Category: 06. Święta w czerwcu

Ludzie z pewnością tłumnie przybywali na kazania św. Landelina, żeby go choćby zobaczyć przy tak barwnym życiorysie. Oddany do biskupa na wychowanie, uciekł od niego, by zostać rozbójnikiem, a przeżywszy śmierć towarzysza i wizję piekieł do biskupa wrócił i został wyświęcony na kapłana. Ponieważ sam grzechu doświadczył, potrafił o nim rozprawiać. Swoją drogą ciekawe, czy biskup Autbert nie wątpił sam o sobie mając takiego wychowanka. Oddali mu rodzice chłopca na wychowanie, a chłopiec został kryminalistą. Różnie więc bywa, a ludzkie drogi są zawiłe.

Z życiorysu błog. Jolanty dowiadujemy się nie tylko tego, że niegdyś Kalisz był stolicą, ale także tego, że ilość sacrum wylewanego na dziecko za młodu procentuje w wieku późniejszym. Ojciec Jolanty zadbał, by “w komnacie, gdzie stała jej kolebka, co dzień Mszę świętą odprawiano”. Zatem o “świadomym i aktywnym uczestnictwie” małej Jolanty mowy być nie mogło, a ojciec jakoś czuł i wiedział, że Msza Św. “działa”. I tak wychował najpierw małżonkę, a potem zakonnicę, bo i tak bywa.

Żywot św. Antoniego dowodzi, że trzeba wielkiej wytrwałości w odkryciu i realizacji własnego powołania. Także św. Antonii nie trafił za pierwszym razem, bo byłby został kanonikiem św. Augustyna, a i żaden klasztor franciszkański nie chciał go przyjąć, chociaż poznał samego św. Franciszka. Pan Bóg chciał go wypróbować, czy naprawdę mu zależy.

Żywot św. Onufrego uczy nas, że Opatrzność Boża troszczy się ekstremalnie o ludzi w ekstremalnych warunkach, wtedy posyła aniołów i czyni cuda. A o ludzi w warunkach zwykłych w zwykły sposób, poprzez rozum oraz zwykłe okoliczności.

Św. Barnaba, choć nawrócił się wcześniej, całe życie był niejako w cieniu św. Pawła, a potem Ewangelisty św. Marka. Ale nie przeszkadzało mu to, jak nie przeszkadza drużbie prowadzenie pana młodego.

Św. Małgorzata uciekła wraz ze swoim bratem do Szkocji unikając w ten sposób zamordowania. Wyszła z Malkolma przypuszczalnie nie z romantycznej miłości, ale z obowiązku. Męża stopniowo nawróciła, urodziła sześcioro dzieci i podniosła duchowo i cywilizacyjnie cały naród. Więc “kobiety na stanowisku” z Bożą pomocą potrafią niejedno. Cechą postępu duchowego jest dostrzeganie w sobie coraz więcej błędów, co tłumaczy, że św. Małgorzata napominała swojego spowiednika, by był dla nie surowszy. W przeciwieństwie do wielu innych kobiet św. Małgorzata nie winiła wszystkich naokoło, ale błędów szukała u siebie.

Prześladowca zastosował wobec braci męczenników zasadę “dziel i rządź”, chcąc ich skłócić i przynajmniej jednego pozyskać. A tymczasem anioł objawiał jednemu, co się z drugim dzieje. Są więc kanały komunikacji, które w wyjątkowych wypadkach są uruchamiane.

Dowiadujemy się, że św. Medard wprowadził rodzaj anty-wyborów miss. Wybierana była dziewica najbardziej obyczajna, przy czy oceniana była nie tylko ona sama, ale ich jej rodzina. Z pewnością tego rodzaju wybory wpłynęły na “umoralnienie niewiast”, bo młode kobiety chcą się podobać. I jeśli w danej społeczności obowiązuje ideał cnotliwej mniszki, to się do tego stosują, a jeśli nastoletniej prostytutki, to stosują się do tego. Zmieńmy obyczaje, a zmienią się kobiety.

