Bergoglio prześladował wytrwale arcybiskupa Aguera jako kardynał i jako nie-papież. Aguer jest jednym z ostatnich niedobitków jano-pawłowego konserwatyzmu, któremu katolicyzm topnieje pod stopami. Ludzie odchodzą z Novus Ordo albo do Tradycji albo na Prawosławie.
Od „pontyfikatu” Bergoglio mamy do czynienia z przyspieszeniem, którego dotychczas nie było. Arcybiskup Aguer krytykuje posoborowy rozwój, ale siekiery do korzeni samego Soboru nie przykłada. Mimo wszystko warto zapoznać się z jego poglądami.
W ekskluzywnym wywiadzie dla AdVaticanum arcybiskup Héctor Aguer omawia wizytę papieża Leona XIV w Argentynie, dziedzictwo papieża Franciszka, sytuację Kościoła w swoim kraju i miejsce tradycji w jego przyszłości
Arcybiskup Héctor Rubén Aguer jest emerytowanym arcybiskupem La Platy w Argentynie. Urodzony w Buenos Aires 24 maja 1943 roku, przyjął święcenia kapłańskie w 1972 roku i pełnił funkcję biskupa pomocniczego Buenos Aires w latach 1992-1998, zanim został mianowany arcybiskupem koadiutorem La Platy. Od 2000 roku, aż do przejścia na emeryturę w 2018 roku, rządził archidiecezją jako jej siódmy arcybiskup.
W trakcie podróży apostolskiej papieża Leona XIV do Argentyny, arcybiskup Aguer rozmawia z AdVaticanum o znaczeniu papieskiej wizyty. Jego Ekscelencja przedstawia szczerą ocenę stanu Kościoła w Argentynie po dwunastu latach pontyfikatu papieża Franciszka, wpływu „teologii ludu”, kryzysu powołań i zamykania seminariów oraz rosnącego zainteresowania młodych katolików ortodoksją i tradycją. Omawia również surowe ograniczenia nałożone na tradycyjną mszę łacińską, różnicę między autentyczną komunią a niedawnym naciskiem na „synodalność” oraz pilną potrzebę pokoju liturgicznego i doktrynalnego pod nowym pontyfikatem. Na koniec mówi o swoim prawie dwudziestoletnim pobycie w La Plata, o wyświęconych przez niego kapłanach oraz o modlitwach i cierpieniach, które ofiarowuje za papieża Leona XIV i Kościół.
AV: Jakie jest głębsze tło wizyty papieża Leona XIV w Argentynie? Poza oficjalnym planem, co ta podróż oznacza dla Kościoła argentyńskiego i wiernych w tym kraju po tylu latach bez wizyty papieskiej?
☨ HA: Wizyta papieża Leona XIV, jako wikariusza Jezusa Chrystusa i następcy św. Piotra, musi służyć utwierdzeniu nas w wierze w naszego jedynego Pana. To jest niezastąpiona misja Papieża. Sam Jezus mu ją powierzył: „Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. A ty, nawróciwszy się, utwierdzaj twoich braci” (Łk 22, 31-32).
Prawie czterdzieści lat temu, w kwietniu 1987 roku, podczas wizyty w naszym kraju, papież Jan Paweł II wystosował gorący apel do Kościoła w Argentynie: „Powstań i zajaśnij”. To zadanie wciąż czeka na realizację. W 1960 roku 90 procent Argentyńczyków deklarowało się jako katolicy; dziś jest to zaledwie 57 procent. I nadal podążamy w dół. Brak wiary, przed którym Pan ostrzegał Piotra, siał spustoszenie w naszym społeczeństwie. Oczywiście, nie można oczekiwać cudownych rezultatów.
Wizyta papieska jest zawsze mile widziana. W każdym razie ważne jest, aby wraz z Piotrem odnowić wiarę w Chrystusa i wypełnić Jego przykazanie: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28, 19-20). Po to właśnie istniejemy: aby chrzcić, uświęcać dzieci Boże i przygotowywać je do nieba. Zbawienie dusz jest najwyższym prawem Kościoła. Dlatego, bez żadnych kompleksów i umniejszania, powinniśmy uczyć je przestrzegać wszystkiego, co nakazuje Pan.
AV: Czy decyzja o odbyciu tej wizyty wzbudziła jakieś kontrowersje polityczne w związku z obecną atmosferą panującą między hierarchią kościelną a rządem prezydenta Milei?
☨ HA: Z różnych stron nieustannie podejmowane są próby upolitycznienia podróży papieskich. Działo się tak ze wszystkimi papieżami. Jako Kościół jednak nie możemy wpaść w tę pułapkę. Papież przybywa, aby utwierdzać swoje dzieci w wierze, szukać tych, którzy odeszli, i wzywać tych, którzy nie znają Chrystusa ani Jego Kościoła. To jest zatem główna misja. Żałujemy, że z różnymi drobiazgami próbuje się wykorzystać wizerunek następcy św. Piotra. Papież nie przybywa, aby stanąć po stronie jakiegokolwiek przywódcy ani nikogo dyskwalifikować. Przychodzi, aby pokazać nam, że Jezus Chrystus jest jedynym Panem Historii. I że prawdziwe szczęście narodów, jak tak wyraźnie przypomina encyklika Quas primas (której setna rocznica przypadała w 2025 roku), polega na uznaniu i uwielbieniu Chrystusa jako Króla wszechświata i narodów. I że w konsekwencji społeczeństwa powinny być zbudowane na Ewangelii.
