Kategoria: 06. Święta w czerwcu

Żywot św. Onufrego uczy nas, że Opatrzność Boża troszczy się ekstremalnie o ludzi w ekstremalnych warunkach, wtedy posyła aniołów i czyni cuda. A o ludzi w warunkach zwykłych w zwykły sposób, poprzez rozum oraz zwykłe okoliczności.

Św. Barnaba, choć nawrócił się wcześniej, całe życie był niejako w cieniu św. Pawła, a potem Ewangelisty św. Marka. Ale nie przeszkadzało mu to, jak nie przeszkadza drużbie prowadzenie pana młodego.

Św. Małgorzata uciekła wraz ze swoim bratem do Szkocji unikając w ten sposób zamordowania. Wyszła z Malkolma przypuszczalnie nie z romantycznej miłości, ale z obowiązku. Męża stopniowo nawróciła, urodziła sześcioro dzieci i podniosła duchowo i cywilizacyjnie cały naród. Więc “kobiety na stanowisku” z Bożą pomocą potrafią niejedno. Cechą postępu duchowego jest dostrzeganie w sobie coraz więcej błędów, co tłumaczy, że św. Małgorzata napominała swojego spowiednika, by był dla nie surowszy. W przeciwieństwie do wielu innych kobiet św. Małgorzata nie winiła wszystkich naokoło, ale błędów szukała u siebie.

Prześladowca zastosował wobec braci męczenników zasadę “dziel i rządź”, chcąc ich skłócić i przynajmniej jednego pozyskać. A tymczasem anioł objawiał jednemu, co się z drugim dzieje. Są więc kanały komunikacji, które w wyjątkowych wypadkach są uruchamiane.

Dowiadujemy się, że św. Medard wprowadził rodzaj anty-wyborów miss. Wybierana była dziewica najbardziej obyczajna, przy czy oceniana była nie tylko ona sama, ale ich jej rodzina. Z pewnością tego rodzaju wybory wpłynęły na “umoralnienie niewiast”, bo młode kobiety chcą się podobać. I jeśli w danej społeczności obowiązuje ideał cnotliwej mniszki, to się do tego stosują, a jeśli nastoletniej prostytutki, to stosują się do tego. Zmieńmy obyczaje, a zmienią się kobiety.

“Gdym szukał łaciny, znalazłem zbawienie”, rzekł pochodzący z heretyckiej rodziny Jan Zamoyski, którzy przeszedł na katolicyzm. I oczywiście, że tak jest. To, co narodowe jest zawsze partykularne, a łacina jest uniwersalnym językiem uniwersalnego Kościoła.

Św. Paweł wcześnie zaczął karierę kościelną, aby znieść trudy swojej posługi, która polegała na ciągłym ukrywaniu się, interweniowaniu i awanturowaniu się. A czy był on tylko przywiązany do swojego stołka? Nie, był przywiązany do prawowierności, bo ariański biskup szerzył poglądy ariańskie, a katolicki katolickie. Niekiedy posadza służy też sprawie, a nie jest tylko celem samym w sobie. Zginął uduszony swoją kapłańską stułą, co dobrze o nim i jego kapłaństwie świadczy. Jeśli biskup w czasach ariańskich nie był prześladowany i wypędzany, to znaczy, że był heretykiem.

Św. Norbert chciał przed nawróceniem wszystko pogodzić, bo dał się wyświęcić na subdiakona, co go teoretycznie obligowało do celibatu, ale wiódł wesołe i świeckie życie. Czy celibatu wtedy przestrzegał nie wiemy, może interpretował to tak, jak wielu “że nie może się żenić, a wszystko inne, owszem”. Nawrócił się z założył zakon trwający do dziś i być może powinien być patronem wszystkich, którzy chcą żyć religijnie “tak trochę, bez przesady, na państwowy etc”. Niestety tak się nie da.

Chociaż św. Bonifacy był z pochodzenia Brytyjczykiem, to organizację kościelną ustanowił z niemieckim porządkiem i z niemiecką precyzją. Sprowadził całą swoją świętą rodzinę, bo taką miał. Poniósł śmierć z rąk Fryzyjczyków z Północy, bo nie wszystkie szczepy germańskie były chrześcijaństwu przychylne,

Św. Franciszek Caracciolo dopiero wyzdrowiawszy z śmiertelnej choroby pomyślał i kapłaństwie. Bywa i tak.

