Św. Opportuna, której relikwiarz w Moussy, widzimy powyżej, na łożu śmierci widziała szatana, którego przegoniła egzorcyzmem. I to bez zezwolenia biskupa na piśmie. Więc można? Można. Skoro nawet świętych na łożu śmierci atakuje, to co dopiero nas.
św. Anzelm znany jest filozofom jako twórca tzw. dowodu ontologicznego na istnienie Boga, teologom jako autor pierwszej scholastycznej soteriologii „Cur Deus homo”, historykom jako bojownik i wolność Kościoła i wygnaniec. Urodził się w Italii, w Aoście, a skończył jako prymas Anglii. Uchodzi także za pierwszego scholastyka. Jest więc co świętować.
O błog. Janie Prandocie, biskupie Krakowa, chyba mało kto słyszał. Ciekawe, że nawet za Jana Pawła II nie awansował na świętego. Może mało cudów, ale tuszowania pedofilii na pewno mu zarzucić nie można. Chyba archidiecezja krakowska nigdy tak nie sięgnęła dna, jak obecna. Błogosławiony Janie Prandoto, módl się za nami!
Co robił Chrystus w Wielką Sobotę, gdy Jego ciało spoczywało w grobie?
Pomijając zasługi własne św. Leona IX warto zwrócić uwagę na okoliczność, iż główni papieże Średniowiecza byli bardzo młodzi, porównując ich z papieżami choćby XX wieku, gdy osiedli na Stolicy Piotrowej. Św. Grzegorz VII miał 43, Innocenty III 37, a obchodzony dziś Leon IX 47. To właśnie wiek, kiedy się jeszcze coś chce i może. Z wiekiem człowiek staje się niestety coraz wygodniejszy i bojaźliwy. A św. Leon IX nigdy nie pełnił swojej woli i nie realizował sam siebie. Bo będąc diakonem musiał udać się na dwór cesarski, tam został żołnierzem, potem biskupem, a w końcu papieżem, gdzie wszystkie dotychczasowe doświadczenia się mu przydały. Więc potrafił i „dołożyć” i znał zasady dyplomacji. I gdzie dziś tacy duchowni?
Św. Apolloniusz był senatorem, więc senat musiał potwierdzić jego wyrok śmierci, co też uczynił. Przywiązanie do posady było silniejszy niż słowa prawdy. Trudno.
Innocenty I papież jest męczennikiem, bo męczeństwo przeżył i długo jeszcze potem działał dla dobra Kościoła. Przeżył także wprowadzony przez samego siebie sąd Boży posądzany o stosunki z pobożną wdową. To on przeżył splądrowanie Rzymu przez Wizygotów i przeniósł niejako Rzym do Rawenny.
Św. Lambert umarł podobnie jak św. Jan Chrzciciel umarł w obronie małżeństwa nie chcąc błogosławić konkubinatowi króla Pipina, który był, jak to mówią Amerykanie „pussy whipped”, to jest zdominowany przez swoją konkubinę. Mord przebiegł także na sposób Herodiady: cudzymi rękoma poprzez namowę. Jakie to prawdziwe i smutne.
Dla odróżnienia tego świętego od innego Saby – pustelnika, ten nosi przydomek Got, bo był Gotem. Kiedy Rzymianie zaczęli tolerować chrześcijaństwo, zaczęli je prześladować Gotowie, najpierw chrześcijaństwo jako takie, a potem katolicyzm, bo byli arianami. Św. Saba dopiero w trzecim prześladowani stracił życie, a od męczeństwa się cały czas nie uchylał.
Trudno nie wzruszyć się czytając żywot św. Lidwiny, po holendersku Liduiny. Chora, wzgardzona, zapoznana i jeszcze kłuta nożem przez gapiów.
Rządy Gotów w Europie, w tym Wizygotów w Hiszpanii to rządy arian. Chociaż Kościół na Zachodzie w szóstym wieku doktrynalnie przezwyciężył tę herezję, to nawróceni barbarzyńcy byli w większości arianami. Św. Hermenegild nawrócił się dzięki swojej żonie podziwiając jej cierpliwość. Więc żony czasami mają wpływ na swoich mężów, reszta stosunków rodzinnych nie do pozazdroszczenia, na wypadek, gdyby ktoś też miał problemy z teściem, ojcem i macochą.
