Lekcja 1
Początek Księgi Dziejów Apostolskich
Dz 1:1-5
1 Pierwsząm mowę uczynił, o Theophile, o wszystkiem, co począł Jezus czynić i uczyć,
2 Aż do dnia, którego rozkazawszy Apostołom przez Ducha Świętego, które obrał, wzięt jest.
3 Którym téż siebie samego po swéj męce stawił żywym w rozmaitych dowodziech, przez czterdzieści dni się im ukazując, i mówiąc o królestwie Bożem.
4 A z nimi jedząc rozkazał im, aby nie odchodzili z Jeruzalem; ale czekali obietnice Ojcowskiéj, którąście (prawi) słyszeli przez usta moje.
5 Albowiemci Jan chrzcił wodą, a wy będziecie chrzczeni Duchem Świętym po nie wielu tych dni.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Po swéj męce, przez czterdzieści dni się im ukazując, i mówiąc o królestwie Bożem, alleluja.
* I widzieli, jak podniesion jest, alleluja: a obłok wziął go od oczu ich, alleluja.
℣. A z nimi jedząc rozkazał im, aby nie odchodzili z Jeruzalem; ale czekali obietnice Ojcowskiéj.
℟. I widzieli, jak podniesion jest, alleluja: a obłok wziął go od oczu ich, alleluja.

Lekcja 2
Dz 1:6-9
6 A tak którzy się byli zeszli, pytali go, mówiąc: Panie, zali w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?
7 I rzekł do nich: Nie wasza rzecz jest znać czasy i chwile, które Ojciec w swéj władzy położył.
8 Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, który przyjdzie na was, i będziecie mi świadkami w Jeruzalem i we wszystkiéj Żydowskiéj ziemi i w Samaryi i aż na kraj ziemie.
9 A to rzekłszy, gdy oni patrzali, podniesion jest, a obłok wziął go od oczu ich.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Pan umieścił swoje piękno ponad gwiazdami;

* Jego wspaniałość spoczywa w obłokach nieba, a Jego Imię trwa na wieki. Alleluja.

℣. Jego pochodzenie sięga krańców nieba, a Jego obieg sięga ich krańców.

℟. Jego wspaniałość spoczywa w obłokach nieba, a Jego Imię trwa na wieki. Alleluja.

Lekcja 3
Dz 1:10-14
10 A gdy pilnie patrzali za nim do nieba idącym, oto dwaj mężowie stanęli przy nich w białem odzieniu,
11 Którzy téż rzekli: Mężowie Galilejscy, czemu stoicie patrząc w niebo? ten Jezus, który wzięt jest od was do nieba, tak przyjdzie, jakoście go widzieli idącego do nieba.
12 Tedy się wrócili do Jeruzalem od góry, którą zowią Oliwną, która jest blizko Jeruzalem, mając drogę szabbatu.
13 A gdy weszli, wstąpili do wieczernika, gdzie przebywali Piotr i Jan, Jakób i Andrzéj, Filip i Thomasz, Bartłomiéj i Mattheusz, Jakób Alpheuszów i Szymon Zelotes i Judas Jakóbów.
14 Ci wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie z niewiastami i z Maryą, matką Jezusową, i z bracią jego.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Podnieś się, Panie, alleluja,
* W mocy twojéj, alleluja.
℣. Wyniosła się wielmożność twoja, nad niebiosa Boże.
℟. W mocy twojéj, alleluja.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. W mocy twojéj, alleluja.

Lekcja 4

Z kazań papieża św. Leona Wielkiego

Pierwsze na Wniebowstąpienie Pańskie

Po błogosławionym i chwalebnym Zmartwychwstaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa, w którym Boska Moc wzbudziła w ciągu trzech dni prawdziwą Świątynię Bożą, którą zniszczyła nieprawość Żydów (J 2, 19), Bóg zechciał ustanowić, ze swojej Najświętszej Woli i w swojej Opatrzności, dla naszego pouczenia i dobra naszych dusz, okres czterdziestu dni, który to okres, umiłowani bracia, kończy się dzisiaj. W tym okresie fizyczna obecność Pana wciąż trwała na ziemi, aby rzeczywistość faktu Jego zmartwychwstania mogła być poparta wszelkimi niezbędnymi dowodami. Śmierć Chrystusa zasmuciła serca wielu Jego uczniów; ich myśli były smutne, gdy wspominali Jego mękę na krzyżu, oddanie ducha i złożenie Jego martwego ciała w grobie, a pewnego rodzaju wahanie zaczęło ich przytłaczać.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.

℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Nadeszła godzina, abym powrócił do Tego, który Mnie posłał, mówi Pan. Nie smućcie się i niech wasze serca nie będą zaniepokojone.

* Proszę Ojca za wami, aby was strzegł. Alleluja, Alleluja.

℣. Jeśli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was; tam, gdzie Ja pójdę, poślę Go do was.

℟. Proszę Ojca za wami, aby was strzegł. Alleluja, Alleluja.

Lekcja 5

Hodzież, najświętsi apostołowie i wszyscy uczniowie, którzy w obliczu śmierci na krzyżu ogarnęła trwoga, a co do prawdziwości zmartwychwstania mieli wątpliwości, zostali tak umocnieni przez jasny dowód tego faktu, że gdy ujrzeli Pana wznoszącego się do wysokości nieba, nie zasmucili się, a wręcz przeciwnie – ogarnęła ich wielka radość. I naprawdę, było to wielką i niewypowiedzianą przyczyną radości widzieć Człowieczeństwo, w obecności tego mnóstwa wierzących, wywyższone ponad wszystkie stworzenia, nawet niebiańskie, wznoszące się ponad szeregi zastępów anielskich i pędzące swoją chwalebną drogą, gdzie najszlachetniejsi z Archaniołów pozostają daleko w tyle, by spocząć nie niżej niż w tym miejscu, gdzie wysoko ponad wszelką zwierzchnością i mocą, zasiada po prawicy Ojca Przedwiecznego, współwładcą Jego tronu i uczestnikiem Jego chwały, a jednocześnie zachowującym tę samą ludzką naturę, którą Syn przyjął na siebie.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.

℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Niech się nie trwoży serce wasze; idę do Ojca, a gdy odejdę od was, poślę wam, alleluja,

* Ducha Prawdy, a serca wasze będą się radować. Alleluja.

℣. Będę prosił Ojca, a On da wam innego Pocieszyciela.

℟. Ducha Prawdy, a serca wasze będą się radować. Alleluja.

Lekcja 6

Tym więc, umiłowani bracia, radujmy się również z godną radością, gdyż Wniebowstąpienie Chrystusa jest dla nas wywyższeniem, a tam, gdzie udała się chwała Głowy Kościoła, tam też nadzieja Ciała Kościoła jest wezwana, by podążać za Nim. Radujmy się z ogromną radością i składajmy Bogu radosne dzięki. Ten dzień to nie tylko zapewnienie nam posiadania raju, ale w Osobie naszej Głowy faktycznie zaczynamy wkraczać do niebiańskich mieszkań w górze. Dzięki niewypowiedzianej dobroci Chrystusa zyskaliśmy więcej, niż kiedykolwiek straciliśmy przez zazdrość diabła. My, których nasz jadowity wróg wyrzucił z naszego pierwszego szczęśliwego domu, my, stając się jednym ciałem z Synem Bożym, otrzymaliśmy przez Niego miejsce po prawicy Ojca, z którym On żyje i króluje, w jedności Ducha Świętego, Bóg, na wieki wieków. Amen.

℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Wstąpiwszy Chrystus na wysokość, wiódł więźnie pojmane.
* I dał dary ludziom, alleluja, alleluja, alleluja.
℣. Wstąpił Bóg przy okrzykach radosnych, i Pan przy odgłosie trąb.
℟. I dał dary ludziom, alleluja, alleluja, alleluja.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. I dał dary ludziom, alleluja, alleluja, alleluja.

