Zgodnie z oczekiwaniami Watykan ogłosił ekskomunikę na wyświęcających i wyświęconych zgodnie z kanonami 1387 i 1364 § 1 KPK z 2021.

Dekret Dykasterii Nauki Wiary brzmi następująco:

DYKASTERIA NAUKI WIARY

Prot. N. 99/2009

DEKRET

Pomimo ostrzeżeń skierowanych do Przełożonego Generalnego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, biskup Alfonso de Galarreta, dopuściwszy się aktu schizmatyckiego poprzez udzielenie święceń biskupich czterem kapłanom bez papieskiego mandatu i wbrew woli Ojca Świętego, ipso facto pociągnął za sobą kary przewidziane w kanonach 1387 i 1364 § 1 KPK z 2021 r.

W związku z powyższym oświadczam, że zarówno wyżej wymieniony biskup Alfonso de Galarreta, jak i Pascal Schreiber, Michael Goldade, Michel Poinsinet de Sivry oraz Marc Hanappier popadli ipso facto w karę ekskomuniki latae sententiae zarezerwowaną dla Stolicy Apostolskiej.

Ponadto oświadczam, że biskup Bernard Fellay, biorąc bezpośrednio udział w celebracji liturgicznej jako współkonsekrator i publicznie przyłączając się do aktu schizmatyckiego, ściągnął na siebie ekskomunikę latae sententiae przewidzianą w kanonie 1364 § 1 KPK z 2021 r.

Duchowni i wierni świeccy są ostrzegani, aby nie przyłączali się do schizmy Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, gdyż ipso facto popadną w karę ekskomuniki latae sententiae.

Z budynku Dykasterii, 2 lipca 2026 r.

Víctor M. Kard.
Prefekt Fernández

John J. Kennedy
Arcybiskup tytularny Ossero
Sekretarz Sekcji Dyscyplinarnej

Monsignor Armando Matteo
Sekretarz Sekcji Doktrynalnej

Piszący te słowa uważa, że Leon XIV nie jest papieżem. Stąd wydawane za jego pontyfikatu ustawy i dekrety nie mają żadnej mocy prawnej z braku tzw. „kompetentnej władzy kościelnej”.

Można to porównać do polskiej sytuacji tzw. neosędziów. Skoro sędzia sędzią nie jest, to wszystkie jego wyroki są niebyłe w prawnym rozumieniu tego terminu.

W polskim prawie pojęcie aktu niebyłego (często określanego jako akt nieistniejący) oznacza decyzję, wyrok lub inny dokument prawny dotknięty tak poważnymi wadami, że w ogóle nie wywołuje on skutków prawnych. Z punktu widzenia prawa traktuje się go tak, jakby nigdy nie został wydany. [1, 2, 3]

Najczęściej z „aktem niebyłym” (lub nieistniejącym) mamy do czynienia w następujących sytuacjach:

• Brak cech aktu władczego: Dokument został wydany przez podmiot, który w ogóle nie jest organem władzy publicznej (np. pismo wystosowane przez osobę prywatną).
• Brak adresata: Decyzja została skierowana do osoby nieistniejącej (np. zmarłej) lub fikcyjnej.
• Brak elementów koniecznych: Akt nie zawiera oznaczenia organu, który go wydał, nie ma daty lub brakuje wymaganego podpisu.
• Orzeczenia sądowe wadliwego składu (prawo UE): Zgodnie z orzecznictwem Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sąd krajowy jest zobowiązany uznać za niebyły wyrok sądu wyższej instancji, jeżeli w jego składzie zasiadały osoby powołane w wadliwej procedurze, przez co organ ten nie spełnia standardów niezawisłości

Zakładając jednak na zasadzie adwokata diabła, że Prevost jest papieżem, wówczas powyższy dekret Dykasterii i ogłoszona w nim ekskomunika byłyby jak najbardziej prawomocne i ważne.

• Istnieje papież.
• Mandatu święceń nie udziela.
• Wyświęcają mimo to.
• Wyświęcający i wyświęcani popadają w ekskomunikę na mocy samego czynu – to jest ipso facto.
• Żadna dodatkowa ustawa nie jest konieczna, bo tak stanowi prawo kościelne.

Piszący te słowa ma jednak duże wątpliwości, czy rozszerzenie ekskomuniki na wszystkich kapłanów i wiernych FSSPX, o której mowa niżej podanej Nocie wyjaśniającej, jest zgodne z prawem, gdyż tego rodzaju rozszerzenia prawo kanoniczne nie przewiduje.

