Category: Żywoty Świętych

Św. Piotr z Werony miał dobre zadatki na inkwizytora, bo im bardziej jego katolicyzm był za młodu prześladowany, tym bardziej się o niego starał. Uwięziony przez współbraci i uwolniony, nawracał katarów, od których roiło się we Włoszech i nie tylko. Własną krwią w chwili śmierci napisał słowo „Credo..”. Doprawdy wzruszające.

Gdyby nie zły cesarz Dioklecjan i jego prześladowanie nie byłoby tylu męczenników, którzy przyczynili się do upadku pogaństwa, bo wielu męczeństwom towarzyszyły cuda, jak w przypadku św. Wita. I tak zło przyczynia się do rozrostu dobra.

Więc już przed Franciszkiem mieliśmy papieża-odstępcę, który ofiarował kadzidło nie Pachamamie, ale Izydzie i Weście. Już w roku 180 biskupów radziło, jak to złożyć z urzędu, aż przekonano go, by sam ustąpił. Umarł jako męczennik i święty, więc wszystko możliwe, a sam św. Piotr zatroszczył się o pochowanie jego ciała.

A skąd św. Marek miał te wiadomości, skoro nie był Apostołem? Od św. Piotra, gdyż Ewangelia według św. Marka jest w sumie Ewangelią według św. Piotra, który stanowi jej główne źródło. To dlaczego św. Piotr nie napisał sam Ewangelii, tylko swoje listy? Bo miał co innego do roboty i Opatrzność tak zrządziła.

Św. Jerzy był męczennikiem z Kapadocji, który przeżył wiele, aż w końcu został ścięty. Historia o św. Jerzym smokobójcy dotyczy kogoś innego. A czy istnieją smoki? Metaforyczne z pewnością, a może się i kiedyś jakiś realny ostał, bo „smok” to żaden gatunek zoologiczny i interpretować go można różnie.

Święty Wojciech jest doskonałym przykładem na to, że nawet święty może mieć dość swoich współziomków i swojej rodziny. Waśnie rodowe zakończone wymordowaniem jego rodziny, powikłania polityczne, dynastyczne i osobiste. Zamordowany został jednak nie z rąk swoich, ale obcych.

św. Anzelm znany jest filozofom jako twórca tzw. dowodu ontologicznego na istnienie Boga, teologom jako autor pierwszej scholastycznej soteriologii „Cur Deus homo”, historykom jako bojownik i wolność Kościoła i wygnaniec. Urodził się w Italii, w Aoście, a skończył jako prymas Anglii. Uchodzi także za pierwszego scholastyka. Jest więc co świętować.