Lekcja 4
Z księgi św. Augustyna: O obowiązkach względem zmarłych
Rozdz. 2 i 3
Troska o pogrzeb, uroczystości pogrzebowe i pompa ich są pociechą raczej dla żyjących, niż wsparciem dla zmarłych. Nie jest to jednak powodem, aby ciałem nieboszczyka pogardzać, zwłaszcza ciałem sprawiedliwych i wiernych, któremi dusza posługiwała się święcie jako narzędziami i pomocą do różnych dobrych uczynków. Jak odzież lub pierścień ojcowski, lub inne tego rodzaju pamiątki tem są droższe dla dzieci, im większa jest ich miłość dla rodziców, tak nie należy odnosić się bez uszanowania do ciał naszych, które są z nami bardziej spojone, niż jakakolwiek odzież. Ciała nie są bowiem nam tylko ozdobą lub obcą pomocą, lecz należą do samej natury człowieka. Dlatego z dawien dawna pobożność starała się gorliwie o oddawanie ostatniej posługi sprawiedliwym i dbała o ich pogrzeb, a i oni sami za życia wydawali polecenia synom, odnoszące się do swego pogrzebu, a nawet i do przenoszenia zwłok.

R. Pamiętaj mi Panie, że wiatrem jest dusza moja,
* Nie ujrzy mnie wzrok człowieka.
V. Z głębokości wołałem k tobie, Panie: Panie, wysłuchaj głos mój
R. Nie ujrzy mnie wzrok człowieka.

Lekcja 5
Rozdz. 4
Gdy wierni składają zmarłym ten serdeczny dowód przyjaźni przez pamięć o nich i modlitwę, czyn taki niewątpliwie jest pożyteczny tym, co za swego życia w ciele zasłużyli sobie na to, by podobne wsparcie mogło im być pomocne po śmierci. Lecz wówczas, gdy wskutek przeszkody niema możności pochowania ciała, albo pochowania go w miejscu świętem, nie należy zaniedbywać modłów za zmarłych. Dlatego właśnie kościół podjął się tej modlitwy za wszystkich zmarłych ze społeczności chrześcijańskiej, bez wymieniania ich imion, a tylko przez ogólne ich wspomnienie, aby ci, za których nie modlą się rodzice, dzieci, krewni, lub przyjaciele, otrzymali pomoc od tej jedynej wszystkich Matki. Gdyby wszakże zabrakło tych modlitw, zanoszonych za zmarłych z prostą wiarą i pobożnością, sądzę, że na nicby się ciału nie zdało, choćby na najświętszem miejscu było pochowane.

R. O ja biedny, Panie, bom zgrzeszył bardzo w żywocie moim: Co uczynię, nędzny? dokąd ucieknę, jeśli nie do Ciebie, Boże mój?
* Zmiłuj się nade mną, gdy przybędziesz w dzień ostateczny.
V. Dusza moja strwożona jest bardzo, ale Ty, Panie, wspomóż ją.
R. Zmiłuj się nade mną, gdy przybędziesz w dzień ostateczny.

Lekcja 6
Rozdz. 18
Gdy się tak rzeczy mają, bądźmy przekonani, iż oddając ostatnią posługę zmarłym, o tyle tylko możemy przyjść im z pomocą, o ile ofiarujemy za nich ofiarę ołtarza, modlitw naszych i jałmużn, jakkolwiek nie są one pomocne wszystkim, za których się modlimy, lecz tylko tym, którzy za życia zasłużyli na to, aby zasługi tychże ofiar im policzone zostały. Ponieważ wszakże nie wiemy, które to są dusze, należy przeto ofiary składać za wszystkich ochrzczonych, aby nie pozbawić pomocy tych, którzy z dobrodziejstwa tego skorzystać mogą i powinni. Lepiej bowiem, aby pomoce te ofiarowane zostały za dusze, którym nie są one ani pożyteczne, ani szkodliwe, niż pozbawiać tego dobrodziejstwa te, któreby z niego skorzystać mogły. Lecz każdy zwykle gorliwiej spełnia ten obowiązek względem swych blizkich, aby to samo krewni jego zrobili dla niego. Samo pogrzebanie ciała nie pomaga do zbawienia zmarłego, lecz jest to obowiązek ludzkości zgodny z poczuciem, wedle którego nikt swego ciała nie ma w nienawiści. Przeto, o ile możności, trzeba mieć staranie o powłokę cielesną naszych bliźnich, gdy ten, który ją nosił, opuścił ją. Jeśli tak postępują ci, co nie wierzą w zmartwychwstanie ciał, jakoż daleko bardziej czynić to mają ci, co wierzą. Ostatnia posługa oddana ciału, zmarłemu wprawdzie, ale przeznaczonemu do zmartwychwstania i do wiecznego istnienia, jest poniekąd dowodem tej wiary.

R. Nie pamiętaj grzechów moich, Panie;
* Gdy przyjdziesz sądzić świat przez ogień.
V. Prostuj, Panie, Boże mój, przed obliczem twojem drogę moję.
R. Gdy przyjdziesz sądzić świat przez ogień.
V. Wieczny odpoczynek * racz im dać, Panie.
R. A światłość wiekuista * niechaj im świeci.
R. Gdy przyjdziesz sądzić świat przez ogień.