AV: Jak ocenia Pan całościowe dziedzictwo papieża Franciszka? Które aspekty jego pontyfikatu uważa Ksiądz Arcybiskup za najważniejsze i najtrwalsze, a które z nich będą nadal kształtować Kościół w Argentynie i poza nią?
☨ HA: Papież Franciszek, ukształtowany w duchu „teologii ludu” (argentyńskiej wersji teologii wyzwolenia) przez współbrata jezuitę Juana Carlosa Scannone, napełnił argentyński episkopat progresywizmem. Kaskada nominacji dokonanych w naszym kraju podczas dwunastu lat jego pontyfikatu, na przykład z bardzo młodymi biskupami pomocniczymi, poważnie warunkuje nadchodzące dekady. W Argentynie Kościół niemal całkowicie utracił swoją obecność w głównym nurcie kultury. Zwrócony niemal wyłącznie ku „społeczności”, jasny, stanowczy i bezkompromisowy głos Jezusa Chrystusa jest wyraźnie nieobecny.
Mamy zatem puste seminaria, puste klasztory i dramatyczny niedobór księży. Całe zgromadzenia umierają z braku powołań. Oskarżenia o „niedostateczną synodalność” lub brak otwartości na „kulturę spotkania” prowadzą do cierpienia z powodu różnych form wygnania. Czyż „spotkanie” nie jest mylone ze zwykłym zgromadzeniem? Czyż wszyscy wierzący, a tym bardziej kapłani, nie są powołani do wyzwalającego i osobistego spotkania z Chrystusem i do prowadzenia do Niego innych braci i sióstr?
Za czasów Franciszka zamknięto seminaria San Rafael i San Luis w Argentynie; oba słynęły z dobrej formacji, jaką otrzymywali tam przyszli księża. Inne seminaria, które również miały solidną doktrynę, oscylują obecnie między marginalizacją a upadkiem. Są diecezje, w których biskupów jest więcej niż seminarzystów. To tylko kilka przykładów tego gwałtownego upadku, o którym wspominałem wcześniej.
Niemniej jednak widzimy pozytywne znaki w nowych pokoleniach, zarówno świeckich, jak i zakonników oraz księży: rośnie zainteresowanie prawosławiem i tradycją. Tylko stamtąd możemy wyobrazić sobie inną przyszłość.
AV: Dlaczego, Pana zdaniem, papież Franciszek nigdy nie odwiedził Argentyny podczas swojego dwunastoletniego pontyfikatu? Jaki czynnik, Księdza Arcybiskupa zdaniem, miał największy wpływ na tę decyzję?
☨ HA: Wielokrotnie powtarzano, że papież Franciszek nie chciał przyjechać do Argentyny, aby nie być „wykorzystywanym” politycznie. To bardzo słaby argument. Jak już wspomniałem, wszystkie wizyty papieskie we wszystkich krajach zawsze mają na celu upolitycznienie. Ale papież nie jest tam po to, by stawiać się po jednej czy drugiej stronie, ale w centrum i ponad. Tam, zakorzeniony u boku Pana, musi prowadzić swoje dzieci.
Papież Jan Paweł II udał się do Polski wkrótce po swoim wyborze, w najtrudniejszych latach komunizmu. Benedykt XVI uczynił to samo w Niemczech. Spotkałem Jorge Bergoglio w 1978 roku, w diecezji San Miguel. Miałem z nim do czynienia przez ponad cztery dekady. Doskonale wiem, jak myślał i działał. Myślę, że nie chciał przyjechać do Argentyny z obawy przed złym przyjęciem i brakiem tłumów, jakie towarzyszyły św. Janowi Pawłowi II podczas jego dwóch wizyt w 1982 i 1987 roku.
AV: Kardynał Víctor Manuel Fernández zastąpił Pana na stanowisku arcybiskupa La Platy. W archidiecezji nastąpiła oczywiście ogromna zmiana z powodu polaryzujących, odmiennych poglądów. Jak scharakteryzowałby Pan jego lata w archidiecezji, biorąc pod uwagę, że nie przyjedzie do Ameryki Południowej ze względu na stan zdrowia?
☨ HA: Bóg osądzi jego czyny, a także moje. Mogę tylko powiedzieć, że w ciągu prawie dwudziestu lat mojej pracy w archidiecezji udzieliłem święceń 49 kapłanom. I to jest największa rzecz, jaką może zrobić biskup: dzielić się w jednym kapłaństwie Jezusa Chrystusa z tymi, których powołał Pan, aby mogli Mu służyć w prezbiterium. Wielu z nich to młodzi, gorliwi, pełni energii i dobrze uformowani w zdrowej doktrynie. Stopniowo podejmują się oni obowiązków w parafiach i misjach, zwłaszcza w dzielnicach robotniczych. Ich duch apostolski, ich pasja dla Chrystusa i troska o zdrowie dusz sprawiają, że te wspólnoty rozkwitają liczebnie i świętością. To jedna z największych satysfakcji tego sędziwego biskupa, który wkrótce będzie musiał zdać sprawę Panu.