Start w życie miała św. Klotylda nie najlepszy, bo jej wuj wymordował jej ojca, matkę i dwóch braci. Pragnęła zostać zakonnicą, ale wyszła za poganina, który dzięki jej nawrócił siebie i Francję względnie Franków. Można też było pytać: “Co ten Pan Bóg sobie myślał?”, bo pierwsze ochrzczone dziecko umarło, drugie po chrzcie było bliskie śmierci, więc Chlodwig myślał, że to wszystko przez chrzest. Było więc trudno, wolno i mozolnie i żaden “Triumf Niepokalanego Serca” nie nastąpił. I dlaczego te piękne chrześcijanki wychodziły za tym dzikich pogan w skórach? Właśnie po to, żeby ich nawrócić i zyskać zasługi przed Bogiem i po to, by nie jedna zamężna katoliczka mogła się z nimi utożsamić i do nich o wspomożenie modlić. Wybór świętych żon z ciężkimi mężami jest i to spory.

Dla pierwszych chrześcijan pytanie nie brzmiało: “Czy ludzie uznają mnie za dewotkę, bo zrobię znak krzyża przed jedzeniem w restauracji?” tylko “Czy zniosę tortury czy też pod ich wpływem zaprę się Chrystusa?” Św. Blandyna, choć słaba i chorowita, zniosła i się nie zaparła.

To prawda, co mawiał błog. Jakub Strzemię “na sobie wpierw wyprawując rzemiosło duszne, którego później miał doświadczać na innych.” A ponieważ my sami zwykle nie chcemy, bo Pan Bóg “wyprawuje” za nas, byśmy rozumieli, o czym mówimy i byli zdolni do empatii.

Czytania Brewiarza Trydenckiego na Boże Ciało.

Nie można co prawda powiedzieć, że św. Paweł był pod każdym względem przeciwieństwem św. Piotra, ale pod niejednym był. Był bardziej konfrontacyjny i ofensywny oraz odważniejszym. Był “człowiekiem spoza układu”, którego powołał sam Chrystus po swoim Zmartwychwstaniu.

Droga św. Piotra do świętości była bardzo długa i wyboista: zdradził, był zbyt uległy wobec Żydów w kwestii obrzezania, chciał uciec z Rzymu i poniósł śmierć jako męczennik. Dlaczego Chrystus wybrał tylu rybaków? Ponieważ byli przyzwyczajeni do znoszenia frustracji. “Nic, nic, nawet uklejki”. Człowiek zarzuci sieci i czeka, nie mając wpływu na ryby. Więc dobre predyspocycje do pracy w tzw. “powołaniówce”.

Za co kochamy św. Ireneusza? Za jego bardzo dokładne sprawozdania na temat zachowania gnostyków. Dlaczego? Ponieważ zły duch ma ograniczony zapas sztuczek i wszystko się powtarza. W tajnych stowarzyszeniach dzieją się dokładnie te same rzeczy, które opisywał św. Ireneusz z Adversus haereses. Uczmy się.

Święci średniowieczni byli niebywale waleczni i aktywni. Nie leżeli pokotem, nie odmawiali różańca i nie czekali na “Triumf Niepokalanego Serca”. I tak św. Wacław: “Wtem widzi, jak jakiś poganin uchodzi na koniu z porwaną panienką. Chce ją ratować, ale nie może dla swej rany. Woła więc na panienkę, ażeby się z konia spuściła, a tem samem wroga z sobą ściągnęła. I stało się tak: oboje spadli na ziemię, przeto Władysław mógł teraz leżącego na ziemi pohańca łatwo zabić, lecz wolał z nim stanąć do pojedynku, w którym nieprzyjaciela położył trupem.” Aktywny był św. Wacław, aktywna panienka i wróg trupem położony. Święci Średniowiecza patrząc na naszą bezczynność i niezgułowatość złapaliby się za głowę.

Św. Jan i Paweł należą do orszaku męczenników zabitych podczas panowania Juliana Apostaty. Wstąpienie tego cesarza na tron i przywrócenie pogaństwa musiało być szokiem dla chrześcijan, którzy tak długo modlili się o wolność religii. Ale byli i męczennicy i powrót katolickich biskupów zesłanych uprzednio przez arian. Więc ze wszystkiego można dobro wyprowadzić.

Św. Emma po wyjściu za mąż nie zaniechała praktyk religijnych, ale je zwiększyła. Musiała strasznie przeżyć zamordowanie własnych synów i pytała się Pana Boga, dlaczego to dopuścił. Jej mąż stwierdziwszy, że zemsta życia synom nie przywróci, odbył pokutę publiczną za grzech publiczny. Św. Emma pozbawiona własnej rodziny założyła nową – zakonną. Tak też bywa.