrystusowy, bo anioł właśnie to oznacza, wiedział, kto zacz jest Pan Jezus; nauczony był o tem od Boga samego, gdy nad Jordanem opowiadał chrzest pokuty na odpuszczenie grzechów: „Na którego ujrzysz Ducha zstępującego i na nim zostawającego, ten jest, który chrzci Duchem Świętym.” I usłyszał głos z nieba: „Ten jest Syn mój miły”, i widział Ducha Bożego, jako gołębica zstępującego na Jezusa i poznał Mesjasza i dał mu świadectwo, że ten jest Syn Boży: „Oto jest Baranek Boży, który gładzi grzechy świata”. Lecz teraz uwieziony przez Heroda za to, że życie jego gorszące karcił, przeczuwając bliski koniec swój, pragnął oddanych sobie uczniów pozyskać Jezusowi; posłał ich tedy di Pana, nie wątpiąc, iż skoro z ust Chrystusowych posłyszą naukę Jego i przypatrzą się bliżej sprawom Jego, Duch Święty sprawi w ich umyśle i sercu, że poznają swego Boga i Odkupiciela. Nie dla siebie więc, lecz dla uczniów swoich wyprawił to poselstwo do Jezusa.

Bierz stąd chrześcijaninie przykład i zachętę, jak dalece dbać trzeba o dobro, zwłaszcza duchowe podwładnych. Dałby to Bóg, aby wszyscy ojcowie i matki, wszyscy opiekunowie i zwierzchnicy, wszyscy nauczyciele i przełożeni z taką pilnością i dzielnością dbali o duchowy pożytek zależnych od siebie, jako Jan Święty dbał o uczniów swoich. Wina to ojców, matek i przełożonych, iż w dzieci Bojaźni Bożej nie wpajają, nie wzywają do karności i dobrych obyczaj ów, więcej dbając o korzyść doczesną, o wygodę własną. Owszem sami święcą złym przykładem zaniedbania się w spełnianiu chrześcijańskich obowiązków. Cóż więc dziwnego, że dzieci i podwładni ani starszych słuchać, ani szanować ich nie chcą, panować nad sobą się nie uczą, byle komu posłuch dają, idąc pod komendę ludzi przewrotnych. Przeto św. Paweł surowo to karci przełożonych ,mówiąc, że jeśli kto o swych, przede wszystkim o domowych pieczy nie ma, równy jest zaprzańcowi i gorszy niźli niewierny. (1. Tym 5, 8)

Modlitwa

Módlmy się. Pobudź, Panie, serca nasze do gotowania dróg Jednorodzonemu Synowi Twemu, abyśmy dzięki Jego przyjściu duszą mogli Ci służyć oczyszczoną duszą. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.