Kategoria: Autorzy życia duchowego

Nie posiadamy takich wysokich stanów mistycznych, jak święci, jednak nadal jak oni możemy żyć i robić wszystko w obecności Boga – wznieśmy swą myśl od razu po wstaniu i oddajmy mu wszystko, co w danym dniu robimy.

O zaręczynach i małżeństwie duchowym w pismach św. Teresy oraz św. Jana.

Gdzie nasze myśli i serce wędrują? Gdzie nasz skarb? Tak samo jak święci mamy wybór, co w danej chwili możemy zrobić czy myśleć i tak, jak oni możemy wybrać towarzystwo Boga i dobro. Może nie od razu, a może nigdy nie dojdziemy do najniższych łask mistycznych, jednak bez zrobienia pierwszego i następnego kroku do niczego nie dojdziemy. Zatem za radą św. Franciszka Salezego rozmyślajmy i w swym sercu przebywajmy, jak najczęściej z Jezusem.

W stanie nadprzyrodzonym, jakim jest małżeństwo duchowe, dusza ma tak przemienione władze wyższe, że wie doświadcza życia Boga. Żeby to zrozumieć dokładnie trzeba tego doświadczyć, czyli dostać się do nieba lub mieć nadprzyrodzoną łaskę od Boga. Na to pierwszy mamy wpływ zatem do dzieła i żyjmy tak, by Bogu się podobać.

Czy małżeństwo duchowe uwalnia od pokus? Nie, dopóki żyjemy pokusy będą nas próbowały. Jednak sama dusza będzie trwać w pokoju, pomimo cierpień jakich będzie doświadczać oraz odczuwania coraz większego rozdziału zachodzącego między duszą i ciałem.

Szczytem zjednoczenia mistycznego jest małżeństwo duchowe, czy też dokładniej unia przemieniająca. Czym ona się charakteryzuje? Jest prawie stałe, tzn. podczas zajęć zewnętrznych można bez problemu skupić się na Bogu, przemienia sposób działania władz wyższych oraz zwykle stała wizja intelektualna Trójcy Świętej albo jakiegoś Bożego przymiotu. Co wynika z tego dla nas? Rozmyślajmy nad przymiotami Bożymi, rozkoszujmy się w obecności Bożej i idźmy w ten sposób do Boga.