Poulain SJ: Rozdział XXII. Objawienia i wizje (24). § 1. Cechy prawdziwych i fałszywych objawień. Cud

4. Dowodem niezbitym Boskiego objawienia będzie cud [1], jeżeli dokonany jest w tej intencji. żeby je potwierdzić, albo gdy okoliczności za tym przemawiają. Również proroctwo faktycznie spełnione może odegrać taką samą rolę jak cud, byleby było z góry ogłoszone i wykluczony był przypadek czy podstęp diabelski.

Poza tymi dwoma, dość rzadkimi wypadkami można urobić sobie sąd o prawdziwości objawienia przez rozpatrywanie racji za i przeciw.

5. Takie badanie w praktyce prowadzi zazwyczaj tylko do większego lub mniejszego prawdopodobieństwa, Jeśli rzecz istotnie tak się ma, nie trzeba cofać się przed szczerym tego wyznaniem.

Autorzy poprzestają często w tej sprawie na ogólnikowych wskazówkach. Mówią wprawdzie o znakach do rozróżniania prawdy służących, ale zapominają zaznaczyć, że znaki te brane osobno nie dają całkowitej pewności i że nie są zawsze łatwe do stwierdzenia.

Podobnie, choć mówią o działaniu Bożym, nie zawsze pytają, czy ono jest wolne od domieszki działania ludzkiego. A przecież to jest moment bardzo ważny.

[1] Św. Teresa otrzymawszy przez objawienie nakaz prowadzenia reformy zakonu, przez cud została upewniona, że taka była istotnie wola Boża. Gdy budowała w tajemnicy swój przyszły klasztor w Avili, umieścił tam swoją siostrę Joanne Ahumada i swojego szwagra Jana Ovalle, którzy pilnowali robot, jakby budowali dom dla siebie. Było to konieczne ze względu na przeciwników. Święta, poszedłszy raz obejrzeć budowę, wskrzesiła ich pięcioletniego syna Gonsalwa, który przy gnieciony walącym się murem przez kilka godzin leży bez życia. Cud spełniony w tych warunkach był wyraźnym stwierdzeniem woli Bożej.

 

Reklamy