Ewangelia na 3. Niedzielę Adwentu

J 1, 19-28 Onego czasu: Żydzi z Jerozolimy wysłali do Jana kapłanów i lewitów, aby go zapytali: «Kim jesteś?» I wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając im: «Jam nie jest Chrystus». Zapytali go tedy: «Cóż więc? Jesteś Ty Eliaszem?» I odrzekł: «Nie jestem». «Jesteś ty prorokiem?» I odpowiedział: «Nie». Rzekli mu tedy: «Kimże jesteś, abyśmy mogli odpowiedź dać tym, którzy nas wysłali. Cóż powiadasz sam o sobie?» I rzekł: «Jam głos tego, który woła na pustkowiu: drogę prostujcie Panu, jako mówił Izajasz prorok». A wysłańcy byli z faryzeuszów. I pytając go mówili: «Czemuż tedy chrzcisz, jeśli nie jesteś Chrystusem ani Eliaszem, ani prorokiem?» Odpowiedział im Jan, mówiąc: «Ja chrzczę wodą, ale pośród was stanął Ten, którego wy nie znacie. To Ten, który przyjdzie po mnie, a stał się przede mną, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów Jego». To się działo w Betanii za Jordanem, gdzie Jan chrzcił.

Homilia księdza Jakuba Wujka TJ

Ale iżeśmy już słyszeli, czym się Jan być nie znał, słuchajmyż też, czym się wżdy być wyznał. Bo gdy mu posłowie przynaglali mówiąc: A czymżeś tedy jest, abyśmy umieli sprawę zdać tym co nas posłali? Co mówisz sam o sobie? Tedy im Jan św. odpowiedział: Jam ci jest on głos wołającego na puszczy: sprawujcie drogę Pańską, jako powiedział Izajasz prorok. Którymi słowy króciuchno opisał i personę swą i urząd swój. Jakoby rzekł: Jamci jest tylko on uprzedziciel a woźny Chrystusowy albo Mesjaszowy, o którym pisał Izajsz prorok, iż miał wołać i ogłaszać na puszczy przyjście Mesjasza prawego i ludzie napominać, aby drogę gotowali jemu.

A obacz, iż się nie nazwał głosem wołającym, ale głosem wołającego. Czym znać daje, że sam Pan Bóg wołał, kazał i nauczał przeze: a on nie był jedno statkiem a instrumentem, przez który głos Boży był słyszany. Co się i po dziś dzień na wszystkich prawych a szczerych kaznodziejach pełni. Gdyż nie oni każą, ale Pan Bóg przez nie, jako i z drugiej strony przez fałszywe proroki sam djabeł mówi¹. Przetoż tak słuchać mamy prawych kaznodziejów, jako samego Pana, a tak mamy uciekać przed odszczepieńskimi uczycielami albo raczej zwodzicielami jako przed szatanem.

A gdy oni legaci ani proźbami, ani obietnicami, ani pochlebstwy swemi Jana św. nachylić nie mogli, tedy się udali do strachów i do groźby, gdy go zapytali: A czemuż się tedy ważysz chrzcić, gdyżeś ty nie jest Chrystusem ani Eljaszem, ani prorokiem? Czemu ten urząd sobie, który przystoi jedynie Eljaszowi albo Chrystusowi albo innemu zacnemu prorokowi? Bo tak rozumieli, że acz chrzest miał być ustanowion, ale iż żaden inszy nie miał chrzcić jedno sam Mesjasz i Eljasz uprzedziciel Jego. Ale Jan św. na ich fuki skronie odpowiedział: Jać, prawi, chrzczę tylko wodą, ale drugi w pośrodku was stanął, którego wy nie widzicie, a ten dopiero chrzcić będzie Duchem Świętym a ogniem. Jan ciała obmywał, ale Chrystus dusze od grzechów oczyszczał. Jan chrzcił na pokutę, ale Chrystus na odpuszczenie grzechów. Chrzest Janowy był niejakie przygotowanie przez pokutę ku przyjęcie łaski i odpuszczenia grzechów, ale chrzest Chrystusowy dawał samą łaskę i odpuszczenie grzechów.

Błądzą tedy szkaradnie dzisiejsi odszczepieńcy, którzy śmią twierdzić, żeby chrzest Janowy nie był w niczem różny od Chrystusowego, gdyż chrzest Janowy z Janem się począł i z Janem się dokonał, a chrzest Chrystusowy trwa i trwać będzie do skończenia świata. Gdyż też oni, którzy już byli ochrzczenie chrztem Janowym, musieli się znowu chrztem ochrzcić Pana Chrystusowym, a to z rozkazania Pawła świętego. Dlatego iż Jan św. chrzcił jedynie wodą, a nie Duchem Świętym, bez którego nie jest grzechów odpuszczenie.

Modlitwa

Módlmy się. Nakłoń, Panie, ucha Twego ku naszym prośbom i rozjaśnij ciemności naszego umysłu łaską Twego nawiedzenia. Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.