Ewangelia na święto św. Jakuba Apostoła

Mt 20, 20-23. Onego czasu: Przystąpiła do Jezusa matka synów Zebedeuszowych z Synami swymi, składając Mu pokłon i o coś Go prosząc. A On rzekł jej: «Czegoż chcesz?» Rzekła mu: powiedz, aby ci dwaj synowie moi zasiedli w królestwie Twoim, jeden po prawicy Twojej, a drugi po lewicy». A Jezus odpowiadając rzekł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który ja pić będę?» Mówią Mu: «Możemy». Rzekł im: «Kielich mój wprawdzie pić będziecie, ale aby zasiąść po prawicy mojej albo po lewicy, nie jest moją rzeczą dać wam, lecz tylko tym, którym jest to zgotowane od Ojca mego».

Homilia księdza Jakuba Wujka TJ

Przystąpiła do Pana Jezusa matka synów Zebedeuszowych, kłaniając się i prosząc czegoś u Niego. Byli apostołowie tego mniemania, którego i wszyscy żydzi naonczas, i dziś jeszcze są ich potomkowie, żeby królestwo Chrystusowe świeckie i ziemskie miało być, w którem by też byli radni panowie, starostowie, dworzanie i insi urzędnicy. A iż wierzyli, że Pan Jezus był prawym Chrystusem, to jest Mesjaszem, i często Go słyszeli mówiącego o królestwie swoim, spierali się nieraz, który by miał być z nich największym i pierwszym po królu w tym królestwie. Jakub i Jan, bojąc się, aby ich Piotr do tej zwierzchności nie ubieżał, naprawili swą matkę, aby im prosiła pierwsze miejsce u Pana Jezusa.

Gdzie się uczmy naprzód, jako się takoż i my w prośbach naszych zachować mamy. Bo jeśli u Pana co otrzymać chcemy, tedy prośmy przez przyczyny tych, którzy się Bogu podobali, którym On nic odmówić nie może, i których prośba wiele waży u Niego. A potem przystąpmy i sami do Niego z wiarą i z prawdziwym ku Niemu nawróceniem, jako ona niewiasta krwotok cierpiąca¹. Trzecie, uczyńmyż takoż pokłon, znając niegodność swą i korząc się jako najniżej przed Panem, a w samym miłosierdziu Jego nadzieję pokładając, jako on jawnogrzesznik². Czwarte, prośmy czego statecznego, nie rzeczy doczesnych, których oto ci, prosząc, nic nie otrzymali. Prośmy nie pomsty nad nieprzyjaciółmi, ale prośmy w imię Pana Jezusa, rzeczy niebieskich a zbawiennych. Prośmy naprzód i nade wszystko królestwa niebieskiego i sprawiedliwości jego, a te insze rzeczy będą nam przydane.³ Piąte, nie uciekajmy się do czarów, do czartów, do praktykarzów w jakichkolwiek potrzebach naszych, ale do Tego samego, od którego jest wszelkie dobro nasze.

Gdy tedy matka synów Zebedeuszowych przystąpiła z pokłonem i z prośbą, żądając czegoś u Niego, spytał ją Pan Jezus: «Czego chcesz?». Nie rzekł jako Herod onej skoczce: «przysięgam, iż uczynię wszystko czego żądasz, byś też chciała i połowicę królestwa mego«⁴, ale pierwiej spytał, czego żąda, nauczając wszystkich – a zwłaszcza przełożonych – aby dla powinowactwa, albo dla krewności przyjaciołom nie obiecywali, ażby pierwiej zrozumieli, jeśli słusznych albo niesłusznych rzeczy proszą. Rzecz, prawi, aby siedzieli ci dwaj synowie moi, jeden na prawicy, a drugi na lewicy w królestwie Twoim. Patrzajże, jaką wiarę ta niewiasta o Panu Jezusie miała. Bo widząc Go ubogim, który nie miał, gdzie by głowę mógł skłonić⁵, ona wżdy Go królem wyznawała, jako i on łotr na krzyżu. I nie mówi „uczyń”, ale „rzecz”, jakoby wyznając, że On był nie tylko królem, ale i prawym Bogiem, któremu jedno jest rzec i czynić. Takiej wiary nam też do modlitwy potrzeba, abyśmy nie wątpili, że On może i chce wszystko dla nas uczynić, czego prosimy wedle woli Jego. Takci by nam też ni o co więcej nie prosić, jeno abyśmy zawsze przy Panu swym byli, a nigdy od Niego nie odstępowali.

Modlitwa

Módlmy się. Bądź, Panie, dla ludu Twego tym, który uświęca i strzeże, aby wsparty opieką Apostoła Twego Jakuba, podobał Ci się swym postępowaniem i służył Ci w spokoju ducha. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.