℣. Pobłogosław, ojcze.
Błogosławieństwo. Czytanie Ewangelii niech będzie nam zbawieniem i obroną. Amen.

Lekcja 1
Czytanie Ewangelii świętej według Mateusza
Mt 15:1-20

Onego czasu: Przystąpili do Jezusa uczeni w Piśmie i faryzeusze z Jerozolimy, mówiąc: «Czemu uczniowie twoi wykraczają przeciw podaniu starszych? Nie obmywają bowiem rąk, gdy chleb spożywają». On zaś odpowiadając im, rzekł: «Czemu i wy wykraczacie przeciw ustawie Bożej dla podania waszego? Albowiem Bóg rzekł: „Czcij ojca twego i matkę” oraz „Kto by złorzeczył ojcu lub matce, śmiercią niech będzie ukarany”. Wy zaś powiadacie: Ktobykolwiek rzekł ojcu albo matce: Ofiarą jest, cokolwiek ode mnie tobie się przynależy, nie uczci ojca swego albo matki swojej. I przekreśliliście przykazanie Boże dla podania waszego. Obłudnicy, dobrze o was prorokował Izajasz, mówiąc: Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich daleko jest ode mnie, lecz na próżno cześć mi oddają, gdy głoszą nauki i ustawy ludzkie».
I wezwawszy do siebie rzesze, rzekł im: «Słuchajcie i rozumiejcie: Nie to plami człowieka, co wchodzi do ust, ale to plami człowieka, co z ust wychodzi». Wtedy przystąpiwszy uczniowie Jego rzekli Mu: «Wiesz, że faryzeusze posłyszawszy to słowo zgorszyli się». A On odpowiadając rzekł: «Wszelki szczep, którego nie szczepił Ojciec mój niebieski, wykorzeniony będzie. Zaniechajcie ich, bo ślepi są i przewodnicy ślepych. A jeśliby ślepy ślepego wiódł, obydwaj w dół wpadają». A Piotr odpowiadając rzekł Mu: «Wyłóż nam tę przypowieść». A On rzekł: «Jeszcze i wy także nie macie zrozumienia? Nie rozumiecie, że wszystko, co do ust wchodzi, idzie do żołądka i wydala się na zewnątrz. Ale to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca, i to plami człowieka: z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, nieczystości, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. To jest, co plami człowieka. Ale jeść nieobmytymi rękoma człowieka nie plami».

Homilia świętego Hieronima, Kapłana
Księga 2. Komentarza, do rozdz. 15. Ewangelii wg św. Mateusza
Zdumiewająca głupota faryzeuszy i uczonych w Piśmie. Syna Bożego oskarżają, że nie zachowuje ludzkich tradycji i przykazań. Nie obmywają bowiem rąk, gdy chleb spożywają. Należy obmywać ręce, to jest uczynki, nie ciała, lecz duszy, aby się w nich spełniało Słowo Boże. On zaś, odpowiadając im, rzekł: „Czemu i wy wykraczacie przeciw ustawie Bożej dla podania waszego?” Plugawe oszczerstwo zbija słuszną odpowiedzią. Powiada: Gdy wy dla ludzkiej tradycji gardzicie przykazaniem Pańskim, dlaczego uważacie za właściwe oskarżać mych uczniów, że niewiele sobie ważą nakazy starszych, aby strzec postanowień Bożych?
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Słusznie to cierpiemy; bośmy zgrzeszyli przeciw bratu naszemu, widząc utrapienie dusze jego, gdy się nam modlił, a nie wysłuchaliśmy:
* Dlategóż przyszedł na nas ten kłopot.
℣. Rzekł Ruben, braci swojej: Azam wam nie mówił: Nie grzeszcie przeciw dziecięciu, a nie słuchaliście mię?
℟. Dlategóż przyszedł na nas ten kłopot.

℣. Pobłogosław, ojcze.
Błogosławieństwo. Pomoc Boża niech będzie z nami zawsze. Amen.

