Kategoria: Rok liturgiczny

Św. Rajmund najpierw planował założenie zakonu od wykupu więźniów zanim sam trafił na osiem lat do niewoli., gdzie doświadczył, że rzeczywistość jest dużo gorsza od obaw. Wykupiono go i został kardynałem, a jego pokora była prawdziwa, bo wypróbowana w więzieniu i na torturach. On rzeczywiście na purpurę kardynalską zasługiwał.

Św. Róża słynie nie tylko z bardzo surowych umartwień, ale również ze skrajnych prób i dręczeń szatańskich, które trwały aż 15 lat. Przeszły tak nagle jak przyszły, skoro Pan Bóg stwierdził, że już dość. A nam źle, niedobrze i niewygodnie… ech…

Św. Józef – założyciel pijarów – miał nastawienie konfrontacyjne. Gdy w wieku lat pięciu zobaczył coś na drzewie, co przypominało szatana wszedł na nie, by się rzeczy przyjrzeć z bliska. Nie uciekł, nie płakał, zaatakował. Gdy umierał jego zakon był w rozsypce, a on sam spotwarzony.

Św. Kryspin znał na pamięć Litanię Loretańską, którą ciągle odmawiał. Możemy go z łatwością w tym naśladować.

św. Ludwig był mężem, ojcem, królem, wojownikiem i świętym dowodząc nam wszystkim, że jednak można. A czy odnosił same polityczne zwycięstwa, skoro taki święty? Nie dostał się na sześć lat do niewoli islamskiej i zginął na polu bitwy podczas wojny krzyżowej i paradoksalnie jego śmierć na skutek zarazy spowodowała zwycięstwo chrześcijan. Więc Pan Bóg ma swoje drogie.

Św. Filip udawał prostego i nieuczonego, a sprawa i tak się wydała i ledwie co uchronił się przed papiestwem. Jednak brzemię przełożeństwa zakonnego dźwigał prawie całe życie, bo często wola Boża jest inna niż nasza własna.

św. Franciszka de Chantal do życia zakonnego i mistycznego dochodziła etapami poprzez małżeństwo, macierzyństwo, wdowieństwo, wydziedziczenie przez rodzinę męża i ubóstwo. Pan Bóg jej naprawdę niczego nie oszczędził, aby zyskać wszystko musiała najpierw wszystko utracić.

Gdyby ogłosić plebiscyt na “najbardziej emocjonalnego świętego” to św. Bernard z Clairvaux miałby dobre szanse na wygraną. Gdy czyta się jego komentarze do Pieśni nad Pieśniami lub chrystocentryczne teksty można odnieść wrażenie, że cały czas bujał w emocjonalnie-mistycznych obłokach. Jednak życie miał bardzo ciężkie, gdyż przeciwstawiwszy się ojcu uprowadził niejako swoich krewnych, tak iż ci stali się mnichami, zwalczał Abelarda, konkubinaty księży, co do upadku i rozwiązłości w Rzymie nie miał żadnych złudzeń, o czym przestrzegał papieża Eugeniusza III, swojego ucznia, miał wizje, wezwał do wyprawy krzyżowej, która zakończyła się klęską, za co ludzie go obwiniali i nienawidzili. W jego mistycznych tekstach tego nie znać, chociaż bez tych przeżyć do mistyki by niejako nie doszło. Zawsze jest cena, którą się za jakąś wybitność płaci.