Kategoria: Teologia liturgii

Jungmann nie rozumiał, iż ogląd jest pierwszym krokiem do kontemplacji i dlatego wyśmiewał się z Podniesienia.

Wyśmiewanie się z rzeczy świętych pochodzi od diabła i przechodzi na tych, którzy są mu posłuszni.

Bóg istnieje i dlatego działa konkretnie. Wcielił się konkretnie, działał konkretnie, umarł i zmartwychwstał konkretnie. Równie konkretnie zstępuje na ołtarz po słowach Konsekracji i te konkrety się postępowcom nie podobały i podobają.

Ponieważ Podniesienie ukazuje, że chodzi o Boga zstępującego na ołtarz, dlatego Jungmann je zwalczał i usiłował pomniejszyć.

Ci, którzy tego, co nadprzyrodzone nie odczuwali, atakowali je. Wtedy i dzisiaj.

Odrzucenie alegorycznej interpretacji szat liturgicznych przez Jungmanna doprowadziło do likwidacji tych ostatnich, które po Soborze miały być funkcjonalne, brzydkie i tanie. Nic nie miało przypominać księdzu ni ludziom o jakimś niewidzialnym boskim świecie, którego odzwiercieleniem jest liturgia.

Skoro liturgia jest odbiciem nadprzyrodzonej rzeczywistości, to kluczem do tej pierwszej jest alegoria, gdyż niewyrażalne treści objawiają się pod osłoną znaków.

Kto przeszkadza tak naprawdę w liturgii będącej „dziełem ludu”? Zdaniem Jungmanna Bóg i Eucharystyczny Chrystus. Z tej perspektywy żadnych nadużyć liturgicznych nie ma, bo chodzi o to, by ludzie się dobrze bawili.

Jeśli cały lud jest leitourgosem, jak stwierdza KKK, to nie potrzeba kapłanów, gdyż lud ofiaruje i świętuje sam siebie, gdyż Bóg jest panteistycznie obecny wśród nich.

„Leitourgia” nie oznacza „działa ludu”, ale „dzieło wystawione przez sponsora dla ludu”. Lud pozostawał zawsze bierny.

Jungmann i reformatorzy zastosowali metody znane z totalitaryzmu, gdyż wprowadzili totalitaryzm liturgiczny.