Przedstawiona w ostatnim odcinku perspektywa zwiększenia obecności sacrum w naszym wymiarze poprzez obchodzenie konkretnych świąt może wydawać się dziwna.

Ale faktycznie taki jest katolicki pogląd, wyrażany w liturgii. I tak Kościół modli się w hymnie Panis Angelicus:

Te, trina Déitas únaque, póscimus, sic nos tu visita, sicut te cólimus: Per tuas sémitas duc nos quo téndimus: Ad lucem quam inhábitas. Amen

Ciebie, trojakie i jedyne Bóstwo prosimy, byś nawiedziło nas tak, jak Cię czcimy: prowadź nas po Twoich ścieżkach, dokąd dążymy – do światłości, którą zamieszkujesz. Amen.

Zatem Pan Bóg nawiedza nas na tyle, w jakim stopniu Go prawidłowo czcimy. Jak nie czcimy, to nie nawiedza, czego od reformy liturgicznej możemy wszyscy doświadczyć.

Jak bowiem przeczytać można w bulli dogmatycznej Piusa IX Ineffabilis Deus (1854) ogłaszającej dogmat o Niepokalanym Poczęciu.

Przepisy odnoszące się do nabożeństw najściślej są związane z przedmiotem kultu i dlatego nie mogą być prawomocne ani trwałe, jeśli przedmiot ten jest nieustalony i wątpliwy. Dlatego to Poprzednicy Nasi jako Biskupi Rzymscy z całą troskliwością rozpowszechniając kult Poczęcia, najstaranniej zabiegali o wyjaśnienie przedmiotu tej czci, wyjaśnioną naukę następnie wpajając wiernym.

Kościół obchodzi to, co jest. I co ciekawe najpierw Kościół zwykle coś liturgicznie obchodził, zanim to oficjalnie dogmatyzował.

W naszej bowiem ziemskiej rzeczywistości może odbijać się jedynie ta prawda, która istnieje. Jednak liturgiczne obchody „oświecają” naszą rzeczywistość nawet wtedy, gdy w nich nie uczestniczymy i o nich nie wiemy.

Dlatego też te wszystkie msze prywatne, odprawiane przez księży bez udziału ludu w bocznych kaplicach miały taką niesamowitą moc. Im więcej mszy, im wyższe rangą święta, tym więcej łaski dla świata.

Gdyby było inaczej nie zostałyby przecież – dzięki „reformie” kalendarza liturgicznego – zniesione.

Święta maryjne to przyglądanie się z różnych perspektyw Tajemnicy Wcielenia. One wszystkie dotyczą albo przygotowania NMP do jej misji, albo jej współuczestnictwa w tajemnicy Wcielenia i Odkupienia.

Ponieważ Matka Boska nie umarła, a ciałem i duszą została przyjęta do nieba, toteż działa do dziś, co tłumaczy jej późniejsze tytuły.

Z tej perspektywy łatwiej zrozumieć stosunkowo dużą ilość świąt maryjnych, które – według kalendarza z 1930 roku – przedstawimy poniżej.

Pominiemy tutaj święta „mieszane”, to jest takie, w których Matka Boska występuje, nie jest jednak bezpośrednio obchodzona, jak np. Świętej Rodziny, a skoncentrujemy się na świętach czysto maryjnych.

Kalendarz ten ukazuje 38 świąt maryjnych. Być może w niektórych rejonach doszło jeszcze kilka, jak na przykład w Polsce święto 3 maja.

Każda sobota była maryjna, więc maryjność ontyczna promieniowała na maryjność ziemską. Można by rzec, że ludzkość otulona była błękitnym, maryjnym płaszczem.

Prawie każdy miesiąc był miesiącem maryjnym, uwzględniając ilość świąt.

Chcesz czytać wszystko?

Wykup abonament.

Spodobało się? Wspieraj nas!

Kartą, paypalem lub bezpośrednim przelewem.

Datki