Category: Liturgia i liturgika

Św. Rajmund najpierw planował założenie zakonu od wykupu więźniów zanim sam trafił na osiem lat do niewoli., gdzie doświadczył, że rzeczywistość jest dużo gorsza od obaw. Wykupiono go i został kardynałem, a jego pokora była prawdziwa, bo wypróbowana w więzieniu i na torturach. On rzeczywiście na purpurę kardynalską zasługiwał.

Św. Róża słynie nie tylko z bardzo surowych umartwień, ale również ze skrajnych prób i dręczeń szatańskich, które trwały aż 15 lat. Przeszły tak nagle jak przyszły, skoro Pan Bóg stwierdził, że już dość. A nam źle, niedobrze i niewygodnie… ech…

Św. Józef – założyciel pijarów – miał nastawienie konfrontacyjne. Gdy w wieku lat pięciu zobaczył coś na drzewie, co przypominało szatana wszedł na nie, by się rzeczy przyjrzeć z bliska. Nie uciekł, nie płakał, zaatakował. Gdy umierał jego zakon był w rozsypce, a on sam spotwarzony.

Św. Kryspin znał na pamięć Litanię Loretańską, którą ciągle odmawiał. Możemy go z łatwością w tym naśladować.

św. Ludwig był mężem, ojcem, królem, wojownikiem i świętym dowodząc nam wszystkim, że jednak można. A czy odnosił same polityczne zwycięstwa, skoro taki święty? Nie dostał się na sześć lat do niewoli islamskiej i zginął na polu bitwy podczas wojny krzyżowej i paradoksalnie jego śmierć na skutek zarazy spowodowała zwycięstwo chrześcijan. Więc Pan Bóg ma swoje drogie.

Św. Filip udawał prostego i nieuczonego, a sprawa i tak się wydała i ledwie co uchronił się przed papiestwem. Jednak brzemię przełożeństwa zakonnego dźwigał prawie całe życie, bo często wola Boża jest inna niż nasza własna.

św. Franciszka de Chantal do życia zakonnego i mistycznego dochodziła etapami poprzez małżeństwo, macierzyństwo, wdowieństwo, wydziedziczenie przez rodzinę męża i ubóstwo. Pan Bóg jej naprawdę niczego nie oszczędził, aby zyskać wszystko musiała najpierw wszystko utracić.

Gdyby ogłosić plebiscyt na “najbardziej emocjonalnego świętego” to św. Bernard z Clairvaux miałby dobre szanse na wygraną. Gdy czyta się jego komentarze do Pieśni nad Pieśniami lub chrystocentryczne teksty można odnieść wrażenie, że cały czas bujał w emocjonalnie-mistycznych obłokach. Jednak życie miał bardzo ciężkie, gdyż przeciwstawiwszy się ojcu uprowadził niejako swoich krewnych, tak iż ci stali się mnichami, zwalczał Abelarda, konkubinaty księży, co do upadku i rozwiązłości w Rzymie nie miał żadnych złudzeń, o czym przestrzegał papieża Eugeniusza III, swojego ucznia, miał wizje, wezwał do wyprawy krzyżowej, która zakończyła się klęską, za co ludzie go obwiniali i nienawidzili. W jego mistycznych tekstach tego nie znać, chociaż bez tych przeżyć do mistyki by niejako nie doszło. Zawsze jest cena, którą się za jakąś wybitność płaci.

(Żył około roku Pańskiego 1257). Urodził się święty Jacek, zwany także Hyacyntem, w roku 1185 we wsi Kamieniu w dyecezyi Wrocławskiej, za panowania Kazimierza Sprawiedliwego, króla polskiego. Jest więc Ślązakiem, ale Śląsk należał wtedy do Polski, a książętami polskimi byli podówczas Piastowie. Pochodził z przezacnej rodziny Odrowążów, do której należy wielu świętobliwych mężów i niewiast, jak np. błogosławiony Czesław, błogosławiona Bronisława i błogosławiony Jan Odrowąż, stryj Jacka, założyciel wspaniałej świątyni Najświętszej Maryi Panny w Krakowie.Święty Jacek.  Już w dziecięcych latach ćwiczył

(Żył około roku Pańskiego 1620). Młodzieniaszek ten święty urodził się dnia 13 marca 1599 roku, w miasteczku Diestheim w Brabancyi. Rodzice jego Jan Karol Berchmans i Elżbieta Van den Hove słynęli z pobożności, w której i dziatki swoje, czterech synów i jedną córkę, starannie wychowali. Z tych Jan najstarszy, stał się całej rodziny nieśmiertelną chlubą i koroną. Dziwne to było dziecko ten Jan. Jeszcze niemowlęciem będąc, nigdy nie płakał, ani żadnej nikomu przykrości nie wyrządził. Jako siedmioletni chłopczyna zrywał się

(Żył około roku Pańskiego 258). Święty Hipolit był jednym z dowódców gwardyi cesarza Waleryana, pełniącym straż podczas męczeństwa świętego Wawrzyńca, opisanego w niniejszem dziele pod dniem 10 tego miesiąca. Będąc świadkiem cudów, jakie Święty ten czynił, kiedy jeszcze w więzieniu był zamknięty, Hipolit nie tylko sam wskutek tego się nawrócił, lecz wraz z nim przyjęła Chrzest święty cała jego rodzina, złożona z dziewiętnastu osób. Odtąd pałał święty Hipolit tak wielką chęcią poniesienia śmierci za Pana Jezusa, iż patrząc na męki