AV: Jaka jest obecna sytuacja tradycyjnej mszy łacińskiej w Argentynie? Jakie ograniczenia obowiązują obecnie w jej celebracji i dlaczego, zdaniem Ojca, należy je znieść, aby starsza forma rytu rzymskiego mogła być swobodnie celebrowana dla dobra wiernych, którzy poszukują jej piękna i szacunku?
☨ HA: Msza tradycyjna, biorąc pod uwagę przytłaczająco postępowy skład argentyńskiego episkopatu, spotyka się z wszelkimi formami pogardy i ograniczeń. Przypadki, w których jej odprawianie jest, choć niechętnie, dozwolone, są niezwykle nieliczne.
Wielokrotnie mówiłem, że wielu argentyńskich biskupów żyje w stratosferze i dlatego nie dostrzegają, że młodzi ludzie, którzy wracają do Kościoła lub go odkrywają, czynią to w dużej mierze zafascynowani Tajemnicą Jezusa Chrystusa. Nie przychodzą do Kościoła po to, by szukać czegoś więcej w świecie, ale by uświęcać się pośród wrogiego świata.
Fundamentalnym rozwiązaniem jest powrót do Summorum Pontificum papieża Benedykta XVI, a tym samym uchylenie Traditionis Custodes i innych drakońskich środków poprzedniego pontyfikatu. Msza Wszystkich Wieków, o której Benedykt XVI powiedział, że nigdy nie została zniesiona, charakteryzuje się głębią teologiczną i pięknem literackim, które mają swoje korzenie w VI wieku. Teologia podejmuje Credo Kościoła, a jeśli chodzi o język, należy pamiętać, że nie był on recytowany, lecz jedynie śpiewany; w tym przypadku ryt łaciński jest utożsamiany z różnymi rytami wschodnimi. Oryginalnym atutem jest chorał gregoriański, z jego swobodnymi rytmami i złożonymi, a jednocześnie doskonale czytelnymi fragmentami, nadający się do śpiewu chóralnego. Tragedią jest to, że establishment kościelny porzucił go, zastępując muzyką gitarową.
AV: Jak rozumie Pan synodalność, tak jak jest ona proponowana i praktykowana w ostatnich latach? Czy uważa Pan, że istnieje różnica między argentyńską, niemiecką, a nawet rzymską interpretacją synodalności?
☨ HA: Od początku mówi się o Kościele jako o „komunii”, a nie o „synodalności”. Synod Biskupów istnieje po to, by służyć tej wspólnocie, a nie po to, by rozmywać czy „demokratyzować” decyzje hierarchiczne, ani by podważać wiarę, moralność i dyscyplinę Kościoła.
Ta „synodalność” ostatnich lat dążyła do eksportu tego, co starano się osiągnąć dla Kościoła w Buenos Aires, gdy kardynał Bergoglio był arcybiskupem, w pierwszej dekadzie tego stulecia. Mówiono wówczas o „Kościele w stanie zgromadzenia”. Nie brakowało parafii, w których wywieszano transparenty i tablice podobne do tych na zgromadzeniach studenckich przejętych przez lewicę na uniwersytetach.
Podjęto próbę zadowolenia niemieckich „synodów” i dziś wydaje się, że tu i ówdzie wszystko jest przedmiotem dyskusji. Papież Leon XIV będzie musiał uspokoić Kościół i, wraz z pokojem liturgicznym, ograniczyć tak wiele odstępstw.

AV: Czy spodziewa się Ksiądz Arcybiskup spotkać z papieżem Leonem XIV podczas jego wizyty? Jeśli nadarzy się okazja, co chciałby Pan powiedzieć Jego Świątobliwości?
☨ HA: Jestem w bardzo złym stanie zdrowia i nie będę mógł uczestniczyć w żadnym spotkaniu z papieżem Leonem XIV. Modlę się za niego i ofiarowuję te cierpienia, w tym oczyszczeniu u kresu mojego życia, za naszą Świętą Matkę Kościół. Papież jest synem świętego Augustyna, biskupa i doktora Kościoła, którego podziwiałem przez całe życie i z którego nauczania czerpałem wiele pożywienia. On również żył w czasach barbarzyńców. Niech Pan wzmocni papieża, aby mógł uspokoić wody w Kościele. Nikt nie może go zatrzymać; barka płynie dalej. „Bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16,18).

Jak podobał Ci się ten wpis?
Kliknij na gwiazdkę, by go ocenić!
Średnia ocena / 5. Policzone głosy:
Jeszcze bez oceny. Bądź pierwszy!

















Możliwość komentowania dla zalogowanych użytkowników.