“Gdym szukał łaciny, znalazłem zbawienie”, rzekł pochodzący z heretyckiej rodziny Jan Zamoyski, którzy przeszedł na katolicyzm. I oczywiście, że tak jest. To, co narodowe jest zawsze partykularne, a łacina jest uniwersalnym językiem uniwersalnego Kościoła.

Św. Paweł wcześnie zaczął karierę kościelną, aby znieść trudy swojej posługi, która polegała na ciągłym ukrywaniu się, interweniowaniu i awanturowaniu się. A czy był on tylko przywiązany do swojego stołka? Nie, był przywiązany do prawowierności, bo ariański biskup szerzył poglądy ariańskie, a katolicki katolickie. Niekiedy posadza służy też sprawie, a nie jest tylko celem samym w sobie. Zginął uduszony swoją kapłańską stułą, co dobrze o nim i jego kapłaństwie świadczy. Jeśli biskup w czasach ariańskich nie był prześladowany i wypędzany, to znaczy, że był heretykiem.

Św. Norbert chciał przed nawróceniem wszystko pogodzić, bo dał się wyświęcić na subdiakona, co go teoretycznie obligowało do celibatu, ale wiódł wesołe i świeckie życie. Czy celibatu wtedy przestrzegał nie wiemy, może interpretował to tak, jak wielu “że nie może się żenić, a wszystko inne, owszem”. Nawrócił się z założył zakon trwający do dziś i być może powinien być patronem wszystkich, którzy chcą żyć religijnie “tak trochę, bez przesady, na państwowy etc”. Niestety tak się nie da.

Św. Franciszek Caracciolo dopiero wyzdrowiawszy z śmiertelnej choroby pomyślał i kapłaństwie. Bywa i tak.

Chociaż św. Bonifacy był z pochodzenia Brytyjczykiem, to organizację kościelną ustanowił z niemieckim porządkiem i z niemiecką precyzją. Sprowadził całą swoją świętą rodzinę, bo taką miał. Poniósł śmierć z rąk Fryzyjczyków z Północy, bo nie wszystkie szczepy germańskie były chrześcijaństwu przychylne,

Start w życie miała św. Klotylda nie najlepszy, bo jej wuj wymordował jej ojca, matkę i dwóch braci. Pragnęła zostać zakonnicą, ale wyszła za poganina, który dzięki jej nawrócił siebie i Francję względnie Franków. Można też było pytać: “Co ten Pan Bóg sobie myślał?”, bo pierwsze ochrzczone dziecko umarło, drugie po chrzcie było bliskie śmierci, więc Chlodwig myślał, że to wszystko przez chrzest. Było więc trudno, wolno i mozolnie i żaden “Triumf Niepokalanego Serca” nie nastąpił. I dlaczego te piękne chrześcijanki wychodziły za tym dzikich pogan w skórach? Właśnie po to, żeby ich nawrócić i zyskać zasługi przed Bogiem i po to, by nie jedna zamężna katoliczka mogła się z nimi utożsamić i do nich o wspomożenie modlić. Wybór świętych żon z ciężkimi mężami jest i to spory.

Dla pierwszych chrześcijan pytanie nie brzmiało: “Czy ludzie uznają mnie za dewotkę, bo zrobię znak krzyża przed jedzeniem w restauracji?” tylko “Czy zniosę tortury czy też pod ich wpływem zaprę się Chrystusa?” Św. Blandyna, choć słaba i chorowita, zniosła i się nie zaparła.

To prawda, co mawiał błog. Jakub Strzemię “na sobie wpierw wyprawując rzemiosło duszne, którego później miał doświadczać na innych.” A ponieważ my sami zwykle nie chcemy, bo Pan Bóg “wyprawuje” za nas, byśmy rozumieli, o czym mówimy i byli zdolni do empatii.