Św. Franciszek zrozumiał konieczność odbudowy Kościoła najpierw dosłownie, a dopiero później ogólnie i metaforycznie. Jeśli stronimy od konkretów nigdy nie dojdziemy do czegoś wielkiego.
Dzisiejsze święto uczy nas, że niekiedy, nawet, gdy będzie pełnić wolę Bożą, jak św. Piotr, będziemy tak bezradni jakby przykuci do murów więziennych. Wtedy możemy mieć nadzieję, że Pan Bóg nas sam uwolni, w okresie, który sam wybierze. Wtedy rzeczywiście możemy i musimy być bierni, bo nie mamy wyboru.
Bezprecedensowa degeneracja zakonu jezuitów w naszych czasach rzuca cień na ich założyciela. Czy coś zrobił źle? Czy czegoś nie przewidział? Znający historię Kościoła stwierdzą, że franciszkanie cały czas się dzielili i reformowali, co jest prawdą. Ale zakon franciszkański jako taki nigdy nie został w przeciwieństwie do jezuitów zniesiony, a ci ostatni ani się nie dzielą, ani nie reformują, więc nie ma żadnego świętego zaczynu. Szkoda.
Św. Julita nawalczyła się przed sądem, ale nie wyrzekła się zbawienia, by sprawę wygrać.
Św. Marcie można zarzucać wiele, ale kwietystką z pewnością nie była. Od rana do wieczora pracowała, także nad własnym zbawieniem. Jest patronką zakonów czynnych, jak Maria kontemplacyjnych. Ale jedni muszą pracować, by inni mogli kontemplować, a również kontemplujący muszą pracować, bo na tym świecie stałej kontemplacji nie ma.
Błog. Czesław zaczął od początku walczyć z chucią, co pozwoliło mu odnieść zwycięstwo nad sobą w każdej innej dziedzinie.
Św. Pantaleon dokonał cudu mocą imienia Jezusa będąc jeszcze poganinem, więc Pan Bóg czyni cuda, gdzie chce dla wyższego dobra.
Chociaż Matka Boska „zwykłą dziewczyną z Nazaretu” nie była, to miała ona zwykłych rodziców, którzy, w przeciwieństwie od niej, nie byli zachowani od grzechu pierworodnego. Jak układały im się relacje? Tego nie wiemy, ale możemy założyć, że Maryja, w przeciwieństwie do licznych innych kobiet, nie miała tendencji do winienia własnej matki za wszystko. Naśladujmy ją przynajmniej w tym.
Św. Jakub w drodze na stracenie nawrócił i ochrzcił swojego prześladowcę, więc nigdy nie jest za późno i to dla żadnej ze stron.
Dlaczego to akurat ojcowie poganie tak bardzo pastwili się nad swoim córkami – chrześcijankami? Bo odrzucały ich autorytet, religię i wpływy. Była to forma ostatecznego buntu i samostanowienia. Ale Urban nabrał podejrzenia, gdy jego dwunastoletnia córka okazywała współczucie, nie okrucieństwo, chociaż to jego krew.
Dar uśmierzania gniewu i jednania zwaśnionych, którym odznaczał się obchodzony dzisiaj święty, zakłada dużą pewność siebie, odwagę oraz altruizm. Trzeba się odważyć, mieć samego siebie za autorytet i chcieć dobrze dla innych.
Św. Maria Magdalena jest nadzieją dla wszystkich przeszłych, obecnych i przyszłych prostytutek i kobiet złego prowadzenia się.
św. Kungegunda lub Kinga polska, dla odróżnienia od św. Kunegundy Luksemburskiej tak skutecznie wymigiwała się od obowiązków małżeńskich, że jej mąż dla w końcu za wygraną. Bała się własnej zmysłowości i wiedziała, że świętą nie jest. Pan Bóg nagrodził, bo znalazła sól w Wieliczce.
Św. Małgorzata Antiocheńska pokonała smoka i jest patronką od ciężkich porodów i bólów porodowych. Warto sobie to zapamiętać i wpisać ją do kajecika.
W życiu św. Wincentego a Paulo widać wyraźnie, jak bardzo to, co wysokie styka się z tym, co niskie i jakiego uniżenia trzeba, by potem być przez Boga wywyższonym. Św. Wincenty nie wybrał sobie niewolnictwa, ale empatia, która wówczas w nim powstała, pozoliła mu zrozumieć sytuację galerników, potem arystokracji, potem królewskiego dworu. Wszędzie zamknięcie, wszędzie przymus.
Osoby, które przejąwszy szkaplerz myślą, że będą miały „z górki” bardzo się mylą. Szkaplerz to jakby kamizelka kuloodporna …
Błog. Szymon z Lipnicy czyścił toalety, co z powodu czułego zmysłu powonienia było dla niego podwójnie przykre. Pomyślmy o tym, gdy sami będziemy sprzątać.
System teologiczny św. Bonawentury, oparty na św. Augustynie i mniej na Arystotelesie, bywa często przedstawiany jako alternatywa do św. Tomasza.
Post i umartwienia służą poznaniu woli Bożej. Tak w przypadku św. Prokopa, jak i w naszym.
Św. Jan Gwalbert był żołnierzem i przebaczył nie ze słabości czy tchórzostwa, ale „dla miłości Chrystusa”.
Św. Piotr Fourier chodził po grzeszników do karczmy lub nachodził ich w domu, by się nawrócili. Niejeden pomyślał: „Pójdę do kościoła, bo przyjdzie po mnie”.
Chociaż rodzice wykosztowali się na wykształcenie św. Jana z Dukli ten początkowo został pustelnikiem, a następnie kilka razy zmieniał zakon i regułę.
Mąż św. Elżbiety Portugalskiej miał za żonę świętą, a mimo to ją zdradzał i miał nieślubne dzieci, o które ona się troszczyła. Została skazana na wygnanie, a mimo to zapobiegła wojnie domowej. A nam źle i źle.
You cannot copy content of this page
Polski 
English
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.