Ewangelia na święto narodzenia Najświętszej Maryi Panny.

Mt 1, 1-16 Księga rodowodu Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego. Abraham zrodził Izaaka. A Izaak zrodził Jakuba. A Jakub zrodził Judę i braci jego. A Juda zrodził Faresa i Zarę z Tamary. A Fares zrodził, Ezrona. A Ezron zrodzi Arama. A Aram zrodzi Aminadaba, Aminadab zaś zrodził Naassona. A Naasson zrodził Salmona: A Salmon zrodził Booza z Rahaby. A Booz zrodzii Obeda z Rut. A Obed zrodził Jessego. Jesse zaś zrodził Dawida króla. A Dawid król zrodził Salomona z tej, która była Uriaszowa. A Salomon zrodził Roboama. A Roboam zrodził Abiasza. A Abiasz zrodził Azę. A Aza zrodził Jozafata. A Jozafat zrodził Jorama. A Joram zrodził Ozjasza. A Ozjasz zrodził Joatama. A Joatam zrodzil Achaza. A Achaz zrodził Ezechiasza. A Ezechiasz zrodził Manassesa. A Manasses zrodził Amona. A Amon zrodził Jozjasza. Jozjasz zaś zrodził Jechoniasza i braci jego w czasie uprowadzenia do Babilonu. A po uprowadzeniu do Babilonu Jechoniasz zrodził Salatiela. A Salatiel zrodził Zorobabela. A Zorobabel zrodził Abiuda. A Abiud zrodził Eliakima. A Eliakim zrodził Azora. A Azor zrodził Sadoka. A Sadok zrodził Achima. A Achim zrodził Eliuda. A Eliud zrodził Eleazara. A Eleazar zrodził Matana. A Matan zrodził Jakuba. Jakub zaś zrodził Józefa, męża Maryi, z której się narodził Jezus, zwany Chrystusem.

Homilia księdza Jakuba Wujka TJ

Jako w nocy rozmaite się gwiazdy na niebie ukazują, od wschodu na zachód ciągnące, ale niewielką światłością świecące, aż dopiero na świtaniu, gdy słońce nachodzi, pozostaje ona gwiazda najśliczniejsza, którą jutrzenką i gwiazdą zorzy, słońce uprzedzającą, zowią, tak po zgrzeszeniu Adamowym, gdy zaszła noc grzechu, rozliczne się gwiazdy ukazały, to jest patriarchowie i prorocy święci jako: Abel, Henoch, Noe, Abraham i insi, lecz wszystkie te gwiazdy małą światłość łaski z siebie wypuściły. Ale gdy zupełność czasu nadchodziła, którego Bóg Ojciec miał zesłać Syna swego, aby wszystek świat oświecił Boską swą jasnością, słońce ono sprawiedliwości, Chrystusa Pana i Boga nszego, tedy wnet powstała Najświętsza Panna Maryja, gwiazda ona zaranna i najśliczniejsza, zorza ona najjaśniejsza, która nam przywiodła Boskie ono słońce, które nocne ciemności rozpędziło i dziwną światłość łaski z sobą nam przyniosło. Tać jest ona zorza, o której Salomon w pieśniach swoich z podziwieniem mówił: „A któraż to jest, która postępuje, jako powstająca zorza?”. I Dawid w osobie Boga Ojca, do Syna mówiącego, wedle żydowskiego tekstu: „Z żywota jutrzenki (to jest Panny czystej Maryi) tobie rosa narodzenia twego, – gdzie Pana Chrystusa rosie, a Pannę Maryję przyrównywa zorzy. Bo jako rosa rodzi się z zorzy mocą niebieską, tak Syn Boży począł się i narodził z Panny bez męża za sprawą Ducha Świętego, a jako rosa jest wdzięczna światu i ziemię płodną czyni, tak daleko więcej narodzenie Pańskie świat uweseliło i rodzajowi ludzkiemu duchowną płodność przyniosło, aby wydało obfite owoce dobrych uczynków. Przetoż Izajasz poczęcie i narodzenie Pana Chrystusa przyrównywa rosie, kiedy mówi: „Spuśćcie rosę niebiosa z wierzchu, a obłoki niech spuszczą ze dżdżem Sprawiedliwego; niech się otworzy ziemia a urodzi Zbawiciela”. Ale my już weźmy przed się ewangelię św. dzisiejszą.

Dwojaki jest rodzaj Pana naszego Jezusa Chrystusa: jeden wedle Bóstwa, a drugi według człowieczeństwa, jeden wieczny, a drugi doczesny. Przetoż on narodził się przed wieki z Boga Ojca prawy Bóg, a przez ten narodził się pod czasem z Matki człowieczej prawy człowiek. Przez on narodził się wiecznie z Ojca bez matki, a przez ten narodził się docześnie z Panny Matki bez ojca. On rodzaj jest niedościgły, a ten zaś dziwny. O onem rzekł Izajasz prorok: „Narodzenie Jego kto wysłowi?” – a o tem tu mówi św. Mateusz: „Księgi rodzaju Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego”.

A obacz, iż czworakie jest rodzenie doczesne. Pierwsze było ani z męża, ani z niewiasty, jako gdy Pan Bóg stworzył z ziemi pierwszego człowieka. Wtóre było z męża bez niewiasty, jako gdy Bóg stworzył niewiastę z boku męża śpiącego. Trzecie jest pospolite, zwyczajne, z męża i z niewiasty. Zostawało czwarte: z niewiasty bez męża, a toć jest osobne rodzenie Pana Jezusa Chrystusa. Pierwsze, wtóre i trzecie rodzenie byłoć dla rozmnożenia rodzaju ludzkiego, lecz czwarte a ostateczne dla odkupienia jego. One trzy rodzaje upadły przez nieposłuszeństwo, a ten czwarty naprawił ich upadki.

Jest tedy ten rodzaj nad insze większy, dziwniejszy i nam pożyteczniejszy. Większy, mówię, bo większy jest Ten, który się narodził, gdyż jest Synem Bożym. Dziwniejszy, iż jest rzecz dziwniejsza, że się Bóg w postaci służebniczej z niewiasty narodzić raczył, aniż to, iż sługę raczył stworzyć, a pożyteczniejszy zaś, iż nam pożyteczniej jest odrodzić się do żywota wiecznego (co mamy przez narodzenie Pana Chrystusowe), aniźli się rodzić na śmierć na tym świecie przez rodzenie cielesne.

Ale gdy Ewangelista tylko o doczesnym rodzaju Pana Chrystusowym mówi, czemuż z tak daleka zaczyna, wyliczając wiele pokoleń? Aby okazał żydom, którym pisał, że on nie lada Chrystusa rodzaj opisuje, ale onego samego, który starym ojcom w zakonie był z dawna obiecany, przetoż i dwu ojców naprzód kładzie, to jest Dawida i Abrahama, którzy osobliwą obietnicę mieli, że się z ich plemienia Chrystus narodzić miał, bo Abrahamowi rzeczono: „W plemieniu twoim będą błogosławione wszystkie narodu”, a Dawidowi zasię: „Iż położę na wieki wieków nasienie Jego i stolicę Jego jako dni wieku.”. I zasię: „Z owocu żywota twego położę na stolicy twojej”.

Modlitwa

Módlmy się. Udziel, prosimy Cię, Panie, sługom swoim darów łaski niebieskiej, a jako Boskie Macierzyństwo Przenajświętszej Dziewicy stało się zbawienia naszego początkiem, tak niech uroczystość Jej Narodzenia wyjedna nam przymnożenie darów pokoju. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.