św. Paweł Pustelnik przypuszczalnie marzył także o tym, by wymienić poglądy na temat życia duchownego z kimś innym, co w odosobnieniu jaskimi było trudne. Ale dokładnie pod koniec życia zesłał mu Pan Bóg św. Antoniego, który nie dość, że z nim porozmawiał, to jeszcze go pochoda. Wniosek dla nas wszystkich: Opatrzność czuwa.
Św. Hilary z Poitiers jest jednym z pierwszych Ojców Kościoła Zachodu i nauczycielem św. Marcina z Tours. Życie spędził na walce z arianizmem, a swoje najlepsze dzieła dogmatyczne napisał na wygnaniu.
św. Weronika marzyła o przyjęciu do zakonu, gdzie prowadziła w sumie to samo życie, co w świecie: nie marnowała czasu, cały czas się modliła i rozmyślała Mękę Pańską.
Św. Arkadiusz mógł się ukrywać, a dobrowolnie zgłosił się na męczeństwo, by nie cierpiał za niego niewinny. Odcinano mu członek po członku, więc męczeństwo miał ciężkie.
Święci rozpoznają świętych, a pustelnicy pustelników, bo rzeczywiście działa w nich ten sam Duch Św.
św. Wilhelm z Bourges, zwany też Wilhelmem z Donjeon szukał ukrycia, a skończył na wyżynach arcybiskupstwa.
Gdyby nie było prześladowań, nie byłoby cudów i nowych nawróceń. Aż nadszedł Edykt Mediolański i wszystko się skończyło.
św. Seweryn przybył z Bliskiego Wschodu, by nawrócić Austrię i nawracać do pokuty podczas wędrówki ludów, gdzie jeden bicz Boży następował po drugim. Jedni posłuchali go, inni nie.
św. Lucjan z Antiochii został ścięty tuż przed edyktem Mediolańskim, a przebywał w więzieniu lat 9. On i podobni jemu wysłużyli wolność dla innych.
Epifania to nie tylko święto pokłonu pogaństwa przed Chrystusem, ale również astrologii i magii.
Św. Szymon Stylita ukazuje nam, że Pan Bóg ma zupełnie inne zapatrywania na świętość od ludzi. Gdyż święty był samotnikiem, był ekstrawagancki, widowiskowy, szkodził zdecydowanie swemu zdrowiu i nie miał żadnego przełożonego nad sobą. Gdyby nie wydalono go z klasztoru, nigdy nie doszedłby do tych realnych i metaforycznych wyżyn słupnictwa. I tak wszystko czemuś służy.
św. Angela z Foligno należy do tych nielicznych świętych, którzy dosłownie doświadczyli fizycznej napaści szatańskiej, nie mówiąc o próbach wewnętrznych. I co ciekawe: zły duch atakował, gdy była już dosyć zaawansowana, a nie gdy żyła światowo, bo wtedy nie musiał.
św. Genowefa – patronka Paryża – dziewica poświęcona, zatem świecka, miała także wielką moc nad demonami, o czym nie wszyscy wiedzą.
Św. Sylwester wyprowadził Kościół z podziemia i sterował nim podczas sporów ariańskich i innych herezji, przy chwiejnym Konstantynie i jego następcach. Najwyraźniej nie uważał, że po przyjęciu chrztu przez cesarza wszystko będzie dobrze i wystarczy poczekać na „triumf Niepokalanego Serca”. Życie minęło mu na walce i dyplomacji.
Św. Zygmunt został świętym, chociaż za radą swojej drugiej żony kazał zamordować własnego syna. Klęski, które potem na niego spadły były karą za tą zbrodnię, podobnie jak pokuta i męczeństwo. Dziwne życie niektórzy mają.
Św. Tomasz Becket należy do grona poświątecznych męczenników. I znowu leje się krew, a mózg bryzga na posadzkę. A czy nie dałoby się tak inaczej? Ciepło-rodzinnie, przynajmniej po Świętach? Nie, bo chrześcijaństwo to nie sentymentalizm i „nastrój”.
Wrogowie wiary traktują ją najpoważniej. Herod wierzył w mesjaństwo Chrystusa i kazał go zamordować, podobnie jak później Ananiasz i Kajfasz. Wierni czasem nie są równie konsekwentni.
Św. Jan Apostoł nakazywał miłować wszystkich, ale nie chciał przebywać w jednej łaźni z heretykiem-gnostykiem Ceryntem. Miłość bowiem musi być oparta na prawdzie.
Męczeństwo św. Szczepana wyrywa z rodzinnej sielskości Świąt i ukazuje o co w chrześcijaństwie chodzi: o świadectwo aż do przelewu krwi. Tak było na początku, tak będzie zawsze.
Od Wcielenia się Boga nastąpiła nowa epoka i nowa rachuba czasu. To, co duchowe i transcendentne stało się cielesne i immanentne. A cielesna Obecność Chrystusa trwa w Najświętszym Sakramencie, gdyż podczas każdego Przeistoczenie dokonuje się cud Wcielenia.
W przeddzień narodzin Drugiego Adama – Chrystusa Kościół obchodzi święto Adama i Ewy – Pierwszych Rodziców. Im zawdzięczamy wszystko z grzechem pierworodnym włącznie, który przechodzi na nas w momencie poczęcia. Wszyscy rodzimy się zatem „na minusie”, nie na plusie, a całe życia i współpraca z łaską polega na tym, by ten minus wyrównać.
św. Serwulus żebrak utrzymywał z jałmużn matkę i wielu obcych pielgrzymów. Doszedł do znajomości Pism i umarł jako święty. Więc każdy stan i położenie jest dobre, jak człowiek potrafi to na dobre obrócić.
Im lepsza była św. Anastazja dla swojego męża, tym bardziej jej nienawidził. A Dioklecjan, „który miłował pieniądze więcej, aniżeli bogów” skazał ją na męczeństwo, by przejąć jej majątek. Powodem pierwszej i drugiej nienawiści była zawiść. W pierwszym wypadku o dobro duchowe, a w drugim o dobro materialne.
Liturgia mówi, że niewiara św. Tomasza doprowadziła do wiary wielu, gdyż to na skutek jego powątpiewania Chrystus ukazał się ponownie. I czasem późniejsi święci mają przedtem największe pokusy co do wiary.
You cannot copy content of this page
Polski 
English
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.