Poulain SJ: Rozdział XXII. Objawienia i wizje (29). § 2. Siedem rodzajów wiadomości, jakie zdobyć należy o osobie, która przypisuje sobie tego rodzaju łaski.

15. Przykład takich diabelskich podstępów mamy w żywocie bł. Jordana z Saksonii , drugiego generała dominikanów. Wędrując kiedyś przez Alpy wpada w gwałtowną gorączkę. Przeor, jego towarzysz, znający się na lecznictwie – któremu sam dał władzę udzielania mu nakazów w takich okolicznościach – kazał mu położyć się na miękkim łożu. Żeby pogorszyć stan zdrowia chorego i przeszkodzić jego kaznodziejskiej pracy, ukazał mu się szatan w postaci anioła i po surowych wymówkach, że sobie dogadza, namówił go do położenia się na ziemi. Nazajutrz lekarz powtórzył swoje zlecenie, lecz wobec nowej zjawy anioła następnej nocy chory ustąpił znów jego namowom. Potem lekarz po raz trzeci powtórzył swój rozkaz, ale i anioł trzeci raz powrócił. Dopiero wtedy pojął Błogosławiony, że tylko posłuszeństwo jest dobrą drogą, znieważył złego ducha, który zniknął (Bolland., 13 lutego, życiorys przez Cantimpré, n. 5 i inne źródła).

16. Między cnotami, które prawdziwe objawienie niesie ze sobą, tą, która przede wszystkim musi błyszczeć i która dostarcza najlepszych danych o uprzywilejowanej osobie, jest pokora. Ona najbardziej krzyżuje nasza naturę i szatan ma ją w szczególnej nienawiści.

Jeśli ta cnota jest rzeczywista, stać się to mogło tylko przez łaskę Boga i dlatego bywa ona znakiem bardzo dodatnim  W tym sensie mówi Gerson z odrobiną przesady, ale w gruncie rzeczy prawdziwie:

“Do oceny wartości duchownej monety oto jest znak pierwszy główny: Jakakolwiek byłaby sprawa, którą osądzić trzeba – wewnętrzne ostrzeżenia czy pobudzające natchnienia, ekstaza czy kontemplacja lub zachwycenie – jeśli poprzedzała ją, towarzyszyła jej i potem trwała pokora, bez żadnego niepożądanego czynnika, możemy być pewni, że ta rzecz pochodzi od Boga i od anioła dobrego (przynajmniej w części)” (jw., znak czwarty).

Pycha jest, przeciwnie, znakiem diabelskiej iluzji i oszukaństwa [5]. Objawia się przez lekceważenie bliźnich, przez ducha niezależności od przełożonych i kierowników, przez upór przy swoim zdaniu, przez niechęć do poddania się badaniom i przez gniew.

Jest to także znakiem pychy ulegać pewnej chęci do rozgłaszania łask, jakie się we własnym mniemaniu posiada. Pokora dąży do tego, by je ukrywać, o ile nie zachodzi rzadki wypadek prawdziwej korzyści (11, 21).

[5] Św. Teresa:

“Gdy dusza otrzymuje łaski i pieszczoty, musi się pilnie badać, czy przez to rośnie we własnej opinii. I jeżeli nie upokarza się tym więcej, im serdeczniejsze są słowa, jakie słyszy, niech będzie pewna, że nie pochodzą one od Boga” (Twierdza, 6, 3).

Reklamy