Poulain SJ: Rozdział XXII. Objawienia i wizje (26). § 2. Siedem rodzajów wiadomości, jakie zdobyć należy o osobie, która przypisuje sobie tego rodzaju łaski.

7. Zanim zaczniemy badać treść i okoliczności zjawiska, trzeba dowiedzieć się, z kim się ma do czynienia. Wchodzi tu cała seria spraw, które kolejno wyliczę. Doprowadzą one do poznania danej osoby pod trojakim kątem widzenia: przyrodzonym, ascetycznym i mistycznym. Jeśli chodzi o osobę kanonizowaną, ta ankieta została z góry przeprowadzona przez Kościół.

8.

1. Jakie są przymioty przyrodzone tej osoby albo przeciwnie, jakie braki pod względem fizycznym, intelektualnym a zwłaszcza moralnym?

Czy u ludzi, którzy z nią obcowali w różnych okresach, uchodzi ona za osobę szczerą, o spokojnej wyobraźni i zdrowym sądzie, kierującą się nie wrażeniem, lecz rozumem? Czy, jednym słowem, jest duchowo zrównoważona? I przeciwnie, czy nie zdarza się jej przesadzać w opowiadaniu albo w ogóle zmyślać? Czy umysł jej nie jest osłabiony przez choroby, czuwania, posty itp.?

Jeśli te informacje wypadną korzystnie, istnieje już pewna rękojmia, że można się nie obawiać tych głównych przyczyn błędu, jakie wymieniliśmy w poprzednim rozdziale. Zwykle bowiem usposobienie danej osoby stoi z nimi w sprzeczności. Wyjątki jednak nie są zupełnie wykluczone.

9.

2. Pewne informacje odnosi się do przymiotów umysłu. Dobrze jest dowiedzieć się, jaki jest poziom wykształcenia tej osoby, jakie książki czytywała, czego mogła dowiedzieć się od ludzi bardziej uczonych.

To pozwoli czasem powziąć przekonanie, że rzekome objawienia nie są tak nadzwyczajne, jak się zdawało. Uznano je może za takie, bo cechowała je erudycja i pewna wzniosłość, których inaczej nie dało się wytłumaczyć. Trzeba jednak było sic upewnić, czy wiadomości te nie zostały zaczerpnięte z książek lub z nauk teologów. Widzieliśmy (r. 21, 26) mówiąc o św. Hildegardzie, jak tego rodzaju informacje są potrzebne.

Reklamy