
Carol Byrne, „Msza dialogowana”. (79.3 z 129). Dwuznaczny język zwodzący konserwatystów (iii)
O upadku zespołów chorałowych po Musicam Sacram.

O upadku zespołów chorałowych po Musicam Sacram.

Po Soborze katolicy i protestanci mają praktycznie te same śpiewniki.

O podwójnym dnie Konstytucji o Liturgii zwodzącym konserwatystów.

O tym, że Novus Ordo zdaje domagać się ratyfikacji Przeistoczenia przez wiernych.

Chór należał do kleryków, nie do wiernych.

O tym, że „aktywne uczestnictwo” likwiduje kapłanów.

O tym, kto jest „aktorem” liturgii.

O tym, że „czynne uczestnictwo świeckich” jest z katolicyzmem nie do pogodzenia.

O prawdziwym znaczeniu actuosus lub o tym, że to postępowcy mają rację.

O konsekwencjach priorytetu „aktywnego uczestnictwa”.

Dalsze dzieje „aktywnego uczestnictwa” tym razem analizowane od strony filologicznej.

O normatywności łaciny.

O tym, że Pius X nie mógł mieć na myśli aktywnego uczestnictwa świeckich.

Czy Pius X rzeczywiście posłużył się sformułowaniem partitipatio actuosa?
You cannot copy content of this page
You must be logged in to post a comment.