Lekcja 2
Albowiem Bóg rzekł: „Czcij ojca twego i matkę” oraz: „Kto by złorzeczył ojcu lub matce, śmiercią niech będzie ukarany”. Wy zaś powiadacie: „Ktobykolwiek rzekł ojcu albo matce: »Ofiarą jest, cokolwiek ode mnie tobie się przynależy«”, nie uczci ojca swego albo matki swojej. Cześć w Pismach nie tyle polega na pozdrowieniach i okazywaniu uprzejmości, ile raczej na ofiarowywaniu jałmużny i darów. Apostoł mówi: Miej we czci wdowy, które prawdziwie są wdowami. Tutaj cześć rozumiemy jako dar. A w innym miejscu: Kapłani na podwójną cześć zasługują, zwłaszcza ci, którzy pracują w słowie i nauczaniu Bożym. A przez to polecenie każą nam nie zawiązywać pyska wołowi młócącemu i by robotnik godzien był zapłaty swojej.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Rzekł Ruben, braci swojej: Azam wam nie mówił: Nie grzeszcie przeciw dziecięciu, a nie słuchaliście mię?
* Otóż krwie jego dochodzą.
℣. Słusznie to cierpiemy; bośmy zgrzeszyli przeciw bratu naszemu, widząc utrapienie dusze jego, gdy się nam modlił, a nie wysłuchaliśmy:
℟. Otóż krwie jego dochodzą.

℣. Pobłogosław, ojcze.
Błogosławieństwo. Niech Król Aniołów zaprowadzi swój lud do królestwa na wysokości. Amen.

Lekcja 3
Pan dał przykazanie, biorąc pod uwagę bądź słabość, bądź wiek, bądź ubóstwo rodziców, aby synowie czcili swych rodziców poprzez udzielanie im tego, co niezbędne do życia. To niezwykle opiekuńcze prawo Boże faryzeusze i uczeni w Piśmie chcąc przekreślić, by wprowadzić bezbożność pod płaszczykiem pobożności, pouczali najgorszych synów, aby jeśli kto zechce przyobiecać Bogu, który jest prawdziwym Ojcem, to, co winno być ofiarowane rodzicom, dar dla Pana był stawiany wyżej, ponad podarunki dla rodziców. Albo pewnie sami rodzice widzieli dary poświęcone Bogu, więc aby nie narazić się na zbrodnię świętokradztwa, ustępowali i cierpieli niedostatek i działo się tak, że ofiara dzieci pod pozorem potrzeb Świątyni i Boga, stawała się źródłem dochodu kapłanów.
℣. Ty zaś, Panie, zmiłuj się nad nami.
℟. Bogu niech będą dzięki.

℟. Jakub rozpaczał z powodu swoich dwóch synów: Biada mi, boleję po zaginionym Józephie, i smucę się wielce po Beniaminie zatrzymanym w zamian za żywność.
* Pogrążony w niezmiernym bólu błagam Króla niebios, aby dał mi ich ponownie ujrzeć.
℣. Upadłszy na twarz i pochylony głęboko ku ziemi, Jakub modlił się ze łzami w oczach i mówił:
℟. Pogrążony w niezmiernym bólu błagam Króla niebios, aby dał mi ich ponownie ujrzeć.
℣. Chwała Ojcu i Synowi, * i Duchowi Świętemu.
℟. Pogrążony w niezmiernym bólu błagam Króla niebios, aby dał mi ich ponownie ujrzeć.

Modlitwy {Wotywa}
℣. Panie, wysłuchaj modlitwy mojej.
℟. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie.
Módlmy się.
Spraw, prosimy Cię, Panie, abyśmy zbawiennemi postami nauczeni, powstrzymując się od grzechów i występków, otrzymali łatwiej zmiłowanie Twoje.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna: który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego Bóg, przez wszystkie wieki wieków.
℟. Amen.