Kategoria: 07. Święta w lipcu

Św. Jan Gwalbert był żołnierzem i przebaczył nie ze słabości czy tchórzostwa, ale „dla miłości Chrystusa”. Zmienił zaciąg, ale walczył do końca w czasach świętokupstwa i konkubinatu księży (tzw. nikolaityzmu).

Św. Piotr Fourier chodził po grzeszników do karczmy lub nachodził ich w domu, by się nawrócili. Niejeden pomyślał: „Pójdę do kościoła, bo przyjdzie po mnie”. I tak się nawracał.

Chociaż rodzice wykosztowali się na wykształcenie św. Jana z Dukli ten początkowo został pustelnikiem, a następnie kilka razy zmieniał zakon i regułę. I nie była to niestałość, ale postęp i coraz dokładniejsze rozeznanie woli Bożej.

Tak jak św. Jan Chrzciciel zginął przez Herodiadę, tak św. Kilian zginął przez Gelianę. Wszystko się powtarza.

Mąż św. Elżbiety Portugalskiej miał za żonę świętą, a mimo to ją zdradzał i miał nieślubne dzieci, o które ona się troszczyła. Została skazana na wygnanie, a mimo to zapobiegła wojnie domowej. A nam źle i źle.

Św. Andrzej Żurawek narzucił sobie tak ostrą ascezę, że anioł musiał go ratować. Ale za życia wygenerował tyle świętości, że po swojej śmierci nawracał grzeszników. Warto więc było.

Św. Godolewa powinna być patronką wszystkich żon, które mają ciężkie życie z mężem i z jego rodziną. Mąż znienawidził ją od chwili ślubu, kazał głodzić i w końcu zamordować. Jednak pod koniec życia nawrócił się u jej grobu, a i jego niewidoma córka odzyskała wzrok. Trzeba więc myśleć długoterminowo, bo nie wiemy, na co się nasze obecne cierpienie jeszcze przyda.

Św. Ulrich, bo tak po niemiecku brzmi jego imię, marzył o życiu duchownego biskupa, a żył w czasach, w których trzeba było dosłownie mieczem robić. Czy czekał na cud Niepokalanego Serca? Nie, kobietom kazał się modlić, a mężczyzną walczyć, a bitwa była długa, krwawa i zwycięska.

św. Otton zanim ruszył do Niemiec studiował w Polsce, gdzie uczył się pobożności. Pocieszające, że nawet na początku XII wieku Polska miała taką reputację.

Matka Boska chciała się podzielić swoją radością i miała też z kim. Z kimś z rodziny, kto przechodził podobnie jak ona coś niespotykanego i cudownego.

Św. Rumold miał żywot tak niezwykły, że trudno było by sobie to wymyśleć. Instruowany był przez anioła, a można by sądzić, że sabotuje sam siebie. Pragnął męczeństwa, przeżył niejedno i padł ofiarą banalnego, zdawać by się mogło, napadu rabunkowego.