Lekcja 1
Początek Księgi Proroka Jeremiasza
Jr 1:1-6
1 Słowa Jeremiasza, syna Helcyaszowego, z kapłanów, którzy byli w Anathot, w ziemi Benjamin.
2 Które słowo Pańskie stało się do niego za dni Jozyasza, syna Amon, króla Judzkiego, trzynastego roku królestwa jego.
3 A stało się za dni Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, aż do skończenia jedenastego roku Sedecyasza, syna Jozyasza, króla Judzkiego, aż do przeprowadzenia Jeruzalem, miesiąca piątego.
4 I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
5 Pierwéj, niźlim cię utworzył w żywocie, znałem cię: i pierwéj, niżeliś wyszedł z żywota, poświęciłem cię: i prorokiem między narody dałem cię.
6 I rzekłem: A, a, a, Panie Boże, oto nie umiem mówić; bom ja jest dziecina.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. These are the days to be observed of you in their seasons.
* In the fourteenth day at even is the Lord’s Passover, and on the fifteenth day ye shall keep a Feast unto the Lord, the Most High.
℣. The Lord spoke unto Moses, saying: Speak unto the children of Israel, and say unto them
℟. In the fourteenth day at even is the Lord’s Passover, and on the fifteenth day ye shall keep a Feast unto the Lord, the Most High.

Lekcja 2
Jr 1:7-13
7 I rzekł Pan do mnie: Nie mów: Jestem dziecina; bo na wszystko, na co cię poślę, pójdziesz, i wszystko, cokolwiek ci rozkażę, mówić będziesz.
8 Nie bój się oblicza ich; bom Ja z tobą jest, abym cię wybawił, mówi Pan.
9 I wyciągnął Pan ręką swą i dotknął się ust moich, i rzekł Pan do mnie: Otom dał słowa moje w usta twoje.
10 Otom cię dziś postanowił nad narodami i nad królestwy, abyś wyrywał i kaził i wytracał i rozwalał i budował i sadził.
11 I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: Co ty widzisz, Jeremiaszu? i rzekłem: Laskę czującą ja widzę.
12 I rzekł Pan do mnie: Dobrześ widział; bo Ja czuć będę nad słowem mojem, abym je wypełnił.
13 I stało się słowo Pańskie powtóre do mnie, mówiąc: Co ty widzisz? i rzekłem: Garniec podpalony ja widzę, a oblicze jego od północy.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Liczni są moi prześladowcy i mówią: Nie znajdzie on w Bogu zbawienia.
* Powstań, Panie, wybaw mnie, mój Boże!
℣. By nieprzyjaciel mój nie mówił: Ja go zwyciężyłem.
℟. Powstań, Panie, wybaw mnie, mój Boże!

Lekcja 3
Jr 1:14-19
14 I rzekł Pan do mnie: Od północy otworzy się złe na wszystkie obywatele ziemie.
15 Bo oto Ja zwołam wszystkie rodzaje królestw północnych, mówi Pan, i przyjdą i postawią każdy stolicę swą w wejściu bram Jerozolimskich i na wszystkich murach jego wokoło i na wszystkich miastach Judzkich.
16 I będę mówić sądy moje z nimi o wszelaką złość ich, którzy mię opuścili a ofiarowali bogom obcym, i kłaniali się robocie rąk swoich.
17 A tak ty przepasz biodra twoje, a wstań i mów do nich wszystko, co Ja każę tobie: nie bój się oblicza ich; bo Ja uczynię, że się nie zlękniesz twarzy ich.
18 Albowiem Ja uczyniłem cię dziś miastem obronnem i słupem żelaznym i murem miedzianym na wszystkiéj ziemi, królom Juda, książętom jego i kapłanom i ludowi ziemie.
19 I będą walczyć na cię, a nie przemogą; bom Ja z tobą jest, mówi Pan, abych cię wybawił.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Jak długo mój nieprzyjaciel będzie się wynosił nade mnie?
* Spojrzyj i wysłuchaj mnie, Panie, mój Boże.
℣. Jeśli upadnę, radować się będą prześladowcy moi. Ja zaś będę ufał Twemu miłosierdziu.
℟. Spojrzyj i wysłuchaj mnie, Panie, mój Boże.
Chwała pominąć
℟. Jak długo mój nieprzyjaciel będzie się wynosił nade mnie? * Spojrzyj i wysłuchaj mnie, Panie, mój Boże.

Lekcja 7
Czytanie Ewangelii świętej według Jana
J 8:46-59
Onego czasu: Oddalił się Jezus za Morze Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. I szła za nim rzesza wielka, bo widzieli cuda, które czynił nad chorymi. Wszedł tedy Jezus na górę i usiadł tam z uczniami swymi. A zbliżała się Pascha, dzień święty żydowski.
I gdy Jezus wzniósł oczy i ujrzał, że wielka rzesza idzie ku Niemu, rzekł do Filipa: «Skąd kupimy chleba, żeby ci posilić się mogli?» A mówił to doświadczając go, bo sam wiedział, co miał uczynić. Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie starczy dla nich chleba, by każdy z nich choć trochę otrzymał». Rzekł mu jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: «Jest tu jedno pacholę, które ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, ale cóż to jest na tak wielu?» Rzekł tedy Jezus: «Każcie ludziom usiąść».
A było dużo trawy na onym miejscu. I tak usiadło mężczyzn około pięciu tysięcy. Wziął tedy Jezus chleby i dzięki uczyniwszy rozdał siedzącym; podobnie i z ryb, ile chcieli. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów swoich: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby się nie zmarnowały». Zebrali tedy i z pięciu chlebów jęczmiennych napełnili dwanaście koszów ułomkami, pozostałymi po tych, którzy jedli.
A ludzie owi, widząc cud, który uczynił Jezus, mówili: «Prawdziwie jest to prorok, który miał przyjść na świat». A Jezus poznawszy, że zamierzali przyjść, aby Go porwać i uczynić królem, oddalił się znowu sam jeden na górę.

Homilia świętego Grzegorza, Papieża
Homilia 18. na Ewangelię
Zważcie, bracia najdrożsi, łagodność Boga. Przyszedł uwalniać od grzechów, a mówił: Kto z was dowiedzie na mnie grzechu? Nie uważa za niegodne siebie wykazywać rozumowo, że nie jest grzesznikiem — On, który mocą Bóstwa mógł usprawiedliwiać grzeszników. Lecz jakże straszliwe jest to, co dodano: Kto z Boga jest, słów Bożych słucha: dlatego wy nie słuchacie, że nie jesteście z Boga. Jeśli bowiem słów Bożych słucha ten tylko, kto jest z Boga, i nie może słuchać Jego słów nikt kto z Niego nie jest — to niech każdy siebie pyta, czy przyjmuje w uchu serca słowa Boga: niech też pojmuje z kogo jest. Prawda nakazuje pragnąć niebiańskiej ojczyzny, wyniszczać pragnienia ciała, odwracać się od chwały świata, nie pożądać cudzego, szczodrze dawać swoje.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Przez cały dzień chodzę smutny, o Panie, albowiem dusza moja pełna jest szyderstwa.
* Przemocy użyli ci, którzy czyhają na mą duszę.
℣. Przyjaciele moi i bliscy moi naprzeciw mnie podchodzą i przystają; ci, którzy byli blisko przy mnie, trzymają się z daleka.
℟. Przemocy użyli ci, którzy czyhają na mą duszę.