Lekcja 7
Czytanie Ewangelii świętej według Marka
Mk 16:14-20

Onego czasu: Ukazał się Jezus jedenastu, gdy siedzieli u stołu, i ganił niedowiarstwo ich i twardość serca, że nie uwierzyli tym, którzy Go widzieli zmartwychwstałego. I rzekł im: «Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony. A tym, którzy uwierzą, takie cuda towarzyszyć będą: w imię moje będą czarty wyrzucać, nowymi językami mówić będą, węże będą brać, i choćby coś trującego pili, szkodzić im nie będzie; na chorych ręce kłaść będą, a wyzdrowieją». A Pan Jezus potem, gdy do nich przemówił, wzięty był do nieba i zasiadł na prawicy Bożej. Oni zaś wyruszywszy, przepowiadali wszędzie, a Pan im dopomagał i utwierdzał mowę przez cuda w ślad za nimi idące.

Homilia świętego Grzegorza, Papieża
Homilia 29. na Ewangelię
To, że uczniowie w Zmartwychwstanie Pana z ociąganiem uwierzyli, nie tyle ich słabość sprawiła, lecz, że tak powiem, nasza przyszła pewność. Im wątpiącym wielu dowodami Zmartwychwstanie zostało udowodnione, ale gdy o tym czytamy, czy ich wątpienie nas nie umacnia? Mniej mi bowiem dała Maria Magdalena, która wcześniej uwierzyła, niż Tomasz, który długo wątpił. On bowiem, wątpiąc, dotknął blizny ran i z naszego serca usunął ranę wątpliwości.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Ja prosić będę Ojca i innego Pocieszyciela da wam,
* Aby pozostał z wami na zawsze, Ducha prawdy, alleluja.
℣. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was, a jeśli odejdę, poślę Go do was.
℟. Aby pozostał z wami na zawsze, Ducha prawdy, alleluja.

Lekcja 8
Dla tym większego wykazania, iż Zmartwychwstanie Pana było prawdziwe i rzeczywiste, należy zwrócić uwagę na to, co podaje Łukasz: Gdy zasiadł z nimi do stołu, przykazał im, aby nie odchodzili z Jerozolimy. I nieco dalej: W ich oczach wzniósł się w górę i obłok skrył Go przed oczyma ich. Zauważcie słowa, uznajcie tajemnicę. Zasiadł z nimi do stołu i wzniósł się w górę. Posilił się i wstąpił do nieba, aby przez to przyjęcie posiłku okazała się rzeczywistość ciała. Marek zaś wspomina, iż Pan zanim wstąpił do nieba, wyrzucał uczniom twardość serca i niedowiarstwo. Co o tym sądzić należy, jak tylko to, iż Pan wtedy dlatego uczniów skarcił, ciałem ich opuszczając, aby słowa, które, odchodząc wypowiedział, w sercach słuchaczy tym głębiej się wyryły?
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Chmury czynisz Twoim rydwanem, o Panie,
* Przechadzasz się na skrzydłach wiatru, alleluja.
℣. Odziałeś się w majestat i piękno, światłem okryłeś się jak płaszczem.
℟. Przechadzasz się na skrzydłach wiatru, alleluja.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. Przechadzasz się na skrzydłach wiatru, alleluja.

Lekcja 9
Posłuchajmy, co po skarceniu ich zatwardziałości, upominając ich, powiedział: Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Czy, moi bracia, Ewangelia miała być głoszona czy to rzeczom materialnym, czy też nierozumnym zwierzętom, iż o niej powiedział: głoście wszelkiemu stworzeniu? Jednakże w imieniu wszelkiego stworzenia jest człowiek wyrażony. Człowiek ma w sobie coś z każdego stworzenia. Ma bowiem wspólne istnienie z kamieniami, życie z drzewami, czucie ze zwierzętami, rozum z Aniołami. Skoro więc człowiek z każdym stworzeniem ma coś wspólnego, to pod pewnym względem człowiek jest wszelkim stworzeniem. Wszelkiemu więc stworzeniu głoszona jest Ewangelia, jeśli jest głoszona tylko człowiekowi.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

Modlitwy {z Temporału}
℣. Panie, wysłuchaj modlitwy mojej.
℟. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie.
Módlmy się.
Daj nam, prosimy Cię, Wszechmogący Boże, abyśmy, którzy w cudowne wniebowstąpienie Syna Twego Jednorodzonego, a Odkupiciela naszego wierzymy, sercem i myślą z Nim w niebie przebywali.
Przez tegoż naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna: który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg, przez wszystkie wieki wieków.
℟. Amen.