Św. Adela cesarzowa miała życiorys, którym można by obdarzyć kilka telenoweli i seriali przygodowych. Więzienie, śmierć męża, nienawiść dzieci, wyniesienia i upadki oraz audiencja u papieża, który słynął z nieobyczajności. I nie dlatego została świętą, ale pomimo tego. A nam źle i ciężko!
Męczeństwo św. Łucji dowiodło, że przez czystych i niepokalanych przemawia Duch Św. Przez innych niestety nie.
Św. Otylia odzyskała wzrok i wypiękniała przez chrzest. Dlaczego? Bo ślepotę i brzydotę wywołują demony, które po chrzcie tracą swoje prawa.
Św. Leokadia była prawdziwą męczenniczką, gdyż umarła z odniesionych ran. Św. Ildefons, biskup Toledo, poświadcza cud, w którym święta na krótka ożyła i przemawiała.
Czy przeniesienie Domku Loretańskiego przez aniołów jest teologicznie możliwe? Jest, ponieważ aniołowie mają wpływ na ruch przestrzenny i przedmioty poruszać i przenosić potrafią. Nie tylko te upadłe, ale także te dobre. Skoro przeniosły ciało św. Katarzyny Aleksandryjskiej, to Domek Loretański też mogły. Oczywiście, że to cud, ale czy nie było rzeczą stosowną, by Pan Bóg zachował miejsce Wcielenia od pohańbienia przez niewiernych? Jak najbardziej. Piszący te słowa czytał gdzieś „racjonalistyczne” wydarzenie, że to nie aniołowie, a rodzina kupiecka o nazwisku Angeli, nie w powietrzu, ale na statku, nie cudownie, ale naturalnie Domek Loretański przenieśli. Kłania się Radio Erewań. Ale znając kupiecką mentalność, szczególnie południowo-bliskowschodnią tłumaczenie to wydaje się absurdalne, bo który kupiec będzie cudzy dom na statek ładować, fracht płacić i za darmo na wybrzeżu wystawić. Więc przeniesienie przez aniołów jest nie tylko bardziej teologiczne, ale i logiczne.
Dobro pochodzi z zewnątrz. Chrystus zstąpił na świat z łona Ojca, pierwszy apostoł Niemiec – św. Bonifacy był Irlandczykiem, drugi – św. Piotr Kanizjusz Holendrem.
Przymuszenie cesarza Teodozjusza do pokuty publicznej przez św. Ambrożego ukazywane jest często jak wyższość władzy duchownej nad władzą świecką. I tak jest rzeczywiście, ale cesarz dlatego ukorzył się przed Bogiem, Kościołem i św. Ambrożym, ponieważ to właśnie biskup Mediolanu był jedynym, który cesarzowi nie schlebiał i pozostał surowy ryzykując własne życie. I tak wszyscy uczymy się, że na autorytet moralny trzeba sobie zasłużyć.
Prawdziwy św. Mikołaj nie jest Santa Claus, gdyż za podarkami tego pierwszego kryje się historia dla dorosłych. Dzieciom należy mówić prawdę, mimo wszystko.
Św. Saba do pustelnictwa przysposabiał się w zakonie, a całe jego życie upłynęło pomiędzy okresami troski o ludzi i uciekanie od nich, by przebywać w towarzystwie dzikich zwierząt. Kiedy pod koniec życia wyruszył z misją polityczną do cesarza był naprawdę przygotowany na wszystko.
Ojciec św. Barbary był ciężkim psychopatą i „diabolicznym narcyzem”, ale właśnie dzięki niemu nawróciła się i zdobyła palmę męczeństwa. Już Pan Bóg wie, co komu służy.
Św. Franciszek Ksawery był pierwszym teologiem i kapłanem zgromadzenia, a listy do św. Ignacego pisał na kolanach. Ileż frustracji musiał przeżyć w Indiach, kiedy to swój pobyt tam musiał zacząć od usuwania zgorszenia. Czynił pokutę za innych i umarł śmiercią naturalną.
Rodzice i siostra św. Bibiany także zginęli jako męczennicy, a ona sama została zatłuczona na śmierć. Jej ojciec nie pomyślał, że jeśli wyprze się wiary ocali rodzinę, „która jest najważniejsza”, ale w ten sposób ocalił rodzinę na życie wieczne.
Św. Andrzej z radością powitał swój krzyż i to nie metaforyczny, na którym konał trzy dni.
Znamy św. Leonarda z jego kazania o predestynacji, które bardzo zapada w pamięć. Jego inne kazania były niemniej piorunujące, a Pan Bóg nawet oddalił zarazę, by ludzie mogli go słuchać. I to wszystko w okresie Oświecenia, pod koniec XVIII wieku.
Bł. Benedykt Labre odnalazł swoje powołanie w żebractwie, bo odrzuciły go wszystkie zakony.
Doprawdy szkoda, że pewnych świętych w ogóle nie znamy, a ich przykłady nie są nam stawiane przed oczy np. na rekolekcjach dla małżeństw. Bo stosunek Eulogiusza do żebraka to obraz niejednego małżeństwa. Potwarz, niewdzięczność aż do opętania włącznie, a dzięki temu właśnie świętość.
św. Konradowi kaplicę poświęcili aniołowi najwyraźniej na zasadzie Ecclesia supplet.
św. Katarzyna Aleksandryjska przedstawiana jest z kołem nie tylko dlatego, że było to narzędzie jej niedoszłej tortury, ale także dlatego, że swoją wiarą, wymową i wykształceniem pokonała filozofów neoplatońskich, dla których koło symbolizowało wychodzenie wielości z jedności. Kościół część rozwiązań neoplatońskich przejął, być może dzięki św. Katarzynie, która tę filozofię swoim chrztem krwi ochrzciła.
Przed poznaniem św. Teresy z Avila św. Jan od Krzyża pragnął zostać kartuzem, by mieć spokój, a Pan Bóg kazał mu działać i reformować Karmel. Przeszedł z rąk współbraci wiele cierpień do dosłownych tortur włącznie, uciekł z jednego klasztoru spuszczając się z okna po linie, a pod koniec życia wybrał takiego przełożonego, który by go na pewno najbardziej prześladował. I na co my narzekamy?
Chociaż św. Klemens Rzymski papież uczynił cud dla innych, to zginął w obozie pracy w ramach odwetu za dokonany cud. A jego śmierć spowodowała więcej nawróceń niż być może całe uprzednie życie. Pan Bóg działa inaczej.
Mąż św. Cecylii Walerian widział jej anioła, a jego brat poczuł zapach róż i lilii. Zatem przeżycia nadprzyrodzone nie są zarezerwowane wyłącznie dla świętych.
Za wierność papieżowi św. Jozafat przypłacił życiem kładąc podwaliny pod przyszłe cierpienia unitów.
Podczas gdy ludzie polityki szukają swojego patrona, który by pokazał, jak pogodzić pobożność, politykę, rodzinę i zawód tacy święci już istnieli, tylko o nich nie wiemy. Jednym z nich był żonaty i dzieciaty święty Leopold Austriacki, który wiedział, że powodzenie jego panowania zależy od ilość i jakości mnichów.
św. Gertruda mistyczka była rodzoną siostrą św. Mechtchyldy także mistyczki. Siostry, dziewice, zakonnice, mistyczki – zatem można.
You cannot copy content of this page
English 
Polski
You must be logged in to post a comment.