Ta dodatkowa ekskomunika nakładana jest nie ustawą, dekretem lub reskryptem, ale notą wyjaśniającą Tucho, która brzmi:

DYKASTERIA NAUKI WIARY

Prot. N. 99/2009

NOTA WYJAŚNIAJĄCA

Od czasów świętego Pawła VI aż do ostatnich dyskusji prowadzonych w tej Dykasterii, liczne próby przywrócenia pełnej komunii z Kościołem katolickim członków ruchu zainicjowanego przez arcybiskupa Marcela Lefebvre’a okazały się daremne. Sytuację tę dodatkowo pogorszyły niedawne konsekracje biskupie, dokonane bez papieskiego mandatu, wbrew woli Ojca Świętego, z jawnym naruszeniem prawa kanonicznego. Dlatego też ta Dykasteria, wiernie wypełniając powierzone jej funkcje, uważa za konieczne stwierdzenie, że akt ten stanowił zbrodnię schizmy, z konsekwencjami kanonicznymi dla duchownych i zaangażowanych wiernych świeckich. W istocie, jak już oświadczono w 1988 roku, „takie nieposłuszeństwo – które pociąga za sobą praktyczne odrzucenie prymatu rzymskiego – stanowi akt schizmatycki” (por. Jan Paweł II, List Apostolski Ecclesia De I , 3).

W związku z tym od teraz:

1. Święci szafarze należący do Kapłańskiego Bractwa Świętego Piusa X znajdują się w schizmie i dlatego muszą być uważani za schizmatyków (por. Ecclesia De , 5 c; Papieska Rada ds. Tekstów Prawnych, Nota wyjaśniająca dotycząca ekskomuniki za schizmę, którą ponoszą członkowie Ruchu Biskupa Marcela Lefebvre’a , 24.08.1996, 5-6), w związku z czym podlegają oni ekskomunice przewidzianej przez prawo (kan. 1364 § 1 CJC).

2. Jeśli chodzi o wiernych świeckich, ci, którzy formalnie należą do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X na warunkach ustalonych w Nocie wyjaśniającej Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych z 1996 r. (por. tamże , 7), nadal obowiązującej, którą przyjmuje ta Dykasteria, są uważani za schizmatyków i ekskomunikowanych.

3. Wreszcie, święty Lud Boży zostaje ostrzeżony, że święci szafarze Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X udzielają sakramentów nielegalnie, a sakrament pokuty, który udzielają, i małżeństwo przez nich asystowane są nieważne.

Kościół, jako troskliwa matka, z serdeczną miłością i głębokim zaniepokojeniem przyjmie wszystkich pragnących powrócić do pełnej komunii. Nuncjusze apostolscy będą mieli dostęp do procedur, z których Ordynariusze mogą korzystać w różnych przypadkach.

Na koniec wzywa się wszystkich wiernych do trwania w jedności z Papieżem Rzymskim, z biskupami pozostającymi z nim w jedności i z całym Kościołem (por. Lumen Gentium, 22; kan. 751 KPK) i do powstrzymania się od udziału w celebracjach i działaniach promowanych przez wspomniane Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X.

Z budynku Dykasterii, 2 lipca 2026 r.

Víctor M. Kard. Prefekt Fernández

Monsignor Armando Matteo
Sekretarz Sekcji Doktrynalnej

John J. Kennedy
Arcybiskup tytularny Ossero
Sekretarz Sekcji Dyscyplinarnej

Autor czuje przez skórę, że Nota wyjaśniająca żadnym aktem prawnym nie jest, a postępowanie Tucho rozszerzające ekskomunikę rażąco narusza procedowanie (patrz wadliwa procedura) w ramach prawa administracyjnego w Watykanie.

W państwie świeckim akty prawne wprowadzające coś nowego do stanu prawnego, np. nowelizacja ustawy, muszą być wydawane zgodnie z odpowiednim trybem.

Piszący te słowa żadnego sensownego komentarza na temat bezprawnego rozszerzenia ekskomuniki na wiernych jeszcze nie znalazł, pomijając tekst z Infovaticana, który opublikujemy w następnym wpisie.

Sam musi się nad tym jeszcze zastanowić, przewertować księgi i sprawę przemodlić. Z jego punktu widzenia nie ma jednak żadnego znaczenia, czy ekskomunikując księży i wiernych FSSPX pogwałcono jeszcze dodatkowe prawa, skoro z braku papieża mandatu papieskiego otrzymać nie można.

Kusi go jednak ta prawna ekwilibrystyka, tym bardziej, że mało kto się jej podejmie. Autor żałuje w takich chwilach, że nie ukończył dodatkowych studiów prawa kanonicznego.

Być może niczego by się na nich nie nauczył, skoro w posoborowiu wszystko jest palcem na wodzie pisane, liczy się prawo silniejszego, a sama Dykasteria ds. Wiary nie wie, jak ważne ustawy pisać.

W chwilach takich jak ta niestety okazuje się, że obrońcy Tradycji nie mają przynajmniej kanonicznych kompetencji, by się niektórym rzeczom fachowym okiem przyjrzeć albo i je mają, tyle, że siedzą cicho jak mysz pod miotłą, patrz kardynał Burke.

„Trzeba sobie radzić”, rzekł baca zawiązując buta dżdżownicą.

Więc autor też się z tę tematykę zagłębi, skoro nie ma chętnych. Ciąg dalszy nastąpi.