Jako tło do wizyty „papieża” Leona XIV w Ameryce Południowej Rorate Caeli podaje statystyki świadczące o bezprecedensowo wielkim i szybkim upadku katolicyzmu na tym kontynencie od „pontyfikatu” Bergoglio.
Katolicyzm w Ameryce Łacińskiej znajduje się w stanie upadku od czasu Soboru Watykańskiego II, ale sytuacja zaczęła gwałtownie się pogarszać za pontyfikatu papieża z Argentyny.
Dowodzą tego następujące statystyki obejmujące okres od 2013 roku:
Różne badania świadczą o topnieniu katolicyzmu w Ameryce Południowej od Vat. II, ale od nie-pontyfikatu nie-papieża mówić można o locie nurkującym lub pikowania. Statystyki lecą na łeb i na szyję.
Zakładając, że „pontyfikat” Prevosta potrwa tyle samo, co „pontyfikat” Bergoglio z katolicyzmu, nie tylko w Ameryce Południowej, nie pozostanie nic, gdyż w innych częściach świata statystyki mówią to samo.
Piszący te słowa nie dziwi się temu, że ludzie wiarę tracą, dziwi się jednak, że tak szybko i masowo. Zastanawia się nad tym, czy da się to wytłumaczyć wyłącznie w racjonalny sposób czy jest to raczej dowód na zahamowanie przepływu wszelkiej łaski z powodu braku papieża?
Okazuje się, że apostazja od „pontyfikatu” Bergoglio jest większa niż w latach 1950-1970:
Posoborowy spadek jest systematyczny i stopniowy, jednak ten po 2013 jest lawinowy i gwałtowny:
Czytając posoborowe świadectwa, jak choćby Pamiętniki Juliena Greena łatwo zrekonstruować etapy bezpośrednio posoborowej apostazji:
- człowiek przyzwyczajony do Mszy Wszechczasów napotyka Novus Ordo w wersji beatowej,
- obserwuje ogołacanie kościołów ze wszystkiego, co piękne i święte,
- słucha kazań kwestionujących wszystko, co dotychczas uchodziło za pobożne i prawdziwe,
- szuka pokątnych mszy indultowych, których coraz mniej,
- nie potrafi pogodzić tego, co przed i po,
- katolicyzm Novus Ordo go w ogóle estetycznie i intelektualnie nie pociąga ani nie uświęca,
- popada w coraz więcej grzechów i odchodzi.
Tak mniej więcej wygląda historia apostazji wielu boomersów, która rozkłada się na kilkadziesiąt lat. Szokiem, z którego się nie podnieśli, była zmiana liturgii i posoborowe obrazoburstwo.
A mimo wszystko krzywa apostazji spadała łagodniej w latach 1950-1970 niż podczas pontyfikatu Bergoglio. Przecież zewnętrznie mało co się zmieniło:
- liturgia ta sama,
- skandale księży pedofilów te same,
- poziom moralno-duchowy kleru ten sam.
Autor nie zakłada, że te wszystkie miliony katolików, którzy od 2013 opuścili Kościół usiedli przy biurku z Denzingerem w ręku i porównali Urząd Magisterski Bergoglio z tym, co było przedtem.
Większość ludzi nie ma na to czasu, brak im zainteresowania lub kwalifikacji. Chodzą do kościoła po to, by Bóg ich wysłuchał, by wznieść się ponad codzienność, by znaleźć kompas moralny. By znaleźć łaskę. Najwyraźniej tej ostatniej od 2013 roku brak, wierni są łaską niedożywieni i umierają z głodu.
Z pewnością u każdego pojawia się jakaś kropla przepełniająca czarę, która sprawia, że ktoś się za katolika już nie uważa. Najwyraźniej tych kropli od 2013 przybyło.
Piszący te słowa wiary nie traci, zastanawia się jednak nad boskim pochodzeniem organizacji, która zdaje się nie posiadać żadnych mechanizmów obronnych przeciwko papieżom heretykom lub niepapieżom.
Oczywiście mechanizmy te posiada, a na imię im męczeństwo, na które się jakoś nikt nie decyduje. To z kolei każe zadać pytanie o nadprzyrodzony wymiar kapłaństwa i łaskę stanu. Skoro istnieją, to dlaczego akurat teraz nie działają?
Południowoamerykańska apostazja występuje wszędzie, ale dzisiaj akurat tymi statystykami dysponujemy. „Efekt Franciszka” trwa, gdyż od 2013 widzialny Kościół pozostaje bez widzialnej głowy – papieża. Pozostaje mało skuteczny, bo nie tak zaplanował to Chrystus.