św. Makariusz nawet jako patriarcha Antiochii wiódł żywot ukryty, a im bardziej chciał ukrytym pozostać tym więcej czynił cudów.
Św. Leon Wielki był nie tylko wielkim pisarzem i dogmatykiem, ale również odważnym mężczyzną.
Św. Mechtylda miała nie tylko wczesne powołanie, ale także wizje Najświętszego Serca Jezusa, całe wieki przed wprowadzeniem tego święta.
Św. Maria Egipcjanka jest nie tylko kolejną nawróconą prostytutką, ale także dowodem na moc rozgrzeszenia sakramentalnego. Chociaż pokutowała przez 47 lat i przeszła przez wody Jordanu suchą nogą, to mimo to wyspowiadała się z całego życia przed kapłanem, gdyż pokutę odprawiła przedtem.
Winston Churchill powiedział, że jeśli ktoś ma wrogów, to oznacza to, że o coś w życiu walczył. Św. Albert – łaciński patriarcha Jerozolimy – miał mnóstwo wrogów z urzędu zanim pozyskał wrogów osobistych. Po pierwsze Turków i muzułmanów, z którymi ta enklawa chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie ciągle walczyła, po drugie Żydów, którzy na tamtych terenach nadal żyli, po trzecie Bizancjum, którym patriarchat łaciński był cierniem w oku, na terenach tradycyjnie bizantyjskich i którzy słusznie mieli krzyżowcom za złe zrabowanie Konstantynopola w roku 1206. Dodajmy do tego zakony rycerskie, które zwalczały się między sobą i żadnej zwierzchności kościelnej czy świeckiej nad sobą mieć nie chciały, więc nie dziwi fakt, że ten święty mąż zmarł pchnięty włócznią w plecy i to nie metaforycznie, ale dosłownie.
Św. Herman Józef, dzisiaj całkowicie nieznany, jest rzadkim przykładem zaślubin mistycznych z Maryją. Mamy wiele opisów zaślubin mistycznych kobiet z Chrystusem lub mężczyzn z Chrystusem, którzy opisują swoją duszę jako ona (św. Bernhard z Clairvaux i św. Jan od Krzyża), a zaślubin mężczyzn z Maryją jest mało. Dlaczego? Ponieważ wymaga to niebywałej czystości i specjalnej łaski.
Uroczystość Bożego Ciała sięga objawień prywatnych św. Juliany, ale w Kościele kult eucharystyczny istniał i przedtem.
Niniejszym przedstawiamy kazania Ojców Kościoła, które można znaleźć w dawnych brewiarzach.
„Jeżeli Bóg dozwoli spaść klęskom na Kościół święty, to też zsyła zawsze mężów wielkich duchem, nauką i poświęceniem.”
Św. Izydor z Sewilli jest ostatnim Ojcem Kościoła Zachodu i encyklopedystą, gdyż miał wiedzę doprawdy encyklopedyczną. A tutaj dowiadujemy się, że uciekł ze szkoły, w której być może się nudził. Oddał się nauce, ale musiał z celu klasztornej wyjść i objąć biskupstwo w burzliwych czasach. Biskupem został przymuszony przemocą, ale został.
Co robił Chrystus w Wielką Sobotę, gdy Jego ciało spoczywało w grobie? Wyzwalał jako umarły wśród umarłych sprawiedliwych czekających na Niego w Otchłani. Otchłań „wypluła” ich jak ryba Jonasza.
Śledząc żywoty wielu świętych angielskich biskupów trudno nam uwierzyć, jak bardzo katolicka była niegdyś Anglia i jak to właśnie angielscy biskupi przodowali w przeciwstawianiu się monarchom.
Drogę św. Franciszka z Paoli zapoczątkowali jego rodzice, którzy oddali go do klasztoru. Widocznie dzieci mieli więcej, bo z jedynakiem by prawdopodobnie tak nie postąpili.
You cannot copy content of this page
English 
Polski
You must be logged in to post a comment.