Kto był najgorszym z papieży lub o prymacie papieskim (5 z 7)

Papież jako Następca św. Piotra jest nie tylko szczytem hierarchii Kościoła, ale również jej fundamentem, gdyż od niego, jak już podano powyżej, hierarchia biskupów się wywodzi. Dlatego też znaczenie papieża dla Kościoła jest nie do przecenienia, a poglądy niektórych konserwatystów, że papież nie jest aż taki ważny i było mnóstwo złych papieży godzą bezpośrednio lub pośrednio w naukę o prymacie papieskim. Chrystus chciał naprawdę jednostki na szczycie Kościoła. Nie przekazał On bowiem duchowej władzy demokratycznemu gremium Apostołów, jak chcą protestanci, ale ustanowił św. Piotra widzialnym znakiem jedności dając mu ku temu specjalną duchową władzę (Mt, 16, 17-19) – prymat. Prymat bowiem nie jest li tylko czymś jurydycznym lub administracyjnym, ale specjalnym nadprzyrodzonym darem danym św. Piotrowi i jego następcom. Jeśli katolicka nauka o łasce zakłada, iż Bóg daje nam te łaski, których do wyznaczonych przez Niego zadań potrzebujemy, to łaska prymatu jako łaska stanu musi być olbrzymia. I właśnie ten personalny prymat wraz z przynależną mu łaską przeszedł ze św. Piotra na jego następców nie tylko po to, by do końca czasów Kościół miał widzialną i hierarchiczną strukturę,[1] lecz także po to, by Kościół do końca czasów dogmatycznie nie błądził, patrz przymiot indefectabilitas. Stąd też Sobór Watykański I stwierdza:

[Kanon]. Jeśli zatem ktoś mówi, że św. Piotr Apostoł nie został przez Chrystusa Pana ustanowiony księciem wszystkich Apostołów i widzialną głową całego Kościoła wojującego albo że od Pana naszego Jezusa Chrystusa otrzymał tylko prymat godności a nie prawdziwy prymat i właściwą władzę rządzenia – n.b.w. (DH 3055, BF II.48)

[Kanon]. Jeśli zatem ktoś twierdzi, iż nie na skutek ustanowienia Chrystusa Pana, a więc z uprawnienia Bożego, św. Piotr ma swoich następców w prymacie nad całym Kościołem albo że Biskup Rzymski nie jest następcą św. Piotra w tymże prymacie – n.b.w. (DH 3058, BF II.50)

Powyższe kanony dotyczą co prawda samego prymatu, ale mówią pośrednio także o jego duchowej treści zawartości. Urząd Piotrowy jest rzeczywiście ostatecznym gwarantem niezniszczalności, nieomylności, świętości i innych przymiotów Kościoła. A Chrystus jest tym, który św. Piotrowi i jego następcom te prerogatywy nadał. Rzec więc można, że Urząd Piotrowy jest ostatecznym zabezpieczeniem Kościoła przed rozpadem i herezjami. Urząd Piotrowy jako prymat składa się z (a) prawnego prymatu jurysdykcji, skoro papież jest najwyższą władzą w Kościele oraz z (b) prymatu nauczania, skoro papież jest najwyższym nauczycielem i pasterzem Kościoła.[2]

 

[1] Ott, Grundriss der katholischen Dogmatik, Bonn 2010, 396-399.

[2] Ott, 399-409.

Reklamy